PoradaPrawna.pl

II OZ 663/09 – Postanowienie NSA

Sygnatura:
6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne:
Wstrzymanie wykonania aktu
Umorzenie postępowania
Sygn. powiązane: VII SA/Wa 672/09
Skarżony organ:
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Data:
2009-07-13
Sąd:
Naczelny Sąd Administracyjny
Treść wyniku:
Umorzono postępowanie z art. 161 ustawy p.p.s.a.
Sędziowie:
Jerzy Bujko /przewodniczący sprawozdawca/

Sentencja

Dnia 18 sierpnia 2009 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Jerzy Bujko po rozpoznaniu w dniu 18 sierpnia 2009 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A. Spółki Komandytowej w W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 maja 2009 roku, sygn. akt VII SA/Wa 672/09 o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej A. w W., Wspólnoty Mieszkaniowej B. w W. oraz C. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Warszawie z dnia […] lutego 2009 roku, Nr […] znak […] w przedmiocie nałożenia obowiązku likwidacji okien postanawia: umorzyć postępowanie zażaleniowe
Uzasadnienie: W niniejszej sprawie przedmiotem skargi oraz wniosku o wstrzymanie wykonania jest decyzja Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego uchylająca decyzję organu I instancji i nakładająca na Wspólnotę Mieszkaniową A. obowiązek likwidacji 15 okien w ścianie budynku mieszkalnego wielorodzinnego.
W zaskarżonym postanowieniu z dnia 11 maja 2009 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał, że uzasadniając wniosek strona skarżąca podniosła okoliczność powstania szkody majątkowej po stronie skarżących, a ponadto okoliczność wpływu decyzji na najemców poszczególnych lokali. W ocenie Sądu I instancji strona skarżąca wykazała, że zachodzą przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł uczestnik postępowania – spółka A..
W odpowiedzi na zażalenie strona skarżąca podniosła, że wykonanie decyzji spowoduje nie tylko konieczność poniesienia kosztów przeprowadzenia prac, lecz także spadek cen mieszkań i możliwą utratę najemców.
Pismem z dnia 23 lipca 2009 r. uczestnik postępowania cofnął zażalenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:
Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) strona może cofnąć skargę, a na mocy art. 197 § 2 w związku z art. 193 tej ustawy również zażalenie. Cofnięcie zażalenia wiąże Sąd. Jednakże Sąd uzna cofnięcie zażalenia za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W sprawie nie ma podstaw aby uznać cofnięcie zażalenia za niedopuszczalne. Stosownie zaś do art. 161 § 1 pkt 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania jeżeli strona skutecznie cofnęła zażalenie.
Z przytoczonych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 w związku z art. 193 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w postanowieniu.

Uzasadnienie wyroku

Powiązane treści:

  1. II FSK 1000/08 – Wyrok NSA
  2. I OZ 762/09 – Postanowienie NSA
  3. II OZ 769/09 – Postanowienie NSA
  4. I FSK 1663/08 – Wyrok NSA
  5. I OW 54/10 – Postanowienie NSA
  6. II FZ 569/09 – Postanowienie NSA
  7. I FSK 2034/09 – Wyrok NSA
  8. I FZ 372/10 – Postanowienie NSA
  9. Organ podatkowy załatwiający sprawę powinien wyczerpująco – zgodnie z wymogami ordynacji podatkowej, w szczególności z art. 122, 187, 210 § 4 tej ustawy) – rozważyć okoliczności faktyczne sprawy na tle kryteriów, o których mowa w art. 21 ust.
  10. 1. Trafny jest w szczególności zarzut dokonania przez Sąd błędnej wykładni art. 20 ust. 3 p.d.o.f., który w brzmieniu obowiązującym w analizowanym roku podatkowym stanowił, że wysokość przychodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach lub pochodzących ze źródeł nieujawnionych ustala się na podstawie poniesionych przez podatnika w roku podatkowym wydatków i wartości zgromadzonego w tym roku mienia, jeżeli wydatki te i wartości nie znajdują pokrycia w mieniu zgromadzonym w roku podatkowym oraz w latach poprzednich, pochodzącym z przychodów opodatkowanych lub wolnych od opodatkowania.2. Sąd dokonując wykładni omawianego przepisu (por. s. 14 wyroku) przyjął natomiast, że porównuje się jedynie wartość wydatków danego roku do łącznej wartości mienia zgromadzonego w roku podatkowym i oszczędności z lat wcześniejszych, pochodzącego z przychodów opodatkowanych i wolnych od podatkowania, pomijając tym samym w powyższym rachunku istotną pozycję wartości mienia zgromadzonego w danym roku, którą dolicza się do sumy wydatków.3. Zgodnie z art. 181 O.p. dowodem w postępowaniu podatkowym mogą być w szczególności dokumenty zgromadzone w toku kontroli podatkowej, deklaracje złożone przez stronę i zeznania strony (stosuje się do jej przesłuchania przepisy dotyczące świadka – por. art. 199 O.p.). W niniejszej sprawie organ kontroli skarbowej zobowiązywał stronę na podstawie art. 285a § 3 O.p. do złożenia oświadczenia o stanie majątkowym pod rygorem odpowiedzialności karnej za fałszywe zeznania, ale mimo uznania oświadczeń za niezgodne ze stanem rzeczywistym, tak odnośnie do wartości mienia zgromadzonego na początku 1999 r. jak i źródeł jego pochodzenia, nie odniósł się do konsekwencji złożenia niezgodnego z prawdą oświadczenia w tym trybie.4. W rezultacie za trafny należało uznać zarzut strony nieuwzględnienia przez Sąd naruszenia zakażoną decyzja art. 187 § 1 i art. 188 O.p. wskutek niezebrania niezbędnego materiału dowodowego, w szczególności nieprzesłuchania sióstr skarżącego w celu wyjaśnienia ww. okoliczności istotnych dla załatwienia sprawy. Ponadto ten sam przepis został naruszony wskutek nierozważenia danych wynikających z zeznań podatkowych skarżącego za lata poprzedzające rok podatkowy (przeanalizowano tylko przychody, koszty ich uzyskania oraz wydatki roku 2002). Skarżący trafnie zauważa, że zarówno Sąd jak i organy podatkowe (zgodnie z art. 191 O.p.) powinny zważyć z jednej strony stosunkowo niewielką kwotę (3.330 zł) tzw. dochodu ze źródeł nieujawnionych, a z drugiej fakt, że skarżący od około 30 lat wykonuje popłatny zawód adwokata. Powinno to jednak polegać na ocenie zachowanych w dokumentacji organów podatkowych zeznań podatkowych, bowiem ewentualne oszczędności mogły być czynione wyłącznie z dochodów, a nie przychodów podatnika w latach wcześniejszych, a dane dotyczące lat 2002 i 2003 powołane w decyzji organu I instancji świadczą o tym, że skarżący deklarował do opodatkowania stosunkowo skromne dochody, z których musiał jeszcze pokryć swoje potrzeby bieżące i inne wydatki.

Redakcja