Strefa klienta
Pomoc

Proszę o szczegółowe wyjaśnienie art. 107 KW. Mój partner został niesłusznie oskarżony z tego art. przez byłą żonę. Policja kieruje sprawę do sądu, a sytuacja ma się dokładnie odwrotnie, to my jesteśmy nękani.


Pytanie:

Odpowiedź:

Ogólne zasady odpowiedzialności za wykroczenia ustanowione zostały w „Części ogólnej” ustawy z dnia 20 maja 1971 r. Kodeks wykroczeń (Dz.U. nr 12, poz. 114 ze zm.). Zgodnie też z nimi odpowiedzialności za wkroczenie podlega ten kto popełnia czyn społecznie szkodliwy, zabroniony przez ustawę obowiązującą w czasie jego popełnienia pod groźbą kary aresztu, ograniczenia wolności, grzywny do 5000 złotych lub nagany (art. 1 § 1 107 Kodeksu wykroczeń. Jednakże nie popełnia wykroczenia sprawca czynu zabronionego, jeżeli nie można mu przypisać winy w czasie czynu (art. 1 § 2 Kodeksu wykroczeń). Na zasadach z kolei określonych w ustawie odpowiada ten, to popełni wykroczenie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jak również na polskim statku wodnym lub powietrznym (art. 3 § 1 Kodeksu wykroczeń). Wykroczenie zaś uważa się za popełnione w czasie, w którym sprawca działał lub zaniechał działania, do którego był obowiązany (art. 4 § 1 Kodeksu wykroczeń). Przy czym wykroczenie uważa się za popełnione w miejscu, gdzie sprawca działał lub zaniechał działania, do którego był obwiązany albo gdzie sutek nastąpił lub miał nastąpić, jak stanowi art. 4 § 2 Kodeksu wykroczeń. Przepis art. 5 Kodeksu wykroczeń, stanowi że wykroczenie można popełnić zarówno umyślnie, jak i nieumyślnie, chyba że ustawa przewiduje odpowiedzialność tylko za wykroczenie umyślne. W myśl art. 6 § 1 Kodeksu wykroczeń, wykroczenie umyślne zachodzi wtedy, gdy sprawca ma zamiar popełnienia czynu zabronionego, to jest chce go popełnić albo przewidując możliwość jego popełnienia na to się godzi. Z kolei, wykroczenie nieumyślne zachodzi, jeżeli sprawca nie mając zamiaru jego popełnienia, popełnia je jednak na skutek niezachowania ostrożności wymaganej w danych okolicznościach, mimo, że możliwość popełnienia tego czynu przewidywał albo mógł przewidzieć (art. 6 § 2 Kodeksu wykroczeń). Dodać należy, iż zgodnie z art. 7 Kodeksu wykroczeń, nieświadomość tego, że czyn jest zagrożony karą nie wyłącza odpowiedzialności, chyba że nieświadomość była usprawiedliwiona. Nie popełnia jednak wykroczenia umyślnego, kto pozostaje w błędzie co do okoliczności stanowiącej znamię czynu zabronionego. Zgodnie z art. 107 Kodeksu wykroczeń, kto w celu dokuczenia innej osobie złośliwie wprowadza ją w błąd lub w inny sposób złośliwie niepokoi, podlega karze ograniczenia wolności, grzywny do 1.500 złotych albo karze nagany. W orzecznictwie ustalono, iż „Czyn stanowiący wykroczenie z art. 107 k.w. polega na działaniu kierunkowym – „w celu dokuczenia innej osobie”, a zatem należy ustalić, że po stronie sprawcy tego wykroczenia zachodzi złośliwość. Nawet samo stwierdzenie umyślności działania nie daje podstawy do przyjęcia odpowiedzialności za wykroczenia penalizowane tym przepisem.” (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 22 czerwca 1995 r., sygn. akt III KRN 44/95, Prok. i Pr. 1995/11-12/24). W literaturze wyrażono pogląd, iż ochroną art. 107 Kodeksu wykroczeń, objęty został każdy sposób niepokojenia osoby, a zatem z redakcji tego przepisu należy wnosić, iż wprowadzenie w błąd jest jedną z form złośliwego niepokojenia jako, iż przepis przewiduje jeszcze „inny” nieskonkretyzowany zresztą sposób złośliwego niepokojenia (G. Kasicki, A. Wiśniewski, Kodeks wykroczeń z komentarzem, Warszawa 2002, s. 297). Do zachowań mogących podlegać kwalifikacji czynów o znamionach określonych w art. 107 Kodeksu wykroczeń, można przykładowo wskazać takie jak złośliwe wprowadzenie w błąd poprzez podawanie danych, informacji niezgodnych z rzeczywistością, aby adresat wysnuł z nich błędne wnioski, czy też złośliwe niepokojenie, obejmujące wszelkie działania, zachowania, zasadniczo mające na celu zakłócenie spokoju lub wprowadzenie stanu nieprzyjemności, będące wynikiem zachowania się sprawcy takiego jak np. dokuczliwe wydzwanianie do drzwi i telefonowanie bez potrzeby lub na dodatek dzwonie takie w nocy, dokuczliwe wydzwanianie domofonem bez potrzeby, straszenie osoby itd. (G. Kasicki, A. Wiśniewski, Kodeks wykroczeń z komentarzem, Warszawa 2002, s. 297 i następna oraz M. Bojarski, W. Radecki, Kodeks wykroczeń z komentarzem, Warszawa 1995, s. 247). Jak wynika z treści przepisu art. 107 Kodeksu wykroczeń, konieczne jest przede wszystkim istnienie po stronie sprawcy złośliwości, celowości i bezpośredniości działania obliczonego na dokuczenie innej osobie poprzez takie działania, które wprowadziły drugą osobę w błąd lub niepokoiły ją w inny sposób. Dodać należy, iż ani pojęcia złośliwości ani dokuczliwości nie precyzują przepisy Kodeksu wykroczeń, uczyniono to w literaturze i określono, iż za złośliwość należy uważać niechętną i nieżyczliwą postawę, zachowanie w stosunku do ludzi, zjadliwość, natomiast dokuczenie jest robieniem komuś przykrości, kłopotów, dawanie się we znaki (G. Kasicki, A. Wiśniewski, Kodeks wykroczeń z komentarzem, Warszawa 2002, s. 239 i s. 297). Z redakcji art. 107 Kodeksu wykroczeń, należy natomiast wnosić, iż chodzi o wykroczenie umyślne, o czym świadczy brak odmiennego uregulowania oraz określenie wskazujące, iż działanie sprawcy ma znamiona działania „w celu” wyraźnego dokuczenia innej osobie. Wykroczenie powyższe stanowi czyn, który podlega uzewnętrznieniu w zachowaniu się człowieka, polegającym np. na wypowiedziach, gestach, itp. przejawach działania zależnych od woli człowieka i ją wyrażających w sposób wyraźny. Idzie więc o wszelkie czynne zachowania, postawy, aktywność sprawcy wykroczenia, który chce, aby druga strona miała świadomość, że chodzi o jej osobę (oczywiście, chodzi tu tylko i wyłącznie o postawę, zachowania jednostronne, czyli zachowania sprawcy wobec drugiej osoby, bowiem w przepisie chodzi o sankcjonowanie zachowania sprawcy wykroczenia). Istotne zatem będzie, że wykroczenie zostało popełnione wobec tej konkretnej osoby w celu wyraźnego złośliwego jej dokuczenia w jakiejkolwiek formie.

Hasła:

nękanie , złośliwe niepokojenie

Data odpowiedzi:

21-11-2004r.

Działy prawa:

Karne

Numer porady:

104742

Podobne: