Czy po dokonaniu przebudowy samochodu ciężarowego na osobowy nadal będzie istniała możliwość dokonywania odpisów amortyzacyjnych od pełnej wartości (netto) za jaką zakupiono pojazd?<


Autor: Pierwszy Urząd Skarbowy w Kielcach

Sygnatura: OG/005/112a/PDI/4115-35/2005

Hasła tematyczne: samochód ciężarowy, przebudowa, samochód osobowy, odpisy amortyzacyjne

Kategoria:

Stan faktyczny:

Podatnik zakupił w październiku 2003 r. samochód marki Ford Mondeo z tzw. kratką i homologacją na samochód ciężarowy za kwotę 77.540,98 zł. – ładowność samochodu wynosi 597 kg. Przedmiotowy samochód został ujęty w ewidencji środków trwałych i amortyzowany od listopada 2003 r. metodą liniową. Kwoty odpisów amortyzacyjnych zostały zaliczone do kosztów uzyskania przychodów. Do czerwca 2005 r. samochód został zamortyzowany w 33,3 % – nie zamortyzowana wartość pojazdu wynosiła 51.693,98 zł. Aktualnie Podatnik chciałby skorzystać z możliwości zmiany kategorii samochodu ciężarowego na osobowy dokonując przeróbki tego pojazdu (wymontowanie kratki), następnie poddanie go przeglądowi i w efekcie przerejestrowanie na samochód osobowy. Koszty takich czynności będą wynosiły kilkaset złotych.

Pytanie strony:

Czy po dokonaniu przebudowy samochodu ciężarowego na osobowy nadal będzie istniała możliwość dokonywać odpisów amortyzacyjnych od pełnej wartości (netto) za jaką zakupiono pojazd?

Zdaniem Strony wartość samochodu w dniu ewentualnej przebudowy z ciężarowego na osobowy nie przekroczyłaby 20.000 euro, ponieważ nadal jest to ten sam pojazd. Podatnik nie widzi przeciwwskazań do dokonywania odpisów amortyzacyjnych od kwoty 77.540,98 zł. tj. wartości początkowej według zasad określonych w art. 22a – 22o ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tj. Dz. U. Nr 14 z 2000 r., poz. 176 ze zm.) w części ustalonej od wartości samochodu , zgodnie z art. 23 ust. 1 pkt 4 tej ustawy – tak aby okres amortyzacji samochodu nie przekroczył pięciu lat. Wydatki związane z przebudową przedmiotowego pojazdu jeżeli nie przekroczą kwoty 3.500 zł. nie będą powiększały jego wartości początkowej, lecz zostaną zaliczone do kosztów uzyskania przychodów.

Ocena prawna stanu faktycznego:

Zgodnie z art. 22a ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tj. Dz. U. Nr 14 z 2000 r., poz. 176 ze zm.) amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 22c, stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania:
1) budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością,
2) maszyny, urządzenia i środki transportu,
3) inne przedmioty
– o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 23a pkt 1, zwane środkami trwałymi.

Z kolei art. 22g ust. 1 pkt 17 przedmiotowej ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych stanowi: jeżeli środki trwałe uległy ulepszeniu w wyniku przebudowy, rozbudowy, rekonstrukcji, adaptacji lub modernizacji, wartość początkową tych środków trwałych, ustaloną zgodnie z ust. 1, 3-9 i 11-15, powiększa się o sumę wydatków na ich ulepszenie, w tym także o wydatki na nabycie części składowych lub peryferyjnych, których jednostkowa cena nabycia przekracza 3.500 zł. Środki trwałe uważa się za ulepszone, gdy suma wydatków poniesionych na ich przebudowę, rozbudowę, rekonstrukcję, adaptację lub modernizację w danym roku podatkowym przekracza 3.500 zł i wydatki te powodują wzrost wartości użytkowej w stosunku do wartości z dnia przyjęcia środków trwałych do używania, mierzonej w szczególności okresem używania, zdolnością wytwórczą, jakością produktów uzyskiwanych za pomocą ulepszonych środków trwałych i kosztami ich eksploatacji.

Stosownie do art. 22 ust. 1 wyżej powołanej ustawy kosztami uzyskania przychodów z poszczególnego źródła są wszelkie koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23. Jednak nie uważa się za koszty uzyskania przychodów odpisów z tytułu zużycia samochodu osobowego, dokonywanych według zasad określonych w art. 22a-22o, w części ustalonej od wartości samochodu przewyższającej równowartość 20.000 euro przeliczonej na złote według kursu średniego euro ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski z dnia przekazania samochodu do używania (art. 23 ust. 1 pkt 4 ustawy).

Dla celów podatku dochodowego od osób fizycznych definicję samochodu osobowego zawiera art. 23 ust 3a powołanej wyżej ustawy, zgodnie z którą przez samochód osobowy rozumie się każdy samochód, który nie posiada homologacji producenta lub importera wymaganej dla samochodów innych niż osobowe oraz którego dopuszczalna ładowność nie przekracza 500 kg.

Zatem w świetle powołanych powyżej przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i przedstawionego stanu faktycznego po przebudowie samochodu ciężarowego na osobowy będzie Pan uprawniony do kontynuowania amortyzacji tego środka trwałego według dotychczasowych zasad (metody liniowej) do pełnego zamortyzowania wartości początkowej (netto) samochodu tj. 77.540,98 zł. Ponadto ładowność samochodu, o którym mowa we wniosku przekracza 500 kg, to pomimo zmiany homologacji z samochodu ciężarowego na osobowy dla celów podatku dochodowego od osób fizycznych pojazd ten będzie nadal mieścił się w kategorii samochodu ciężarowego.Dodatkowo jeżeli wydatki związane z przebudową w/w samochodu ciężarowego na osobowy nie przekroczą kwoty 3.500 zł nie będą one powiększały wartości początkowej tego środka trwałego lecz będą mogły być bezpośrednio zaliczone do kosztów uzyskania przychodów. Jednakże dla ostatecznej oceny, czy nastąpiło ulepszenie środka trwałego niezbędne jest ustalenie sumy nakładów związanych z jego ulepszeniem w ciągu roku podatkowego.

Mając na względzie powyższe – stanowisko strony jest prawidłowe.

Powyższa interpretacja:

– dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia tego zdarzenia, traci swoją moc z chwilą zmiany przepisów jej dotyczących.
– nie jest wiążąca dla podatnika, wiąże natomiast właściwe dla wnioskodawcy organy podatkowe i organy kontroli skarbowej.