Strefa klienta
Pomoc

Kara za jazdę rowerem pod wpływem alkoholu


Pytanie:

Jechałem rowerem wstanie nietrzeźwości 1,5 promila, za co policja przedstawiła mi zarzuty 300 zł kary, 2 lata na 6 miesięcy w zawieszeniu, plus zabronienie prowadzenia pojazdu na okres 3 lat. Policjant poinformował mnie, że mogę mieć skrócony okres zakazu prowadzenia pojazdu jeżeli wpłacę większą ilość pieniędzy. Czy jest to prawda i jakie pismo z odwołaniem trzeba napisać? I drugie moje pytanie - jeżeli zabrali mi rower czy przepad on na rzecz Państwa czy mogę go odebrać? Nikt nie był wstanie mnie poinformować o tym.

Odpowiedź:

Zgodnie z art. 178a § 2 kodeksu karnego (dalej: k.k.) kto, znajdując się w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego, prowadzi na drodze publicznej lub w strefie zamieszkania rower podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do roku. Wydaje nam się, że w pytanie wkradł sę błąd. Oskarżyciel zażądał prawdopodobnie kary 6 miesięcy pozbawiania wolności z zawieszeniem wykonania tej kary na okres 2 lat. Nie może żądać kary 2 lat pozbawiania wolności – maksymalna kara pozbawienia wolności za to przestępstwo wynosi rok. Poza tym zgodne z art. 70 § 1 k.k. zawieszenie wykonania kary następuje na okres próby, który biegnie od uprawomocnienia się orzeczenia i wynosi od 2 do 5 lat. Nie można orzec okresu krótszego np. 6 miesięcy próby. Jeśli chodzi o zakaz prowadzenia pojazdów można orzec na czas od 1 roku do 10 lat. Trudno jest nam się odnieść wszystkich informacji zwartych w pytaniu nie znając szczegółów sprawy. Nie bardzo rozumiemy co właściwie miał na myśli policjant mówiąc, że „skrócenie okresu jest możliwe w zamian za wpłatę pieniędzy”. Oskarżony nie ma możliwości wpłacenia grzywny jeszcze przed wydaniem wyroku. Dopiero sąd wymierzy karę i ustali jej wysokość. Ewentualnie na wymiar kary wpłynąć może kwota wypłacona pokrzywdzonemu tytułem odszkodowania, ale w przypadku jazdy pod wpływem alkoholu nie wyrządzono żadnej szkody – nie ma pokrzywdzonego. Zasady wymiaru kary określone są w art. 53 k.k., który przewiduje, że sąd wymierza karę według swojego uznania, w granicach przewidzianych przez ustawę, bacząc, by jej dolegliwość nie przekraczała stopnia winy, uwzględniając stopień społecznej szkodliwości czynu oraz biorąc pod uwagę cele zapobiegawcze i wychowawcze, które ma osiągnąć w stosunku do skazanego, a także potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa. Wymierzając karę, sąd uwzględnia w szczególności motywację i sposób zachowania się sprawcy, popełnienie przestępstwa wspólnie z nieletnim, rodzaj i stopień naruszenia ciążących na sprawcy obowiązków, rodzaj i rozmiar ujemnych następstw przestępstwa, właściwości i warunki osobiste sprawcy, sposób życia przed popełnieniem przestępstwa i zachowanie się po jego popełnieniu, a zwłaszcza staranie o naprawienie szkody lub zadośćuczynienie w innej formie społecznemu poczuciu sprawiedliwości, a także zachowanie się pokrzywdzonego. Trzeba podkreślić, że wprawdzie ostatnio zaostrzeniu uległy kary nakładane na pijanych kierowców, to jednak w mojej opinii kara proponowana przez policjanta jest nieco „zawyżona”. Wydaje się, że mogłaby zostać zasądzona w przypadku osoby prowadzącej samochód, ale społeczna szkodliwość w przypadku jazdy rowerem jest znacznie mniejsza. W naszej opinii najlepiej byłoby wystąpić do sądu z wnioskiem o wydanie wyroku bez rozprawy i zaproponować takie kary, które byłyby dla Pana „do przyjęcia”. Zgodnie z art. 387 § 1 kodeksu postępowania karnego (dalej: k.p.k.) do chwili zakończenia pierwszego przesłuchania wszystkich oskarżonych na rozprawie głównej oskarżony, któremu zarzucono występek, może złożyć wniosek o wydanie wyroku skazującego i wymierzenie mu określonej kary lub środka karnego bez przeprowadzania postępowania dowodowego. Zatem można skrócić całe postępowanie. Dla Pana korzystne byłoby to, że sąd orzekłby karny jakie Pan zaproponował. Sąd jednak nie ma obowiązku uwzględnić wniosku. Zgodę musiałby wyrazić również oskarżyciel. Zgodnie z § 2 art. 387 k.p.k. sąd może uwzględnić wniosek oskarżonego o wydanie wyroku skazującego, gdy okoliczności popełnienia przestępstwa nie budzą wątpliwości i cele postępowania zostaną osiągnięte mimo nieprzeprowadzenia rozprawy w całości; uwzględnienie takiego wniosku jest możliwe jedynie wówczas, gdy nie sprzeciwią się temu prokurator. W myśl § 3 art. 387 k.p.k. sąd może uzależnić uwzględnienie wniosku oskarżonego od dokonania w nim wskazanej przez siebie zmiany. Może zatem Pan zaproponować orzeczenie np. 1 roku zakazu prowadzenia pojazdów (jest to minimalny okres stosowania tego środka karnego) i 300 złotych grzywny. Jeśli chodzi o rower to powinien on zostać zwrócony, chyba że zgodnie z art. 217 § 1 k.p.k. rower ma stanowić dowód w sprawie lub podlega zajęciu w celu zabezpieczenia kar majątkowych. W mojej opinie nie ma potrzeby przedstawiania pojazdu (samochodu, roweru), jako dowodu w sprawie. W praktyce zawsze wystarczały zaznania policjantów oraz wyniki badania zawartości alkoholu. Przetrzymywanie roweru jako dowodu wydaje się zbędne - powinien on zostać wydany właścicielowi. Możliwe jednak, że organa ścigania wydały postanowienie w sprawie zabezpieczenia grzywny. Od jesieni 2006 r. środek ten jest często stosowany przez policję i prokuraturę, ale w praktyce dotyczyło to kierowców samochodów. Przedmiotem zabezpieczenia stawał się pojazdy, które następnie trzymano na policyjnych parkingach. W przypadku rowerów ich wartość z reguły była zbyt mała, żeby mogła stanowić jakiś realny środek zabezpieczenia. Nie jest wykluczone, że organa ścigania zdecydowały jednak, że rower stanowić będzie zabezpieczenie przyszłej grzywny. W takim przypadku rower zostanie zwrócony po wyroku i zapłaceniu kary. Można jednak zwrócić się z propozycją wpłaty określonej sumy pieniędzy dla zabezpieczenia roszczeń Skarbu Państwa. Zgodnie z art. 230 k.p.k. jeżeli zatrzymanie rzeczy lub przeszukanie nastąpiło bez uprzedniego polecenia sądu lub prokuratora, a w ciągu 7 dni od dnia czynności nie nastąpiło jej zatwierdzenie, należy niezwłocznie zwrócić zatrzymane rzeczy osobie uprawnionej, chyba że nastąpiło dobrowolne wydanie, a osoba ta nie złożyła wniosku, o którym mowa w art. 217 § 4 k.p.k. Zgodnie z tym przepisem osoba, która rzecz wyda, ma prawo niezwłocznie złożyć wniosek o sporządzenie i doręczenie jej postanowienia sądu lub prokuratora o zatwierdzeniu zatrzymania, o czym należy ją pouczyć. Doręczenie powinno nastąpić w terminie 14 dni od zatrzymania rzeczy Zgodnie z art. 230 § 2 k.p.k. należy również zwrócić osobie uprawnionej zatrzymane rzeczy niezwłocznie po stwierdzeniu ich zbędności dla postępowania karnego. Jeżeli wyniknie spór co do własności rzeczy, a nie ma dostatecznych danych do niezwłocznego rozstrzygnięcia, odsyła się osoby zainteresowane na drogę procesu cywilnego. Podstawa prawna: - ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny (Dz.U. z 1997 r. Nr 88 poz. 553 z zm.); - ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks postępowania karnego (Dz.U. 1997 r. Nr 89 poz. 555 z zm.). JM

Hasła:

jazda na rowerze po pijanemu

Data odpowiedzi:

10-04-2007r.

Działy prawa:

Karne

Numer porady:

133243

Podobne: