Strefa klienta
Pomoc

Ulga rehabilitacyjna


Pytanie:

Mam pytania dotyczące szeroko rozumianej ulgi rehabilitacyjnej. Czy osoba, której z racji stopnia niepełnosprawności i rodzaju schodzenia, przysługuje możliwość skorzystania z ulgi rehabilitacyjnej, może odliczać w pit-0 koszty poniesione przez siebie w związku z zakupem cewników służących do oddawania moczu, wkładów urologicznych (typu pampersy) itp? Problem jest ogólnopolski, bo urzędy skarbowe bardzo różnie interpretują wytyczne zazwyczaj kwestionują zasadność odliczeń tego typu. Ulga rehabilitacyjna mówi o kosztach ponoszonych w związku z zakupem leków, sprzętu rehabilitacyjnego (skupiam się tylko na "fizycznych" kwestiach) cewnik, pamers, sprzęt do odsysania dla osób zaintubowanych - to nie są leki, nie jest to też sprzęt rehabilitacyjny, jednak wydawane są z dofinansowaniem NFZ na kartę "zaopatrzenia w środki medyczne i pomocnicze". Osoba z np pęcherzem neurogennym nie może funkcjonować (wręcz żyć) bez cewnikowania się osoba zaintubowana bez odsysania umrze, osoba nietrzymająca moczu - nie może funkcjonować bez pampersów. Co można zrobić, aby ludzie, których to dotyczy, mogli odliczać tego typu wydatki (często rzędu kilkaset złotych miesięcznie) od swoich dochodów? I tu pytanie podstawowe - do kogo (do jakiej instytucji / sądu) może się zwrócić osoba zainteresowana (w tym wypadku grupa osób) z wnioskiem o sprecyzowanie przepisów?

Odpowiedź:

W ramach ulgi rehabilitacyjnej odliczeniu podlegają wydatki poniesione na cele rehabilitacyjne oraz wydatki związane z ułatwieniem wykonywania czynności życiowych. Z ulgi może korzystać podatnik będący osobą niepełnosprawną lub podatnik, na którego utrzymaniu są osoby niepełnosprawne (art. 26 ust. 1 pkt 6 ustawy o pdof). Odliczyć można jedynie te wydatki, które nie zostały sfinansowane (dofinansowane) ze środków zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych, Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych lub ze środków Narodowego Funduszu Zdrowia, zakładowego funduszu świadczeń socjalnych albo nie zostały zwrócone podatnikowi w jakiejkolwiek formie. Jeżeli wydatki były częściowo finansowane z tych funduszy (środków), odliczeniu podlega różnica pomiędzy poniesionymi wydatkami a kwotą sfinansowaną (dofinansowaną) z tych funduszy (środków) lub zwróconą w jakiejkolwiek formie ( tak jest w opisywanym stanie faktycznym, bowiem w części wydatki zostały dofinansowane z NFZ). Samo pojęcie rehabilitacji osób niepełnosprawnych nie zostało zdefiniowane w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych. Pod pojęciem rehabilitacja należy rozumieć przywrócenie choremu aktywności poprzez fizyczne i psychiczne przystosowanie go do zmienionych warunków życia. Jako, iż posiadanie cewnika, urządzeń odsysających w opisanym stanie faktycznym z pewnością ma na celu przywrócenie podatniczce aktywności poprzez fizyczne i psychiczne przystosowanie do zmienionych warunków życia stosownie do potrzeb wynikających z niepełnosprawności, uważam, iż poniesiony wydatek na zakup tych urządzeń podlega odliczeniu w ramach omawianej ulgi rehablilitacyjnej. Szczegółowe regulacje dotyczące odliczeń oraz katalog wydatków na cele rehabilitacyjne zawiera przepis art. 26 ust. 7a-7g wyżej powołanej ustawy o podatku dochodowym. Zgodnie z tymi przepisami za wydatki na cele rehabilitacyjne uważa się między innymi wydatki: - na zakup i naprawę indywidualnego sprzętu, urządzeń technicznych niezbędnych w rehabilitacji oraz ułatwiających wykonywanie czynności życiowych stosownie do potrzeb wynikających z niepełnosprawności, Decyzja o przyznaniu prawa do odliczenia konkretnych wydatków winna być rozpatrywana indywidualnie a osobą właściwą do stwierdzenia, co jest niezbędne w rehabilitacji i będzie ułatwiało wykonywanie czynności życiowych, stosownie do potrzeb wynikających z niepełnosprawności, jest lekarz specjalista. Mając na uwadze stan zdrowia pytającej, cewniki z osprzętem tj. workami na mocz czy też urządzenie odsysające należy zakwalifikować jako urządzenia, które są niezbędne w rehabilitacji oraz ułatwiające wykonywanie czynności życiowych, pod warunkiem, że lekarz specjalista zaleca ich stosowanie jako niezbędne w rehabilitacji. Podobne stanowisko przyjął Urząd Skarbowy w Poznaniu ( Informacja Pierwszego Urzędu Skarbowego w Poznaniu z dnia 26 lipca 2004 r. SL-A/415/14/04). Jeżeli zaś chodzi o wydatki na środki higieniczne typu pampersy dla niepełnosprawnej, pomimo, iż są niezbędne do rehabilitacji i egzystencji to nie zostały przez ustawodawcę wyszczególnione jako wydatki podlegające odliczeniu od podstawy obliczenia podatku. Podobnie uważa Izba Skarbowa w Gdańsku ( Informacja Izby Skarbowej w Gdańsku z dnia 7 lipca 2004 r. BI/005/0434/04). Należy jednak zauważyć, że z brzmienia przytoczonego art. 26 ust. 7a pkt 3 ustawy wynika, że aby zakupiony sprzęt, urządzenia i narzędzia techniczne mogły stanowić podstawę do dokonania odliczenia podatkowego, przedmioty te powinno charakteryzować ich indywidualne przeznaczenie i niezbędność w rehabilitacji danego rodzaju niepełnosprawności oraz zdolność do ułatwiania czynności życiowych, których utrudnienie wynika z niepełnosprawności. Pomiędzy rodzajem nabytego przedmiotu a rodzajem niepełnosprawności winien zatem zachodzić ścisły związek wskazujący na niezbędność danego wyrobu w procesie terapeutycznym i rehabilitacyjnym. Należy też stwierdzić, że określenie - „indywidualny sprzęt, urządzenia i narzędzia techniczne niezbędne w rehabilitacji” oznacza, że można zaliczyć do nich tylko i wyłącznie sprzęt, urządzenia i narzędzia techniczne mające cechy sprzętu, urządzeń czy narzędzi o charakterze szczególnym (niestandardowym), konieczne w rehabilitacji osoby niepełnosprawnej i ułatwiające tej osobie wykonywanie czynności życiowych, których utrudnienie wykonywania wynika z niepełnosprawności. Oznacza to, że taki sprzęt musi posiadać właściwości leczniczo-rehabilitacyjne, być wykorzystywany (używany) w rehabilitacji oraz przywracaniu sprawności organizmu, cechą zakupionego sprzętu musi być jego indywidualny charakter (nie może stanowić artykułu powszechnego użytku, ogólnodostępnego do wykorzystania przez inne osoby). Cewnik i urządzenie odsysające jest niewątpliwie urządzeniem ułatwiającym czynności życiowe, jednakże ustawodawca w wyżej powołanym przepisie zawarł jeszcze dwa dodatkowe wymogi, spełnienie których uprawnia do skorzystania z ulgi, o której mowa w wyżej cytowanym przepisie. Tymi wymogami są: indywidualny charakter zakupionego sprzętu oraz jego niezbędność w rehabilitacji osoby niepełnosprawnej. Przy czym cechy te winny występować łącznie. Tak więc zakupiony sprzęt rehabilitacyjny powinien charakteryzować się indywidualnym przeznaczeniem i niezbędnością w rehabilitacji oraz ułatwić osobie niepełnosprawnej wykonywanie czynności życiowych. Tym niemniej każda sytuacja winna być rozpatrywana indywidualnie. W oparciu o art. 26 ust. 7c cytowanej ustawy, wysokość wydatków na ww. cele ustala się na podstawie dokumentów stwierdzających ich poniesienie. Stosownie do powyższego, poniesiony przez podatniczkę wydatek na zakup cewnika, sprzętu do odsysania dla niepełnosprawnej (w części sfinansowanej ze środków własnych) podlega odliczeniu od dochodu w roku poniesienia tego wydatku. Wysokość wydatków podlegających odliczeniu ustala się na podstawie dowodów potwierdzających ich poniesienie (rachunków, faktur VAT, dowodów wpłaty itp.). Można je odliczyć tylko w roku podatkowym, w którym zostały poniesione. Zaznaczyć należy, że w przepisach ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych brak jest definicji „leku” - a zatem należy opierać się na definicjach zawartych w ustawie z dnia 6 września 2001 r. Prawo farmaceutyczne (Tekst jednolity: Dz. U. 2004 r. Nr 53 poz. 533). Z definicji tych wynika, że: lekiem aptecznym jest produkt leczniczy sporządzony w aptece zgodnie z przepisem przygotowania zawartym w Farmakopei Polskiej lub farmakopeach uznawanych w państwach członkowskich Unii Europejskiej, przeznaczony do wydawania bezpośrednio w aptece; lekiem gotowym jest produkt leczniczy wprowadzony do obrotu pod określoną nazwą i w określonym opakowaniu; lekiem recepturowym jest produkt leczniczy sporządzony w aptece na podstawie recepty lekarskiej; produkt leczniczy to substancja lub mieszanina substancji, której przypisuje się właściwości zapobiegania lub leczenia chorób występujących u ludzi lub zwierząt, lub podawania człowiekowi lub zwierzęciu w celu postawienia diagnozy lub w celu przywrócenia, poprawienia czy modyfikacji fizjologicznych funkcji organizmu ludzkiego lub zwierzęcego. W złożonym pytaniu zostały zawarte zapytania dotyczące możliwości odliczenia jako leków, następujących wydatków: cewników, pampersów. Jak już wcześniej zostało wspomniane, warunkiem skorzystania z odliczenia wydatków z tytułu zakupu lekarstw jest fakt, aby lekarz specjalista stwierdził, że osoba niepełnosprawna powinna stosować określone leki (stale lub czasowo). Powszechnie jednak zauważa się, że pampersy , cewniki ( te można jednak zakwalifikować jako urządzenie niezbędne w rehabilitacji i wykonywaniu czynności życiowych), nie spełniają cech wskazanych w definicji „leku”( Postanowienie Urzędu Skarbowego w Wodzisławiu Śląskim z dnia 19 stycznia 2006 r. PDFN/415-25/05). Tak więc podsumowując, podatniczka powinna skonsultować ze sowim lekarzem fakt, że wydatki nawet współfinansowane przez NFZ są przeznaczone na sprzęt typu: cewnik, urządzenie odsysające jako niezbędne dla normalnego jej funkcjonowania i wykonywania czynności życiowych. Co do pampersów raczej sprawa jest przesądzona, że tego typu wydatki bez względu na to czy będą zakwalifikowane do wydatków na cele rehabilitacyjne czy leków, nie są powszechnie uważane jako wydatki podlegające odliczeniu. Podatniczka może jednak złożyć wniosek o wydanie indywidualnej interpretacji w swojej sprawie co do kwalifikacji tego typu wydatków. Takie uprawnienie wynika z art. 14b Ordynacji Podatkowej. W takim wniosku podatniczka musi wyczerpująco przedstawić swój problem, o który pyta i zaproponować swoje stanowisko, tzn. jak ona zakwalifikowałaby dane wydatki, no i oczywiście to uzasadnić. Należy jednak liczyć się z pewnymi wydatkiem, bowiem wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej podlega opłacie w wysokości 75 zł, którą należy wpłacić w terminie 7 dni od dnia złożenia wniosku Każdy wniosek jest bardzo indywidualnie rozpatrywany, wiec może Dyrektor Izby Skarbowej okaże swe zrozumienie. Fakt, że wydatki te są w części dofinansowane nie pozbawia to możliwości skorzystania z ulgi w pewnej części. Podstawa prawna: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych BR

Data odpowiedzi:

22-03-2008r.

Działy prawa:

Podatkowe

Numer porady:

136035

Podobne: