Autor: Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Sygnatura: l SA/Rz 553/06
Hasła tematyczne: wyrok, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, wykładnia
Kategoria:
Wyrokiem z dnia 8.05.2007 r. sygn. l SA/Rz 553/06 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie uchylił – wskazaną wyżej – zaskarżoną decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Rzeszowie oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu l instancji tj. Naczelnika Urzędu Skarbowego w Przemyślu z dnia 30.03.2006 r. nr US XV/4110-27/05 (pkt. l wyroku), którą to decyzją określono Krystynie S. i Pawłowi S. zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2002 rok w kwocie 34.215 zł.
W punkcie II tegoż wyroku Sąd określił, że powyższe decyzje wymienione w pkt. I nie mogą być wykonane do chwili uprawomocnienia się wyroku, zaś w punkcie III zasądził do Dyrektora Izby Skarbowej w Rzeszowie na rzecz skarżących Krystyny S. i Pawła S. stosowne koszty postępowania sądowego. Odpis powyższego wyroku wraz z uzasadnieniem doręczony został skarżącemu Pawłowi S. w dniu 16.05.2007 r., natomiast pełnomocnikowi skarżącej Krystyny S. oraz Dyrektorowi Izby Skarbowej w Rzeszowie w dniu 17.05.2007 r.
Skarżący Paweł S wnioskiem z dnia 16.06.2007 r. zwrócił się do tut. Sądu o wyjaśnienie – w określonej części – treści wyroku na podstawie art. 158 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Skarżący podał, że mimo wskazanej wyżej treści wyroku, Urząd Skarbowy w Przemyślu prowadzi przeciwko niemu postępowanie egzekucyjne i domaga się płacenia rat, chociaż po wyroku telefonicznie poinformowano go, że powinien zaprzestać dalszego płacenia rat. W związku z powyższym skarżący prosi o wyjaśnienie, czy postępowanie tegoż Urzędu nie jest niezgodne z wyrokiem.
Odnosząc się do powyższego wniosku, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:
Według treści art. 158 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 póz. 1270 z późn. zm.) – powoływanej dalej jako p.p.s.a.- sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Rozstrzygnięcie takich wątpliwości, czyli dokonanie wykładni wyroku jest więc konieczne wtedy, kiedy treść wyroku jest sformułowana wadliwie, niejasno, nieprecyzyjnie; ponadto wykładnia ma dotyczyć treści wyroku i nie może odnosić się do innych aktów lub czynności a w szczególności nie może dotyczyć oceny działań organów podejmowanych po wydaniu wyroku. W niniejszej sprawie, treść powołanego wyżej wyroku jest czytelna i zrozumiała, bo niewątpliwie wynika z niej, jakie decyzje i jakich organów zostały uchylone, ponadto w pkt. II tegoż wyroku wyraźnie stwierdzono, że właśnie te uchylone decyzje nie mogą być wykonane do chwili uprawomocnienia się wyroku. To ostatnie rozstrzygnięcie – jak wskazano też w uzasadnieniu wyroku – jest wykonaniem przez Sąd normy zawartej w art. 152 p.p.s.a.
W uwzględnieniu naprowadzonych wyżej okoliczności Sąd uznał, że wniosek o dokonanie wykładni wyroku nie jest uzasadniony tj. nie zachodzą wątpliwości o których mowa w art. 158 p.p.s.a i wobec powyższego odmówił dokonania wykładni.