Zgodnie  z  treścią   art. 210 par. 1 K.p.  w   razie gdy warunki pracy nie odpowiadają przepisom bezpieczeństwa i higieny pracy i stwarzają bezpośrednie zagrożenie dla zdrowia lub życia pracownika albo gdy wykonywana przez niego praca grozi takim niebezpieczeństwem innym osobom, pracownik ma prawo powstrzymać się od wykonywania pracy, zawiadamiając o tym niezwłocznie przełożonego.

Co ważne,  jeżeli powstrzymanie się od wykonywania pracy nie usuwa zagrożenia,  pracownik ma prawo oddalić się z miejsca zagrożenia, zawiadamiając o tym niezwłocznie przełożonego.

Z art. 210  par. 2[1] K.p.  jasno wynika, że pracownik nie może ponosić jakichkolwiek niekorzystnych dla niego konsekwencji z powodu powstrzymania się od pracy lub oddalenia się z miejsca zagrożenia. 

W wyroku   z dnia 19 stycznia  2000 r. , I PKN 488/99 (OSNP  2001, nr 11, poz.  375) Sąd  Najwyższy  uznał: 

„Pracownik ma prawo powstrzymywania się od wykonywania pracy we wskazanym przez pracodawcę pomieszczeniu, tylko wówczas, jeżeli warunki pracy nie odpowiadają przepisom bezpieczeństwa i higieny pracy lub stwarzają bezpośrednie zagrożenie dla jego zdrowia lub życia (art. 210 par. 1 K.p.)". 

Pracodawca nie powinien z tego powodu otrzymać wypowiedzenia.  Jeżeli nawet  taka  sytuacja  miałaby miejsce, wtedy pracownik  ma  prawo  odwołać się do sądu pracy   w terminie 7 dni  (14 dni – w przypadku  zwolnienia  dyscyplinarnego)  od   otrzymania   pisma   z oświadczeniem woli pracodawcy ( art. 264 K.p.). Na  podstawie   art.  45 par.  K.p. pracownik  może żądać  w  takiej  sytuacji przywrócenia  do pracy  lub  odszkodowania. O tym decyduje  już  sąd.  

 

Podstawa prawna:

- art. 210  K.p.

 

Stan prawny na  31 sierpnia  2010 r. 

WK