Dotyczy prawidłowości ustalenia wartości transakcji międzyzakładowych w świetle art. 11 ustawy z dnia 15.02.1992r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2000r. Nr 54, poz. 654 ze zm.), w związku z § 5 ust. 3 i 4 rozporządzenia Rady Min


Autor: Łódzki Urząd Skarbowy

Sygnatura: ŁUS-II-2-423/253/07/JB

Hasła tematyczne: szacowanie dochodu, marża, koszty uzyskania przychodów, opodatkowanie dochodu, koszt produkcji, półprodukty, koszt wytworzenia, odrębność, zakład zorganizowany, przedsiębiorstwa, specjalna strefa ekonomiczna, zwolnienia podatkowe, metody szacowan

Kategoria:

Naczelnik Łódzkiego Urzędu Skarbowego w Łodzi na podstawie art. 14a § 1 i 4 ustawy z dnia 29.08.1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), w związku z art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 16.11.2006r. o zmianie ustawy – Ordynacja podatkowa oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 217, poz. 1590), po rozpatrzeniu wniosku o udzielenie pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania przepisów prawa podatkowego w sprawie prawidłowości ustalenia wartości transakcji międzyzakładowych w świetle art. 11 ustawy z dnia 15.02.1992r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2000r. Nr 54, poz. 654 ze zm.), w związku z § 5 ust. 3 i 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27.10.2006r. w sprawie łódzkiej specjalnej strefy ekonomicznej (Dz. U. Nr 200, poz. 1473)uznaje za nieprawidłowe stanowisko przedstawione we wniosku.

Decyzją z dnia 19.06.2007r. (data wpływu do tut. Urzędu 20.06.2007r.) Dyrektor Izby Skarbowej w Łodzi uchylił w całości postanowienie Naczelnika Łódzkiego Urzędu Skarbowego w Łodzi z dnia 29.03.2007r., którym pozostawiono bez rozpatrzenia wniosek Spółki z dnia 27.12.2006r. o udzielenie pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia.
Pismem z dnia 27.12.2006r. (data wpływu 29.12.2006r.) Spółka rezentowana przez Pełnomocnika zwróciła się o interpretację przepisu § 5 ust. 3 i 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7.09.2004r. w sprawie łódzkiej specjalnej strefy ekonomicznej (Dz. U. z 2004r. Nr 215, poz. 2183) w świetle art. 11 ustawy z dnia 15.02.1992r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2000r. Nr 54, poz. 654 ze zm.).
Spółka jest przedsiębiorstwem wielozakładowym. Jeden spośród czterech zakładów wyodrębnionych organizacyjnie prowadzi działalność w łódzkiej specjalnej strefie ekonomicznej. W ramach procesu produkcji płytek ceramicznych, następują przesunięcia półproduktów, a także surowców pomiędzy poszczególnymi zakładami w celu dalszej obróbki. Spółka zadała we wniosku następujące pytania:
– czy w przypadku uznania, że istnieje konieczność doliczania ,,marży" do transakcji międzyzakładowych, ,,marżę" tę należy uwzględniać także przy rozliczaniu kosztów ogólnych czyli np. w przypadku zakupu usługi reklamy przyporządkowana poszczególnym zakładom wielkość kosztów (wg udziału w przychodach) powinna być skorygowana o ,,marże" mimo, że do żadnych transakcji międzyzakładowych w tym przypadku nie dochodzi oraz
– czy dokonując przesunięć ,,półproduktów" ("transakcji międzyzakładowych") w celu obróbki ma obowiązek doliczać ,,marżę" do rzeczywistych kosztów produkcji, traktując te przesunięcia ,,jak transakcję sprzedaży półproduktów".

Zdaniem podatnika w celu wypełnienia obowiązków wynikających z § 5 ust. 3 i 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7.09.2004r. w sprawie łódzkiej specjalnej strefy ekonomicznej należy rozróżnić koszty ogólne Spółki od kosztów związanych z produkcją półfabrykatów i kosztów czynności wykonywanych przez jeden zakład na rzecz innego zakładu Spółki.
W pierwszym przypadku odpowiednie stosowanie art. 11 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych powinno polegać na ustaleniu przez Spółkę klucza alokacji kosztów ogólnych. Każdy zakład powinien być obciążony częścią tych kosztów ogólnych proporcjonalnie do wielkości przychodów.
Korekta kosztów ogólnych przez poszczególne zakłady w oparciu o metody ustalania cen transakcyjnych, nie odzwierciedlałaby rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. Trudno byłoby w tym przypadku wskazać rzeczywiste nakłady konkretnego zakładu na koszty ogólne, które uzasadniałyby zwiększenie lub zmniejszenie (przez nałożenie marży) przyporządkowanej zakładowi – wskutek powtórnej alokacji – części kosztów ogólnych.
W drugim przypadku odpowiednie stosowanie art. 11 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych powinno polegać na przyjęciu przez Spółkę odpowiedniej metody korekty kosztów (art. 11 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych). Zatem jeśli zakład dokonał przesunięcia półproduktu do dalszej obróbki do kolejnego zakładu, powinien on doliczyć do kosztów przesuniętych towarów odpowiednią marżę.

Naczelnik Łódzkiego Urzędu Skarbowego w Łodzi informuje, że przepis § 5 ust. 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7.09.2004r. w sprawie łódzkiej specjalnej strefy ekonomicznej (Dz. U. z 2004r. Nr 215, poz. 2183), a z dniem 7.11.2006r. przepis § 5 ust. 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27.10.2006r. w sprawie łódzkiej specjalnej strefy ekonomicznej (Dz. U. Nr 200, poz. 1473) uchylającego poprzednie rozporządzenie stanowi, że zwolnienia, od podatku dochodowego z tytułu kosztów nowej inwestycji i z tytułu tworzenia nowych miejsc pracy, o których mowa w ust. 1 i 2, przysługują wyłącznie z tytułu działalności prowadzonej na terenie strefy. W przypadku prowadzenia przez przedsiębiorcę działalności gospodarczej również poza terenem strefy, działalność prowadzona na terenie strefy musi być wydzielona organizacyjnie, a wielkość zwolnienia określa się w oparciu o dane jednostki organizacyjnej prowadzącej działalność wyłącznie na terenie strefy.
Natomiast przepis § 5 ust. 4 w/w rozporządzeńnia Rady Ministrów stanowi, że przy ustalaniu wielkości zwolnienia od podatku dochodowego przysługującego przedsiębiorcy prowadzącemu działalność na terenie strefy za pośrednictwem jednostki organizacyjnej, o której mowa w § 5 ust. 3, przepisy (…) art. 11 ustawy z dnia 15.02.1992r. o podatku dochodowym od osób prawnych stosuje się odpowiednio.
Stosownie do treści art. 11 ust. 1 pkt 1-3 w/w ustawy jeżeli:
– podatnik podatku dochodowego mający siedzibę (zarząd) lub miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, zwany dalej "podmiotem krajowym", bierze udział bezpośrednio lub pośrednio w zarządzaniu przedsiębiorstwem położonym za granicą lub w jego kontroli albo posiada udział w kapitale tego przedsiębiorstwa, albo
– osoba fizyczna lub prawna mająca miejsce zamieszkania albo siedzibę (zarząd) za granicą, zwana dalej "podmiotem zagranicznym", bierze udział bezpośrednio lub pośrednio w zarządzaniu podmiotem krajowym lub w jego kontroli albo posiada udział w kapitale tego podmiotu krajowego, albo
– te same osoby prawne lub fizyczne równocześnie bezpośrednio lub pośrednio biorą udział w zarządzaniu podmiotem krajowym i podmiotem zagranicznym lub w ich kontroli albo posiadają udział w kapitale tych podmiotów
– i jeżeli w wyniku takich powiązań zostaną ustalone lub narzucone warunki różniące się od warunków, które ustaliłyby między sobą niezależne podmioty, i w wyniku tego podmiot nie wykazuje dochodów albo wykazuje dochody niższe od tych, jakich należałoby oczekiwać, gdyby wymienione powiązania nie istniały – dochody danego podmiotu oraz należny podatek określa się bez uwzględnienia warunków wynikających z tych powiązań.

Stosownie do art. 11 ust. 2 pkt 1-3 w/w ustawy dochody, o których mowa w ust. 1, określa się w drodze oszacowania, stosując następujące metody:
– porównywalnej ceny niekontrolowanej,
– ceny odprzedaży,
– rozsądnej marży ("koszt plus").
Zgodnie z art. 11 ust. 3 w/w ustawy, jeżeli nie jest możliwe zastosowanie metod wymienionych w ust. 2, stosuje się metody zysku transakcyjnego.
Jak wynika z powołanego stanu prawnego przepis § 5 ust. 4 w/w rozporządzeń Rady Ministrów oznacza, iż zawarte w art. 11 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych regulacje o powiązaniach między podmiotami i prawie organów podatkowych do szacowania dochodu podatnika na podstawie określonych w nim metod mogą być zastosowane również w stosunku do wewnętrznych rozliczeń podatnika prowadzącego na podstawie zezwolenia działalność w specjalnej strefie ekonomicznej, jeżeli zarazem prowadzi on działalność poza strefą i w ramach działalności ,,przekazuje towary lub usługi wytworzone w strefie na rzecz działalności prowadzonej poza strefą lub odwrotnie – jeżeli towary lub usługi wytworzone poza strefą przekazuje na rzecz działalności prowadzonej w strefie.

W takich przypadkach aby określić zakres i wielkość zwolnienia od podatku dochodowym od osób prawnych przysługującego na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 34 w/w ustawy z dnia 15.02.1992r. podatnik powinien określić wartość tych wewnętrznie przekazywanych towarów lub usług według takich samych zasad jakie stosuje wobec innych podmiotów z nim niepowiązanych. Tak określona wartość towarów lub usług będzie podstawą do określenia wielkości uzyskanych przychodów ,,w strefie" i ,,poza strefą", jak i kosztów ,,w strefie" i ,,poza strefą."
Mając na uwadze powyższe Spółka winna prowadzić księgi rachunkowe tak, aby możliwe było precyzyjne rozdzielenie przychodów i kosztów uzyskania przychodów związanych z działalnością prowadzoną w strefie oraz działalnością prowadzoną poza terenem strefy.
Podkreślić należy, że na podatniku podatku dochodowego od osób prawnych stosownie do art. 9 ust. 1 w/w ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych ciąży obowiązek prowadzenia ewidencji rachunkowej, zgodnie z ustawą z dnia 29.09.1994r. o rachunkowości (Dz. U. z 2002r. Nr 76, poz. 694 ze zm.) w sposób zapewniający określenie wysokości dochodu (straty), podstawy opodatkowania i wysokości należnego podatku za rok podatkowy (…)
Przepisy ustawy o rachunkowości wykraczają poza zakres interpretacji udzielanych w trybie art. 14a ustawy – Ordynacja podatkowa, ponieważ stosownie do art. 3 ust. 2 tej ustawy nie należą do przepisów prawa podatkowego.
W związku z powyższym Naczelnik Łódzkiego Urzędu Skarbowego uznając stanowisko podatnika przedstawione we wniosku za nieprawidłowe postanowił jak w sentencji.
Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie wydania postanowienia.
Interpretacja nie jest wiążąca dla Wnioskodawcy, wiąże natomiast właściwe organy podatkowe i organy kontroli skarbowej – do czasu jej zmiany lub uchylenia na podstawie art. 14b § 1 i 2 Ordynacji podatkowej.