Strefa klienta
Pomoc

uznanie wystawionej faktury opiewającej na kwotę szacunkową za fakturę zaliczkową


Autor:

Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach

Sygnatura:

IBPP2/443-261/08/ASz

Hasła tematyczne:

faktura, kwota, obowiązek podatkowy, usługi marketingowe, wynagrodzenia

Data dodania:

2008-06-27

Treść:

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 2 i § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770) Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Spółki z o.o. X przedstawione we wniosku z dnia 11 marca 2008r. (data wpływu 17 marca 2008r.), uzupełnionym pismem dnia 24 czerwca 2008r. (data wpływu 26 czerwca 2008r.) oraz pismem z dnia 27 czerwca (data wpływu 27 czerwca) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług, w zakresie uznania wystawionej faktury opiewającej na kwotę szacunkową za fakturę zaliczkową – jest nieprawidłowe.

UZASADNIENIE

W dniu 17 marca 2008r. wpłynął ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług, w zakresie uznania wystawionej faktury opiewającej na kwotę szacunkową za fakturę zaliczkową.

Niniejszy wniosek został uzupełniony pismem z dnia 24 czerwca 2008r. (data wpływu 26 czerwca 2008r.), będącym odpowiedzią na wezwanie tut. organu nr IBPP2/443-261/08/ASz z dnia 17 czerwca 2008r. oraz pismem z dnia 27.07.2008r. (data wpływu 27 czerwca 2008r.)

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny:

Wnioskodawca nabywa usługi marketingowe od firmy niemieckiej, będącej odrębnym podmiotem gospodarczym, należącym do tej samej grupy kapitałowej. Świadczone usługi mają charakter ciągły i są świadczone na całym świecie. Polegają one na pozyskiwaniu zamówień od klienta, negocjacjach i utrzymywaniu odpowiednich relacji z klientem. Według Wnioskodawcy numer PKWiU tych usług to 74.1. Niemiecka firma świadczy je przez cały rok, a faktury wystawia co miesiąc. Według umowy faktura za styczeń wystawiana jest na 1/12 kwoty budżetowanej (tj. na kwotę szacunkową), w opisie na fakturze widnieje odwołanie do miesiąca stycznia. Faktura ta została wystawiona w dniu 22 stycznia 2008r. Termin płatności tej faktury to 21 lutego 2008r., natomiast termin uregulowania zobowiązania przez Wnioskodawcę to 25 lutego 2008r. Prawdopodobny wpływ na konto firmy niemieckiej to 26 luty 2008r. Ostateczne rozliczenie faktury wystawionej na kwotę szacunkową następuje w grudniu tego samego roku. Faktura wystawiona w lutym również dotyczy miesiąca stycznia (z tym, że kwota do zapłaty jest kwotą faktycznego wynagrodzenia za wykonaną w miesiącu styczniu usługę – obejmuje rzeczywiste koszty z miesiąca stycznia). Faktura wystawiana w marcu dotyczy miesiąca lutego (kwota do zapłaty jest kwotą faktycznego wynagrodzenia za usługę wykonaną w lutym). Analogicznie jest w przypadku kolejnych miesięcy. Na koniec roku Wnioskodawca otrzymuje fakturę rozliczającą cały rok (załącznikiem do niej jest zestawienie kwot zapłaconych i kwot, które stanowią rzeczywiste wynagrodzenie za świadczone usługi).

Podsumowując, faktury wystawione w danym roku przez firmę niemiecką:

  • styczeń – 1/12 budżetu,
  • luty do listopada – rzeczywiste koszty z poprzedniego miesiąca,
  • grudzień – suma rzeczywiście poniesionych kosztów rocznych minus kwota wynikająca z faktur wystawionych w okresie styczeń – listopad.

Wnioskodawca ponadto dodał, iż firma niemiecka nie jest zarejestrowana w Polsce dla potrzeb podatku od towarów i usług.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie:

Czy fakturę wystawioną w miesiącu styczniu opiewającą na kwotę szacunkową można potraktować jako fakturę zaliczkową, w przypadku której obowiązek podatkowy powstaje w dniu zapłaty...

Zdaniem Wnioskodawcy, fakturę wystawioną w styczniu, opiewającą na kwotę szacowaną należy uznać za fakturę zaliczkową, a obowiązek podatkowy powstaje z chwilą zapłaty za tę fakturę.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za nieprawidłowe.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), zwanej dalej ustawą o VAT, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

W myśl art. 8 ust. 1, przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towaróww rozumieniu art. 7, w tym również:

  1. przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę,w jakiej dokonano czynności prawnej;
  2. zobowiązanie do powstrzymywania się od dokonania czynności lub tolerowania czynności lub sytuacji,
  3. świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.

W świetle art. 8 ust. 3, usługi wymienione w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej są identyfikowane za pomocą tych klasyfikacji,z wyjątkiem usług elektronicznych usług turystyki, o których mowa w art. 119.

W myśl art. 27 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, w przypadku świadczenia usług miejscem świadczenia jest miejsce, gdzie świadczący usługę posiada siedzibę, a w przypadku posiadania stałego miejsca prowadzenia działalności, z którego świadczy usługi - miejsce, gdzie świadczący usługę posiada stałe miejsce prowadzenia działalności; w przypadku braku takiej siedziby lub stałego miejsca prowadzenia działalności - miejsce stałego zamieszkania, z zastrzeżeniem ust. 2-6 i art. 28.

W świetle art. 27 ust. 3 ww. ustawy, w przypadku gdy usługi, o których mowa w ust. 4, są świadczone na rzecz:

  1. osób fizycznych, osób prawnych oraz jednostek organizacyjnych niemających osobowości prawnej, posiadających siedzibę lub miejsce zamieszkania na terytorium państwa trzeciego, lub
  2. podatników mających siedzibę lub miejsce zamieszkania na terytorium Wspólnoty, ale w kraju innym niż kraj świadczącego usługę

- miejscem świadczenia tych usług jest miejsce, gdzie nabywca usługi posiada siedzibę, stałe miejsce prowadzenia działalności, dla którego dana usługa jest świadczona, a w przypadku braku stałego miejsca prowadzenia działalności, stały adres lub miejsce zamieszkania.

Stosownie do art. 27 ust. 4 pkt 3 ustawy, przepis ust. 3 stosuje się do usług doradztwa w zakresie sprzętu komputerowego (PKWiU 72.1); w zakresie oprogramowania (PKWiU 72.2); prawniczych, rachunkowo-księgowych, badania rynków i opinii publicznej, doradztwa w zakresie prowadzenia działalności gospodarczej i zarządzania (PKWiU 74.1); architektonicznych i inżynierskich (PKWiU 74.2) - z zastrzeżeniem ust. 2 pkt 1; w zakresie badań i analiz technicznych (PKWiU 74.3); przetwarzania danych i dostarczania informacji; tłumaczeń.

W myśl art. 2 pkt 9 ww. ustawy o VAT, przez import usług rozumie się świadczenie usług, z tytułu wykonania których podatnikiem jest usługobiorca, o którym mowa w art. 17 ust. 1 pkt 4.

Zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy, podatnikami są również osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, będące usługobiorcami usług świadczonych przez podatników posiadających siedzibę lub miejsce zamieszkania albo pobytu poza terytorium kraju.

W świetle art. 17 ust. 2 ustawy o VAT przepisów ust. 1 pkt 4 i 5 nie stosuje się w przypadku świadczenia usług i dostawy towarów, od których podatek należny został rozliczony przez usługodawcę lub dokonującego dostawy towarów na terytorium kraju, z wyłączeniem świadczenia usług określonych w art. 27 ust. 3 lub art. 28 ust. 3, 4, 6 i 7 oraz dostawy gazu w systemie gazowym lub energii elektrycznej w systemie elektroenergetycznym, dla których w każdym przypadku podatnikiem jest usługobiorca lub nabywca towarów.

Stosownie do art. 17 ust. 3 ustawy o VAT w przypadkach wymienionych w art. 27 ust. 3 przepis ust. 1 pkt 4 stosuje się, jeżeli usługobiorcą jest podatnik, o którym mowa w art. 15, posiadający siedzibę, stałe miejsce prowadzenia działalności lub stałe miejsce zamieszkania na terytorium kraju.

Stosownie do art. 19 ust. 1 ustawy o VAT obowiązek podatkowy powstaje z chwilą wydania towaru lub wykonania usługi, z zastrzeżeniem ust. 2-21, art. 14 ust. 6, art. 20 i art. 20 ust. 1.

Zgodnie z art. 19 ust. 4 ustawy o VAT jeżeli dostawa towaru lub wykonanie usługi powinny być potwierdzone fakturą, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą wystawienia faktury, nie później jednak niż w 7 dniu, licząc od dnia wydania towaru lub wykonania usługi.

Stosownie do art. 19 ust. 5 ustawy o VAT przepis ust. 4 stosuje się odpowiednio do faktur za częściowe wykonanie usług.

Zgodnie z art. 19 ust. 11 ustawy o VAT, jeżeli przed wydaniem towaru lub wykonaniem usługi otrzymano część należności, w szczególności: przedpłatę, zaliczkę, zadatek, ratę, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą jej otrzymania w tej części.

W myśl art. 19 ust. 19 ustawy o VAT przepisy ust. 1, 4, 5, 11, 13 pkt 1 lit. b i c, pkt 2, 4 i 7-9 oraz ust. 14-16 stosuje się odpowiednio do importu usług.

W świetle art. 41 ust. 1 ustawy o VAT, wynosi 22%, z zastrzeżeniem ust. 2-12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1.

Stosownie do art. 106 ust. 1 ww. ustawy o VAT podatnicy, o których mowa w art. 15, są obowiązani wystawić fakturę stwierdzającą w szczególności dokonanie sprzedaży, datę dokonania sprzedaży, cenę jednostkową bez podatku, podstawę opodatkowania, stawkę i kwotę podatku, kwotę należności oraz dane dotyczące podatnika i nabywcy, z zastrzeżeniem ust. 2, 4 i 5 oraz art. 119 ust. 10 i art. 120 ust. 16.

W myśl art. 106 ust. 7 ustawy o VAT w przypadku czynności wymienionych w art. 7 ust. 2 i art. 8 ust. 2, wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, dostawy towarów, dla której podatnikiem jest ich nabywca, oraz importu usług wystawiane są faktury wewnętrzne; za dany okres rozliczeniowy podatnik może wystawić jedną fakturę dokumentującą te czynności dokonane w tym okresie. Faktury wewnętrzne są wystawiane także dla udokumentowania zwróconych kwot dotacji, subwencji i innych dopłat o podobnym charakterze.

Z wniosku wynika, że Wnioskodawca dokonuje zakupu usług marketingowych (PKWiU 74.1) od kontrahenta niemieckiego niezarejestrowanego dla potrzeb podatku VAT w Polsce.Odnosząc przedstawiony powyżej stan prawny do stanu faktycznego sprawy, stwierdzić należy, iż do usług, o których jest mowa we wniosku będą miały zastosowanie regulacje zawarte w art. 27 ust. 3 pkt 2 w związku z art. 27 ust. 4 ustawy o VAT. Zatem miejscem świadczenia tej usługi jest terytorium, gdzie nabywca usługi posiada siedzibę, stałe miejsce prowadzenia działalności, dla którego dana usługa jest świadczona, a w przypadku braku stałego miejsca prowadzenia działalności, stały adres lub miejsce zamieszkania. Jak wynika z wniosku, usługobiorcą usług doradztwa w zakresie zarządzania rynkiem świadczonych przez kontrahenta niemieckiego jest Wnioskodawca. Zatem miejscem świadczenia ww. usługi jest miejsce gdzie Wnioskodawca posiada siedzibę, czyli terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

W konsekwencji Wnioskodawca jest zobowiązany do rozliczenia podatku z tytułu świadczenia ww. usług marketingowych.

Z wniosku wynika, iż faktura wystawiona przez niemieckiego kontrahenta za styczeń, opiewająca na 1/12 kwoty budżetowanej (tj. na kwotę szacunkową) została wystawiona dnia 22 stycznia 2008r., a więc już w trakcie wykonywania usługi, a przed otrzymaniem płatności (co nastąpiło prawdopodobnie dnia 26 lutego 2008r. jak wskazał Wnioskodawca).

W konsekwencji nie można uznać ww. faktury za zaliczkową, a jedynie za fakturę potwierdzającą częściowe wykonanie usługi.

W związku z powyższym obowiązek podatkowy powstanie zgodnie z art. 19 ust. 4 ustawy o VAT tj. z chwilą wystawienia faktury, jeżeli faktura została wystawiona w terminie 7 dni od dnia częściowego wykonania usługi.

Ponadto z wniosku wynika, że faktura wystawiona w lutym również dotyczy miesiąca stycznia (z tym, że kwota do zapłaty jest kwotą faktycznego wynagrodzenia za wykonaną w miesiącu styczniu usługę – obejmuje rzeczywiste koszty z miesiąca stycznia).

Zatem, otrzymując fakturę obejmującą rzeczywistą kwotę zapłaty za świadczoną usługę, Wnioskodawca winien dokonać odpowiedniej korekty wykazanej wcześniej wartości importu usług.

Informuje się jednak, że tut. organ nie dokonał weryfikacji prawidłowości zakwalifikowania przedmiotowych usług do symbolu PKWiU 74.1, lecz przyjął klasyfikację wskazaną przez Wnioskodawcę. Organ podatkowy nie jest bowiem organem uprawnionym do klasyfikowania danych usług do odpowiednich symboli PKWiU. W świetle zasad metodycznych Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług zaliczenie danej usługi do odpowiedniego grupowania tej klasyfikacji należy do obowiązków usługodawcy. W przypadku trudności w ustaleniu przez podmiot właściwego grupowania według PKWiU w odniesieniu do sprzedawanych towarów i świadczonych usług jednostką uprawnioną do wydawania opinii klasyfikacyjnych jest Urząd Statystyczny w Łodzi, ul. Suwalska 29, 93-176 Łódź.

W konsekwencji stanowisko Wnioskodawcy należało uznać je za nieprawidłowe.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a 43-300 Bielsko-Biała.