Czym innym jest możliwość odstąpienia od umowy przez konsumenta w ciągu 10 dni, a czym innym uprawnienia związane z reklamacją towaru. Zgodnie z art. 7 ustawy z dnia 2 marca 2000 r. o ochronie niektórych praw konsumentów konsument, który zawarł umowę na odległość, może od niej odstąpić bez podania przyczyn, składając stosowne oświadczenie na piśmie w terminie dziesięciu dni. Do zachowania tego terminu wystarczy wysłanie oświadczenia przed jego upływem. Odstępują musi zwrócić towar. Ustawa przewiduje, że „to, co strony świadczyły, ulega zwrotowi w stanie niezmienionym, chyba że zmiana była konieczna w granicach zwykłego zarządu” - zatem towar nie może być zniszczony czy uszkodzony. W Pana przypadku nie musi Pan więc zaakceptować oświadczenia o odstąpieniu od umowy, bo towar jest już zepsuty - konieczne jednak będzie rozpatrzenie reklamacji i zajęcie stanowiska, czy odpowiada Pan za niewłaściwe działanie sprzedanego towaru.
Jeśli towar jest wadliwy, a dołączona jest karta gwarancyjna, to konsument ma możliwość wyboru – może powołać się na gwarancje producenta i udać się do wskazanego w karcie punktu serwisowego, a może wystąpić z reklamację do sprzedawcy powołując się na uprawnienia przewidziane w ustawie z dnia 27 lipca 2002 r. o szczególnych warunkach sprzedaży konsumenckiej. Wybór należy do konsumenta i sprzedawca nie może wysyłać go do gwaranta.
Sprzedawca odpowiada zawsze za towar, który jest niezgodny z umową. Jeśli dodatkowo udzielona została gwarancja przez producenta, to konsument sam decyduje do kogo reklamacje chce złożyć: do gwaranta czy do sprzedawcy. Jeżeli natomiast gwarancja na dany produkt w ogóle nie została udzielona konsument zawsze może zgłosić się do sklepu celem złożenia reklamacji i zażądać nieodpłatnej naprawy albo wymiany.
Ustawa z dnia 27 lipca 2002 r. o szczególnych warunkach sprzedaży konsumenckiej oraz o zmianie Kodeksu cywilnego przewiduje w art. 4, że sprzedawca odpowiada wobec kupującego, jeżeli towar konsumpcyjny w chwili jego wydania jest niezgodny z umową; w przypadku stwierdzenia niezgodności przed upływem sześciu miesięcy od wydania towaru domniemywa się, że istniała ona w chwili wydania. Pod pojęciem niezgodności kryje się szereg różnych przypadków. Domniemywa się, że towar konsumpcyjny jest zgodny z umową, jeżeli: - nadaje się do celu, do jakiego tego rodzaju towar jest zwykle używany, oraz - gdy jego właściwości odpowiadają właściwościom cechującym towar tego rodzaju. W przypadku stwierdzenia wady towaru przed upływem sześciu miesięcy od jego wydania domniemywa się, że istniała ona w chwili wydania. W tym czasie pozycja konsumenta jest silniejsza, bo to sprzedawca musi udowodnić, że wydał towar zgodny z umową a wady i usterki powstały później w wyniku np.: nieprawidłowego użytkowania, przechowywania, braku konserwacji, uszkodzeń mechanicznych. Po upływie sześciomiesięcznego okresu, to klient musi udowodnić, że wada tkwiła w wydanej mu rzeczy już w chwili zakupu naprzykład, że kran pękł, bo został wykonana z niewłaściwego materiału. Zgodnie z art. 8 ustawy jeżeli towar konsumpcyjny jest niezgodny z umową, kupujący może żądać:
- doprowadzenia go do stanu zgodnego z umową przez nieodpłatną naprawę albo
- wymianę na nowy.
Jeżeli sprzedawca, który otrzymał od kupującego wskazane wyżej żądanie nie ustosunkował się do tego żądania w terminie 14 dni, uważa się, że uznał je za uzasadnione. Sprzedawca może odmówić spełnienia powyższych żądań, jeśli naprawa albo wymiana są niemożliwe lub wymagają nadmiernych kosztów. Przy ocenie nadmierności kosztów uwzględnia się wartość towaru zgodnego z umową oraz rodzaj i stopień stwierdzonej niezgodności, a także bierze się pod uwagę niedogodności, na jakie naraziłby kupującego inny sposób zaspokojenia. Jeżeli kupujący nie może żądać naprawy ani wymiany ponieważ są one niemożliwe lub wymagają nadmiernych kosztów albo jeżeli sprzedawca nie zdoła uczynić zadość takiemu żądaniu w odpowiednim czasie lub gdy naprawa albo wymiana narażałaby kupującego na znaczne niedogodności, to ma on prawo domagać się stosownego obniżenia ceny albo odstąpić od umowy; od umowy nie może odstąpić, gdy niezgodność towaru konsumpcyjnego z umową jest nieistotna.
Zatem jeżeli towar konsumpcyjny jest niezgodny z umową, kupujący może w odpowiedniej kolejności żądać:
1. doprowadzenia go do stanu zgodnego z umową przez nieodpłatną naprawę albo wymianę na nowy;
2. obniżenia ceny albo zwrotu gotówki za jednoczesnym zwrotem towaru (odstąpienie od umowy).
Konsument nie może żądać od razu obniżenia ceny albo odstąpić od umowy, jeśli:
- naprawa towaru bądź wymiana go na nowy jest możliwa do dokonania,
- sprzedawca zdołał uczynić żądaniu wymiany lub naprawy w odpowiednim czasie (bierze się tu pod uwagę rodzaj towaru oraz cel jego nabycia),
- wymiana lub naprawa nie narażają go na znaczne niedogodności.
Oprócz powyższych przypadków konsument nie może odstąpić od umowy, jeśli wada zakupionego przez niego produktu jest nieistotna. Nieodpłatność naprawy i wymiany oznacza, że sprzedawca ma również obowiązek zwrotu kosztów poniesionych przez kupującego, w szczególności kosztów demontażu, dostarczenia, robocizny, materiałów oraz ponownego zamontowania i uruchomienia.
Zgodnie z art. 9 ustawy kupujący traci uprawnienia przewidziane w art. 8, jeżeli przed upływem dwóch miesięcy od stwierdzenia niezgodności towaru konsumpcyjnego z umową nie zawiadomi o tym sprzedawcy. Do zachowania terminu wystarczy wysłanie zawiadomienia przed jego upływem.
W myśl art. 10 sprzedawca odpowiada za niezgodność towaru konsumpcyjnego z umową jedynie w przypadku jej stwierdzenia przed upływem dwóch lat od wydania tego towaru kupującemu; termin ten biegnie na nowo w razie wymiany towaru. Jeżeli przedmiotem sprzedaży jest rzecz używana, strony mogą ten termin skrócić, jednakże nie poniżej jednego roku.
Podsumowując - nie musi się Pan zgodzić na odstąpienie od umowy i zwrócenie ceny. Jeśli jednak towar ma wadę, to należałby zaproponować klientowi wymianę lub naprawę. Należałby wysłać taką informację pisemnie listem poleconym, żeby mieć dowód w razie ewentualnego postępowania sądowego, że spełnił Pan swoje obowiązki. Może Pan też oczywiście „iść w zaparte” i odmówić spełnienia roszczeń przez klienta, twierdząc, iż żądania są bezzasadne, ale naraża się Pan na przegranie procesu jeśli klient zdecyduje się wnieść pozew. Ustawa przewiduje domniemanie, iż wada istniała w momencie wydania towaru, a zatem ciężar udowodnienia w ewentualnym postępowaniu sądowym, że to klient uszkodził towar będzie spoczywać na Panu.
Podstawa prawna:
- USTAWA z dnia 2 marca 2000 r. o ochronie niektórych praw konsumentów oraz o odpowiedzialności za szkodę wyrządzoną przez produkt niebezpieczny (Dz.U. 2000 r. Nr 22 poz. 271 z zm.);
- USTAWA z dnia 27 lipca 2002 r. o szczególnych warunkach sprzedaży konsumenckiej oraz o zmianie Kodeksu cywilnego(Dz.U. 2002 r. Nr 141 poz. 1176 z zm.)
JM

gwarancja, sprzedaż, oszustwo internetowe, konsument, powiatowy rzecznik praw konsumenta, miejski rzecznik praw konsumenta, zwrot towaru, sprzedaż konsumencka, rękojmia, internet, zwrot pieniedzy, odstąpienie, sprzedawca, wady, podatek od sprzedaży, umowa sprzedaży, UONPK art. 7, USWSK art. 4, USWSK art. 8, USWSK art. 9, USWSK art. 10

06-09-2010r.

Cywilne Postepowanie cywilne

137978