Autor: Naczelny Sąd Administracyjny
Sygnatura: II FSK 61/05
Hasła tematyczne: granice skargi kasacyjnej, prawo materialne, podstawa skargi kasacyjnej, naruszenie przepisów postępowania, naruszenie przepisów, skarga kasacyjna
Kategoria:
Zaskarżonym wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę Małgorzaty K na decyzję Izby Skarbowej w Szczecinie z dnia 7 października 2002 r., utrzymującą w mocy decyzję Pierwszego Urzędu Skarbowego w Szczecinie z dnia 11 czerwca 2002 r. określającą wysokość zobowiązania z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 1998 r. oraz zaległość podatkowa w tym podatku.
Sąd podzielił ocenę organów podatkowych, że zasadnie odmówiono Małgorzacie K uznania prawa do weryfikacji zeznania podatkowego za 1998 r. dokonanej po przeprowadzonej kontroli podatkowej i na podstawie niekompletnej księgi przychodów i rozchodów, która zawierała inne dane zarówno co do przychodów, jak i kosztów ich uzyskania, niż księga przedłożona do kontroli i nie znajdujące oparcia w dokumentacji źródłowej. Zdaniem Sądu, prawidłowym było przyjęcie ustaleń faktycznych na podstawie przedłożonej w toku kontroli księgi podatkowej, uznanej za rzetelną i skorygowanej jedynie o niekwestionowane przez podatniczkę zawyżenie kosztów uzyskania przychodów. Brak porównywalności zapisów sporządzonej po kontroli księgi podatkowej z treścią księgi będącej przedmiotem kontroli i podstawą zeznania złożonego przez podatniczkę za 1998 r., pozwalał, zdaniem Sądu, na przyjęcie oceny braku wiarygodności księgi podatkowej złożonej wraz z korektą zeznania po zakończeniu kontroli podatkowej.
W skardze kasacyjnej wniesiono o uchylenie lub zmianę powyższego wyroku zarzucając naruszenie art. 120, art. 125 § 1, art. 187 § 1 i § 3, oraz art. 193 § 1 – § 7 Ordynacji podatkowej (Dz. U. 1997 Nr 137, poz. 926 ze zm.) poprzez nieuwzględnienie okoliczności, że księga przychodów i rozchodów prowadzona jest zazwyczaj komputerowo i jeżeli w międzyczasie program komputerowy ulegnie zmianie lub uszkodzeniu, to wydruk tej samej księgi będzie wyglądał inaczej, lecz zachowanie pierwotnych cech dowodów księgowych pozwala na identyfikację korekty ze stanem pierwotnym, a więc jedynie brak wnikliwości w działaniu organów, usankcjonowany przez Sąd, był przyczyną nie rozpatrzenia pełnego materiału dowodowego.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej odrzucenie z powodu niewskazania prawidłowych podstaw kasacyjnych bądź o jej oddalenie z braku usprawiedliwionych podstaw.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej ?ppsa"), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, a z urzędu bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Wyrażona w tym przepisie zasada, oznacza pełne związanie Sądu podstawami zaskarżenia wskazanymi w skardze kasacyjnej. Konkretne, zawarte w skardze kasacyjnej przyczyny zaskarżenia, determinują całkowicie zakres rozpoznawania sprawy, czyli badania ewentualnej wadliwości zaskarżonego wyroku Sądu l instancji.
Zgodnie z art. 174 ppsa skargę kasacyjną oprzeć można na naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1) oraz naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2), przy czym skarga kasacyjna powinna zawierać przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie (art. 176 ppsa).
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że stan faktyczny przyjęty przez Sąd w zaskarżonym wyroku został nieprawidłowo ustalony przez organy podatkowe, jednakże wskazane w skardze podstawy kasacji obejmują wyłącznie przepisy postępowania stosowane przez organy administracji podatkowej, nie wskazują żadnych przepisów, które miały zastosowanie w postępowaniu sądowoadministracyjnym.
Zarzut oparty na art. 174 pkt 2 ppsa skierowany powinien być przeciwko wyrokowi Sądu l instancji, a nie przeciwko decyzji organu podatkowego. Skoro powołane w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia art. 120, art. 125 § 1, art. 187 § 1 i 3 oraz art. 193 ordynacji podatkowej, odnosiły się wyłącznie do postępowania administracyjnego bez powiązania ich z przepisami prawa procesowego zastosowanymi przez Sąd l instancji i bez wskazania jako podstawy skargi kasacyjnej przepisów postępowania sądowego, powołanych skardze przepisów nie można uznać za podstawę skargi kasacyjnej określoną w art. 174 pkt 2 ppsa.
Związanie granicami skargi kasacyjnej powoduje, że jeżeli brak jest zarzutów dotyczących naruszenia konkretnych przepisów procedury sądowej, to Naczelny Sąd Administracyjny związany jest ustaleniami przyjętymi w zaskarżonym wyroku (por. wyrok NSA z dnia 21 kwietnia 2004 r. sygn. FSK 181/04 – ONSA i WSA 2004, Nr 2, poz. 36).
W niniejszej sprawie oznacza to, iż treść zarzutów zgłoszonych w skardze kasacyjnej uniemożliwia badanie przez Sąd kasacyjny czy prawidłowe było uznanie rzetelności księgi podatkowej prowadzonej przez skarżącą w 1998 r. i zaakceptowanie dokonywanych w tym roku odpisów amortyzacyjnych jako kosztów uzyskania przychodów.
Z tych względów skarga kasacyjna podlegała oddaleniu na podstawie art. 184 ppsa.
Rozstrzygnięcie o kosztach ma oparcie w art. 204 pkt 1 ppsa i § 14 ust 2 pkt 2 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych … (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).