PYTANIE: Kto płaci za paczkę w razie reklamacji?

Prowadzę sprzedaż internetową. Proszę mi powiedzieć w przypadku zgłaszania reklamacji przez klienta, kto ponosi koszty transportu za nadesłanie paczki reklamującej towar do mnie? Ja czy klient zgłaszający reklamację ? Czy reguluje to jakiś przepis?

Odpowiedź prawnika:

Porady prawne
Redakcja serwisu
W związku z tym, że prowadzona jest sprzedaż przez internet należy rozróżnić tutaj trzy przypadki: 1) odstąpienie od umowy w ciągu 10 dni od wydania mu towaru w przypadku zakupu przez internet, 2) kwiestie związanie z gwarancją udzieloną przez producenta, 3) kwestie związane z reklamowaniem towaru niezgodnego z umową. od. 1) Na podstawie art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2000 r. o ochronie niektórych prawa konsumentów oraz o odpowiedzialności za szkodę wyrządzoną przez produkt niebezpieczny (Dz. U. nr 22, poz. 271 z późn. zm.) konsument, który zawarł umowę na odległość, może od niej odstąpić bez podania przyczyn, składając stosowne oświadczenie na piśmie w terminie dziesięciu dni od momentu wydania mu towaru. Co istotne jednak w takim przypadku koszty związane ze zwrotem towaru do sprzedawcy ponosi konsument. W mojej ocenie należałby tę kwestię rozstrzygnąć odwołując się do art. 12 w/w ustawy. W ustępie 3 ustawy stwierdzono, że „W wypadku gdy przedsiębiorca nie może wykonać zobowiązania z powodu choćby przejściowej niemożności spełnienia świadczenia o właściwościach zamówionych przez konsumenta, przedsiębiorca może, jeżeli zawarto takie zastrzeżenie w umowie, zwolnić się z zobowiązania przez spełnienie świadczenia zastępczego, odpowiadającego tej samej jakości i przeznaczeniu oraz za tę samą cenę lub wynagrodzenie, informując zarazem konsumenta na piśmie o jego prawie nieprzyjęcia tego świadczenia i odstąpienia od umowy, ze zwrotem rzeczy na koszt przedsiębiorcy”. W ustępie 4 zaznaczono, że „W wypadku, o którym mowa w ust. 3, konsument ma prawo odstąpić od umowy w sposób i na zasadach określonych w art. 7. Zwrot rzeczy następuje w takim wypadku na koszt przedsiębiorcy”. Widać zatem wyraźnie, że stwierdzenie „Zwrot rzeczy następuje w takim wypadku na koszt przedsiębiorcy” odnosi tylko do przypadku określonego w art. 12, gdy sprzedawca spełnił świadczenie zastępcze, czyli gdy zamiast towaru zamówionego, przesyła towar „podobny”. Konsument nie ma obowiązku przyjęcia takiego towaru (nie jest to samo co zamówił) i może go odesłać. W takiej sytuacji zwrot następuje na koszt sprzedającego. Skoro ustawodawca zaznaczył, że w takim przypadku koszt odesłania towaru ponosi kupujący, to można z tego wyciągnąć wniosek, że w innych sytuacjach koszty zwrócenia towaru powinien ponieść kupujący. Jeśli zatem konsument odsyła towar i odstępuję od umowy powołując się na art. 2 lub art. 7 ustawy, to powinien na własny koszt odesłać towar, bo nie ma tu przepisu podobnego do art. 12 ust. 4.    od.2) W przypadku wyboru przez konsumenta (osobę fizyczną) realizacji naprawy poprzez gwarancję udzielaną przez producenta danego urządzenia przyjmuje się, iż obowiązują tutaj zapisy konkretnej gwarancji. W związku z tym najczęściej koszt dostarczenia uszkodzonego sprzętu do sklepu obciąża na klienta. od.3) Konsument (osoba fizyczna) może dochodzić swoich uprawnień do naprawy sprzętu w ramach także w ramach uprawnień wynikających z ustawy o szczególnych warunkach sprzedaży konsumenckiej oraz o zmianie Kodeksu cywilnego z dnia 27 lipca 2002 r.(Dz. U. nr 141 poz. 1176 z późń. zm.). W takim przypadku konsument może, jeżeli towar konsumpcyjny jest niezgodny z umową, żądać doprowadzenia towaru do stanu zgodnego z umową przez nieodpłatną naprawę albo wymianę. W związku z tym, iż wymiana i naprawa jest - jak to wynika z ustawy -  nieodpłatna, to koszty dostarczenia sprzętu do sklepu obciążają sprzedawcę. W art. 8 ustawy o szczególnych warunkach sprzedaży konsumenckiej stwierdzono, że konsument może przede wszystkim żądać naprawy ani wymiany wadliwego towaru, a odstąpienie od umowy i zwrot pieniędzy możliwe są w dalszej kolejności, gdy: - nie może żądać naprawy ani wymiany albo - jeżeli sprzedawca nie zdoła uczynić zadość takiemu żądaniu w odpowiednim czasie lub - gdy naprawa albo wymiana narażałaby kupującego na znaczne niedogodności.  Przepis art. 8 brzmi: „1. Jeżeli towar konsumpcyjny jest niezgodny z umową, kupujący może żądać doprowadzenia go do stanu zgodnego z umową przez nieodpłatną naprawę albo wymianę na nowy, chyba że naprawa albo wymiana są niemożliwe lub wymagają nadmiernych kosztów. Przy ocenie nadmierności kosztów uwzględnia się wartość towaru zgodnego z umową oraz rodzaj i stopień stwierdzonej niezgodności, a także bierze się pod uwagę niedogodności, na jakie naraziłby kupującego inny sposób zaspokojenia. 2. Nieodpłatność naprawy i wymiany w rozumieniu ust. 1 oznacza, że sprzedawca ma również obowiązek zwrotu kosztów poniesionych przez kupującego, w szczególności kosztów demontażu, dostarczenia, robocizny, materiałów oraz ponownego zamontowania i uruchomienia. 3. Jeżeli sprzedawca, który otrzymał od kupującego żądanie określone w ust. 1, nie ustosunkował się do tego żądania w terminie 14 dni, uważa się, że uznał je za uzasadnione.” 4. Jeżeli kupujący, z przyczyn określonych w ust. 1, nie może żądać naprawy ani wymiany albo jeżeli sprzedawca nie zdoła uczynić zadość takiemu żądaniu w odpowiednim czasie lub gdy naprawa albo wymiana narażałaby kupującego na znaczne niedogodności, ma on prawo domagać się stosownego obniżenia ceny albo odstąpić od umowy; od umowy nie może odstąpić, gdy niezgodność towaru konsumpcyjnego z umową jest nieistotna. Przy określaniu odpowiedniego czasu naprawy lub wymiany uwzględnia się rodzaj towaru i cel jego nabycia”. W przepisie art. 8 ust. 2 przewidziano, że „sprzedawca ma również obowiązek zwrotu kosztów poniesionych przez kupującego”, czyli kupujący może  domagać się np. kosztów przejazdu czy wysyłki reklamowego towaru do sprzedawcy lub innych kosztów – jeśli ich poniesienie było celowe. Podstawa prawna: - ustawa z dnia 2 marca 2000 r. o ochronie niektórych prawa konsumentów oraz o odpowiedzialności za szkodę wyrządzoną przez produkt niebezpieczny (Dz. U. nr 22, poz. 271 z późn. zm.); - ustawa z dnia 27 lipca 2002 r. o szczególnych warunkach sprzedaży konsumenckiej oraz o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz. U. nr 141 poz. 1176 z późń. zm.).

DODANO:
09/06/2009

wersja do druku

Szukasz dobrego prawnika?

Podoba Ci sie porada opracowana przez tego prawnika? Ty także możesz zadać mu pytanie.

Zadaj pytanie
Wykorzystujemy ciasteczka (cookies), aby lepiej dostosować nasz portal do Twoich oczekiwań, a także w celach statystycznych. Jeśli chcesz zaczerpnąć większej ilości informacji o cookies, przejdź tutaj. Jeśli zapoznałeś się już z tą informacją, zamknij to okienko.