Strefa klienta
Pomoc

Posiadanie samoistne


Pytanie:

Posiadanie samoistne

Odpowiedź:

Posiadanie prowadzące do zasiedzenia musi mieć charakter samoistny. Zasadniczym elementem tego posiadania jest wola traktowania siebie jako właściciela – władania rzeczą z zamiarem posiadania jej dla siebie. Sprawa kwalifikacji posiadania często budzi wątpliwości – jest to zawsze kwestia faktu, wymagająca dokonania przez sąd odpowiednich ustaleń i wyciągnięcia wniosków, często na postawie odmienienia faktycznego (art. 231 kodeksy postępowania cywilnego). Sama świadomość posiadacza, że inna osoba jest właścicielem rzeczy będącej przedmiotem posiadania nie wyklucza samoistnego charakteru posiadania. Dla wykazania posiadania samoistnego należałoby wykazać, że podejmowane były typowe czynności właścicielskie – korzystanie z rzeczy jak właściciel. Przykładowo przejawem posiadania „jak właściciel” może być ubieganie się o wydania zezwolenia na budowę. Chodzi tu o faktyczne władanie rzeczą w sposób odpowiadający treści prawa własności. Wszystkie dyspozycje posiadacza powinny swoją treścią odpowiadać dyspozycjom właściciela. Posiadacz winien więc wykonywać wszelkie czynności wskazujące na samodzielny, niczym nie skrępowany stan władztwa. Sąd Najwyższy wypowiadał się na temat zachowań stanowiących wyraz posiadania, które stanowią przesłankę prowadzącą do zasiedzenia. Posiadaniem takim jest niewątpliwie władztwo uzewnętrzniające się poprzez np.: uprawę ziemi, oddawanie działki w dzierżawę sąsiadom, płacenie za działkę podatków, ujawnianie swojego stanu posiadania w ewidencji gruntów (post. SN z 18 kwietnia 1997 r., III CKN 35/97, OSNC 1997/10/150), ponoszenie wydatków związanych z ubezpieczeniem budynków (post. SN z 23 lutego 1998 r., III CKN 384/97, OSNC 1998/10/164), zabudowywanie i rozbudowywanie budynków na gruncie. Warto zaznaczyć ponadto, że posiadaczem nieruchomości jest nie tylko ten, kto efektywnie wykonuje nad nią władztwo, lecz również ten, kto ma tylko możliwość wykonywania tego władztwa, choćby z tej możności nie korzystał (post. SN z 7 maja 1986 r., III CRN 60/86, OSNC 1987/9/138). Jeśli chodzi o dokumenty, to trudno jest oczywiście o jakieś „zaświadczenie” o posiadaniu samoistnym. Prawo nie przewiduje istnienia dokumentów, które mają na celu poświadczenie istnienia posiadania. Dowodem w takich sytuacjach może być wszystko, co wskazuje na to, że dana osoba rzeczywiście była posiadaczem (np. polisy ubezpieczeniowe budynku, decyzje administracyjne wydane na nazwisko posiadacza, umowy najmu zawarte przez posiadacza-wynajmującego z najemcą itp.). Należałby przedstawić dokumenty, które wskazywały od jak dawna nieruchomość była w posiadaniu osoby występującej o zasiedzenia. Można też powołać jako dowód świadków. Trzeba też zaznaczyć, że starający się o zasiedzenie nie musi właściwie przedstawiać jakiś szczególnych dowodów, ponieważ zgodnie z art. 339 kodeksu cywilnego (dalej: k.c.) „Domniemywa się, że ten, kto rzeczą faktycznie włada, jest posiadaczem samoistnym”. Ciężar obalenia domniemań wynikających z art. 7 k.c. i art. 339 k.c. spoczywa na uczestniku postępowania o stwierdzenie zasiedzenia, bowiem to on właśnie, sprzeciwiając się wnioskowi o zasiedzenie, zmierza do wyprowadzenia skutku prawnego ze swego twierdzenia o braku po stronie wnioskodawców przymiotów niezbędnych do uwzględnienia wniosku, a wynikających z tych domniemań. Bieg zasiedzenia rozpoczyna się z chwilą objęcia rzeczy w posiadanie samoistne czyli bieg terminu zaczyna się w momencie, kiedy posiadacz „ujawnił swoją wolę władania rzeczą jak właściciel”. Znaczenie będą miały przede wszystkim same oświadczenia posiadacza. Jeśli zaś chodzi o nieprzerywalność posiadania, to art. 340 k.c. wprowadza domniemanie ciągłości posiadania i stanowi, że niemożność posiadania wywołana przez przeszkodę przemijającą nie przerywa go. Przeszkodą przemijającą jest przeszkoda, która tylko czasowo uniemożliwiła wykonywanie władztwa nad rzeczą, a następnie ustała. Przerwanie ciągłości posiadania może nastąpić w razie pozbawienia posiadacza władzy nad rzeczą przez inną osobę (utrata posiadania). Zgodnie jednak z art. 345 k.c. posiadanie przywrócone poczytuje się za nieprzerwane. Podstawa prawna: - ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. kodeks postępowania cywilnego (Dz.U. z 1964 r. Nr 43 poz. 296 ze zm.); - ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. kodeks cywilny (Dz.U. z 1964 r. Nr 16 poz. 93 z zm.). JM

Hasła:

zasiedzenie

Data odpowiedzi:

22-06-2007r.

Działy prawa:

Cywilne

Numer porady:

134059

Podobne:

Czy w przepisach cywilnych istnieje pojęcie działania w złej wierze i czy jest to podstawa do pozwu o unieważnienie umowy…

Pojęcie dobrej i złej wiary

Przywlaszczenie spadku art. 284 kk Moj ojciec umiera w 1980 r, od lat 70tych mieszka z druga zona w USA.…

Problem ze spadkiem

Art. 172. § 1. Posiadacz nieruchomości nie będący jej właścicielem nabywa własność, jeżeli posiada nieruchomość nieprzerwanie od lat dwudziestu jako…

Zasiedzenie prawa przez firmę energetyczną

Chciałabym rozpocząć postępowanie spadkowe po babci (chodzi mi o działki, których właścicielką jest moja nieżyjąca babcia), gdyż do tej pory…

Sprawa spadkowa