Strefa klienta
Pomoc

Czy płatnik, wypłacając pracownikowi ekwiwalent za odzież, powinien uwzględnić koszty uzyskania przychodu i ulgę podatkową


Autor:

Pierwszy Wielkopolski Urząd Skarbowy w Poznaniu

Sygnatura:

ZD-406-9/2/PIT/06

Hasła tematyczne:

koszty uzyskania przychodów, płatnik, ekwiwalent, ulga podatkowa, odzież

Data dodania:

2006-04-28

Treść:

Z przedstawionego stanu faktycznego wynika, iż firma zatrudnia pracowników na podstawie umowy o pracę i z tego tytułu wypłaca pracownikom wynagrodzenie. W regulaminie istnieje zapis, że w miesiącu możliwe są wypłaty: na podstawie list dodatkowych na dzień 15 danego miesiąca i na podstawie listy zasadniczej na koniec miesiąca. Na poszczególnych listach rozliczane są określone składniki wynagrodzenia. Lista zasadnicza obejmuje wypłatę wynagrodzenia zasadniczego, wynikającego z umowy, świadczeń tytułu choroby lub opieki, premii, prowizji, nagród, ekwiwalentów za urlop, ekwiwalentów za odzież (BHP). Lista dodatkowa obejmuje wypłatę premii, prowizji, nagród, ekwiwalentów za urlop, dodatki za godziny nocne, ekwiwalenty za odzież (BHP). Zdarza się, że listą dodatkową wypłacony jest dla danego pracownika tylko ekwiwalent za odzież, tylko dodatek za godziny nocne lub tylko ekwiwalent za urlop (dla pracownika zwolnionego w miesiącu poprzednim).

W związku z powyższym, Wnioskująca zwróciła się zapytaniem, czy należy uwzględnić koszty uzyskania przychodu i ulgę podatkową w sytuacji, gdy następuje wypłata - zgodnie z listą dodatkową - tylko ekwiwalentu za odzież?

Zdaniem Spółki, w takiej sytuacji nie należy uwzględniać kosztów uzyskania przychodów i ulgi podatkowej, ponieważ uzyskanie tego przychodu nie jest związane poniesieniem jakichkolwiek kosztów, a ponadto przychód ten jest zwolniony z opodatkowania.

Ustosunkowując się do przedstawionej powyżej kwestii, stwierdza, co następuje:

Stosownie do art. 12 ust. 1 z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tekst jednolity: Dz. U. z 2000r. Nr 14, poz. 176 ze zm.) za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy, uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych.

Zgodnie z art. 31 ustawy podatkowej, osoby fizyczne, osoby prawne oraz jednostki organizacyjne nie posiadające osobowości prawnej, zwane dalej "zakładami pracy", są obowiązane jako płatnicy obliczać i pobierać w ciągu roku zaliczki na podatek dochodowy od osób, które uzyskują od tych zakładów przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej lub spółdzielczego stosunku pracy, zasiłki pieniężne z ubezpieczenia społecznego wypłacane przez zakłady pracy, a w spółdzielniach pracy - wypłaty z tytułu udziału w nadwyżce bilansowej.

Z woli ustawodawcy, na zakładach pracy spoczywają obowiązki płatnika, które sprowadzają się do obliczenia, pobrania i odprowadzenia w ciągu roku zaliczki na podatek dochodowy od osób, które uzyskują od tych zakładów przychody ze stosunku pracy.

Podnieść należy, iż obowiązki płatnicze zakładu pracy aktualizują się w momencie wypłaty świadczenia pracownikowi, zgodnie bowiem z art. 11 ust. 1 ustawy, przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-16, art. 17 ust. 1 pkt 6 i 9, art. 19 i art. 20 ust. 3, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.

Stosownie do art. 32 ust. 2 ustawy, za dochód, o którym mowa w ust. 1 i 1a, uważa się uzyskane w ciągu miesiąca przychody w rozumieniu art. 12 oraz zasiłki pieniężne z ubezpieczenia społecznego wypłacane przez płatnika, po odliczeniu kosztów uzyskania w wysokości określonej w art. 22 ust. 2 pkt 1 lub 3 oraz po odliczeniu potrąconych przez płatnika w danym miesiącu składek na ubezpieczenie społeczne, o których mowa w art. 26 ust. 1 pkt 2 lit. b). (...).

Tak obliczoną zaliczkę, w myśl przepisu art. 32 ust. 3 ustawy, zmniejsza się o kwotę stanowiącą 1/12 kwoty zmniejszającej podatek, określonej w pierwszym przedziale obowiązującej skali. Przesłanką zmniejszenia jest złożenie zakładowi pracy przez pracownika przed pierwszą wypłatą wynagrodzenia w roku podatkowym oświadczenia według ustalonego wzoru, w którym pracownik stwierdzi, że:

    - nie otrzymuje emerytury lub renty,
    - nie osiąga dochodów z tytułu członkostwa w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej spółdzielni zajmującej się produkcją rolną,
    - nie osiąga dochodów, od których jest obowiązany opłacać zaliczki na podstawie art. 44 ustawy, tj.: dochodów z działalności gospodarczej, dochodów ze stosunku pracy otrzymywanych z zagranicy, dochodów z emerytur i rent otrzymywanych z zagranicy bez pośrednictwa banków, dochodów z najmu lub dzierżawy,
    - nie otrzymuje świadczeń pieniężnych od organu zatrudnienia,
    - określa ten zakład pracy jako właściwy do stosowania odliczeń, w przypadku gdy równocześnie osiąga od innych zakładów pracy dochody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, spółdzielczego stosunku pracy lub wykonywania pracy nakładczej.

Stosownie do art. 32 ust. 4 ustawy, zakład pracy nie zmniejsza zaliczki w sposób określony w ust. 3, jeżeli podatnik powiadomił go o zmianach stanu faktycznego wynikającego z oświadczenia.

Płatnik dokonujący wypłaty wynagrodzenia ze stosunku pracy - w rozumieniu art. 12 ust. 1 ustawy podatkowej - w momencie wypłaty lub postawienia do dyspozycji pracownika - zobowiązany jest zastosować koszty uzyskania przychodu w wysokości 102,25 zł, lub po złożeniu przez pracownika stosownego oświadczenia w kwocie 127,82 zł.

Jeżeli pracodawca wypłaca pracownikowi przychody określone w art. 12 ust. 1 ustawy, od których obowiązany jest obliczyć i pobrać zaliczkę na podatek dochodowy, wówczas przy ustalaniu tej zaliczki zobowiązany jest odliczać miesięczną kwotę kosztów uzyskania przychodów.

Zaznacza się, iż po spełnieniu przesłanek określonych w przepisie art. 32 ust. 3 ustawy, zaliczkę zmniejsza się o kwotę stanowiącą 1/12 kwoty zmniejszającej podatek, określoną w pierwszym przedziale obowiązującej skali, czyli o tzw. ulgę podatkową.

Wskazuje się jednocześnie, iż zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy podatkowej, opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

W świetle powyższego, nie każde świadczenie, jakie pracownik otrzymuje od swojego pracodawcy, będzie przyjmowane do podstawy obliczenia podatku. Gdy wypłacane pracownikowi świadczenia ujęte są w katalogu art. 21 ust. 1 ustawy podatkowej, wówczas, chociaż stanowią przychód ze stosunku pracy w rozumieniu art. 12 ust. 1 ustawy podatkowej (podstawą bowiem ich wypłaty jest łączący pracodawcę i pracownika ten stosunek prawny) to jednak jako dochód wolny od opodatkowania nie są uwzględniane przy obliczaniu i pobieraniu zaliczki na podatek dochodowy.

W takiej sytuacji nie zachodzą przesłanki do zastosowania dyspozycji zawartej w art. 32 ust. 2 i 3 tej ustawy, zobowiązującej płatnika ? przy obliczaniu zaliczki na podatek dochodowy - do odliczenia miesięcznej normy kosztów uzyskania przychodów oraz zezwalającej na zmniejszanie zaliczki o kwotę stanowiącą 1/12 kwoty zmniejszającej podatek, określoną w pierwszym przedziale obowiązującej skali, czyli o tzw. ulgę podatkową.

Przedmiotowa interpretacja co do zakresu i sposobu zastosowania przepisów prawa podatkowego dotyczy stanu faktycznego, przedstawionego przez Wnioskującą i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia tego zdarzenia.