I SA/Kr 240/08 – Postanowienie WSA w Krakowie


Sygnatura:
6117 Ulgi płatnicze (umorzenie, odroczenie, rozłożenie na raty itp.)
Hasła tematyczne:
Prawo pomocy
Skarżony organ:
Dyrektor Izby Skarbowej
Data:
2008-02-20
Sąd:
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Treść wyniku:
pozostawiono wniosek o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania
Sędziowie:
Urszula Zięba /przewodniczący sprawozdawca/

Sentencja

Wojewódzki Sad administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Urszula Zięba po rozpoznaniu w dniu 13 listopada 2009 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi Andrzeja Ryby na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Krakowie z dnia 5 grudnia 2007 r. nr PU/4117-0143/07/JK w przedmiocie pozostawienia bez rozpoznania podania w sprawie umorzenia zaległości w zryczałtowanym podatku dochodowym postanawia: pozostawić wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy zawarty w piśmie z dnia 11 maja 2009 r. bez rozpoznania.
Uzasadnienie: W związku z zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 29 lipca 2009 r. wezwano pełnomocnika skarżącego A. R., aby ten w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, odesłał wypełniony przez A. R. formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy, pod rygorem pozostawienia przedmiotowego wniosku bez rozpoznania.
Wezwanie wraz z formularzem PPF doręczone zostało dnia 3 sierpnia 2009r. Zakreślony termin minął więc dnia 10 sierpnia 2009r.
Dnia 10 sierpnia 2009r. wysłany został natomiast przez pełnomocnika strony skarżącej "wniosek o przedłużenie terminu do przesłania formularza wniosku PPF o przyznanie prawa pomocy", datowany na dzień 4 sierpnia 2009r. Uzasadniając ten wniosek adwokat zaznaczył, iż pomimo pisemnych wezwań kierowanych do skarżącego nie ma z nim kontaktu. Brak kontaktu czyni natomiast niemożliwym wypełnienie formularza wniosku PPF. Dnia 20 sierpnia 2009r. nadszedł do tut. Sądu przedmiotowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy PPF , wysłany dnia 19 sierpnia 2009r.
Zarządzeniem z dnia 23 września 2009 r. Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie pozostawił wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania.
W sprzeciwie od tego zarządzenia pełnomocnik skarżącego podniósł, że nie mógł uczynić zadość wezwaniu Przewodniczącego Wydziału z dnia 29 lipca 2009 r., ponieważ, jak wskazał we wniosku o przedłużenie terminu do przesłania formularza wniosku PPF o przyznanie prawa pomocy, pomimo pisemnych wezwań kierowanych do skarżącego nie miał z nim kontaktu. Pełnomocnik skarżącego nie jest zaś uprawniony do sporządzania w jego imieniu oświadczeń o przyznanie prawa pomocy, bowiem jest to wyłącznie uprawnienie strony. Pełnomocnik nadmienił, że Sąd przesłał wezwanie do wypełnienia formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy jedynie pełnomocnikowi z urzędu, a nie bezpośrednio skarżącemu, przez co, w sytuacji braku kontaktu skarżącego z pełnomocnikiem, uniemożliwił A. R. odesłanie formularza w wyznaczonym 7 – dniowym terminie. Końcowo pełnomocnik stwierdził, że skoro skarżący bez swojej winy nie dochował siedmiodniowego terminu na wniesienie formularza o przyznanie prawa pomocy, a skarżący wniósł formularz PPF niezwłocznie po otrzymaniu informacji o wydaniu zarządzenia z dnia 29 lipca 2009 r. – to Sąd w chwili obecnej dysponuje wszelkimi dokumentami niezbędnymi do rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy. W tych okolicznościach sprzeciw wraz z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie wniosku A. R. o przyznanie prawa pomocy są w pełni uzasadnione.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., powoływanej dalej jako "p.p.s.a.") w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie, przeciwko któremu został wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd.
Stosownie natomiast od treści art. 257 p.p.s.a. – wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania.
Sąd w całości podziela stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu Referendarza sądowego. W art. 257 p.p.s.a. określono bowiem w sposób wyraźny sankcje za niedopełnienie przez stronę, ubiegającą się o przyznanie prawa pomocy wymogów, o których mowa w art. 252 p.p.s.a. Nie sposób nie zgodzić się przy tym z argumentacją, , iż 7 dniowy termin do przesłania wypełnionego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy PPF jest terminem ustawowym, o którym mówi art. 49 § 1 p.p.s.a. Nie może być on ani przedłużany ani skracany przez przewodniczącego (tak postanowienie NSA z dnia 02.08.2006r., sygn. akt II FZ 495/06) Stąd też złożenie wniosku o przedłużenie terminu do złożenia urzędowego formularza PPF pozostaje bez wpływu na bieg tego 7 dniowego terminu, (por. postanowienie WSA w Gliwicach , z dnia 20.04.2009r. , sygn. akt l SA/GI 156/09).
Całkowicie chybiona jest argumentacja pełnomocnik nakierowana na wykazanie, iżby poprzez doręczenie formularza jemu nie zaś reprezentowanemu przezeń mocodawcy doszło do pozbawienia strony możności obrony jej praw. Ustawa – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie pozostawia bowiem wątpliwości co do tego, że w przypadku ustanowienia pełnomocnika lub osoby upoważnionej do odbioru pism w postępowaniu sądowym, doręczenia należy dokonać tym osobom. Pomimo, że do wypełnienia i podpisania formularza o przyznanie prawa pomocy uprawniona jest tylko sama strona, a więc jest to uprawnienie ściśle osobiste, ustawodawca nie przewidział w tym względzie żadnych odrębności w doręczaniu pism sądowych.
Odnosząc się do końcowej części uzasadnienia sprzeciwu stwierdzić należy, że w istocie w chwili obecnej uzupełniono już wykazane braki skierowanego do Sądu wniosku o przyznanie prawa pomocy. Jakkolwiek w wyniku wniesionego sprzeciwu zaskarżone postanowienie Referendarza sądowego utraciło moc, to jednak nie uchybia to w niczym tezie, że w toku postępowania strona skarżąca uchybiła zakreślonemu terminowi do wniesienia do Sądu formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy i w związku z tym jej pierwotny wniosek pozostaje nadal dotknięty przedmiotową wadą.
Skoro jednak w uzasadnieniu sprzeciwu pełnomocnik wyraźnie formułuje wniosek o ponowne rozpoznanie przez Sąd wniosku o przyznanie prawa pomocy to obowiązkiem Sądu jest ponowne zainicjowanie postępowania w tym przedmiocie, a zatem uzupełniony w toku postępowania w dniu 20 sierpnia 2009r. wniosek o przyznanie prawa pomocy skierowany zostanie do rozpoznania przez referendarza sądowego.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 257 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.

Uzasadnienie wyroku