Sygnatura:
6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne:
Budowlane prawo
Skarżony organ:
Wojewoda
Data:
2008-03-31
Sąd:
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Treść wyniku:
Uchylono decyzję I i II instancji
Sędziowie:
Bożena Więch-Baranowska
Elżbieta Zielińska-Śpiewak
Jolanta Zdanowicz /przewodniczący sprawozdawca/
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Zdanowicz (spr.), , Sędzia WSA Bożena Więch – Baranowska, Sędzia WSA Elżbieta Zielińska – Śpiewak, , Protokolant Ewa Sawicka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 sierpnia 2008 r. sprawy ze skargi N. Sp. z o.o. w W. na decyzję Wojewody […] z dnia […] lutego 2008 r. znak […] w przedmiocie wniesienia sprzeciwu do zgłoszenia zamiaru wykonania urządzenia reklamowego. I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od Wojewody […] na rzecz skarżącego N. Sp. z o.o. w W. kwotę 500 (pięćset) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie: Wojewoda […] decyzją z dnia […] lutego 2008r., znak […], po rozpatrzeniu odwołania zainteresowanej spółki, utrzymał w mocy decyzję Starosty P. nr […] z dnia […] grudnia 2006 r. w przedmiocie sprzeciwu w sprawie zgłoszenia budowy nośnika reklamowego 12 X 3 m. o wysokości łącznie z planszą reklamową ok. 10 m na działce nr ew. […] przy ul. […] we wsi J. gm. R.
W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż w przedmiotowej sprawie urządzenie reklamowe posadowione jest na fundamencie nieprzestawnym, trwale związanym
z gruntem, a zatem wymaga pozwolenia na budowę. Jak wynika ze zgłoszenia, na przedmiotową inwestycję składa się tablica reklamowa o wymiarach 12, 4 X 3, 4 m, stopa fundamentowa z betonu zbrojonego stalowymi prętami o wymiarach 2,2 X 3, 9 X 1, 25 m oraz słup z rury stalowej (całkowita wysokość ok. 10 m), co uzasadnia uznanie inwestycji za urządzenie trwale związane z gruntem. Co do niezachowania 30-dniowego terminu na doręczenie sprzeciwu, organ odwoławczy uznał, że skoro inwestycja wymaga pozwolenia na budowę, to nie było to zgłoszenie w rozumieniu art. 30 ust. 1 Prawa budowlanego, wywołujące skutki przewidziane przepisami dla tej instytucji prawnej.
Skargę sądową na powyższą decyzję wniósł zainteresowany inwestor, domagając się uchylenia obu decyzji.
Skarżący powołując się na liczne orzeczenia sądowe podniósł, iż zaprezentowane stanowisko organu, co do kwalifikacji inwestycji jak i w zakresie zachowania terminu do skutecznego wniesienia sprzeciwu jest wysoce wadliwe.
Jak wskazał skarżący, zgłoszenie zamiaru zainstalowania tablicy informacyjnej wpłynęło do organu 11 grudnia 2006r., a zatem z dniem 10 stycznia 2007r. upłynął termin na zgłoszenie sprzeciwu. Decyzja o sprzeciwie z dnia […] grudnia 2006r. została doręczona stronie 11 stycznia 2007r., a zatem w dniu, w którym brak było prawnych możliwości do jego wniesienia. Powołując orzeczenia sądowe stwierdzające wprost, że termin dla zgłoszenia sprzeciwu określony w art. 54 ust. 1 Prawa budowlanego obejmuje także doręczenie decyzji stronie, skarżący wskazał, iż organ odwoławczy
w takich samych stanach faktycznych stwierdzał jego bezskuteczność, a zatem w tych samych sytuacjach wydawane są różne decyzje. Jako błędne też wskazał skarżący stanowisko, że jeżeli inwestycja w ocenie organu wymaga pozwolenia na budowę to nie stosuje się przepisów dotyczących zgłoszenia, w tym art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego o 30 – dniowym terminie na zgłoszenie sprzeciwu.
Co do kwalifikacji samej inwestycji skarżący zarzucił, iż organ w żaden sposób nie wskazał w oparciu o materiał dowodowy, że przedmiotowa budowa nie spełnia warunków określonych w art. 29 ust. 2 pkt 6 w związku z art. 30 ust. 1 pkt. 1 Prawa budowlanego, tym bardziej, że do zakresu pojęcia "urządzenie reklamowe" zaliczyć należy elementy składające się na to urządzenie, a więc konstrukcję i płaszczyznę,
a także miejsce, na którym umieszczony zostanie przedmiot reklamy, zaś niedopuszczalnym jest wyodrębnianie z urządzenia reklamowego poszczególnych elementów, z których dla części wykonywanych robót wymagane jest pozwolenie na budowę, a dla części wystarcza tylko zgłoszenie.
W odpowiedzi na skargę organ wnosił o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Ocena działalności organów administracji publicznej, dokonywana przez sąd administracyjny sprowadza się do kontroli prawidłowości rozstrzygnięcia będącego przedmiotem tej oceny pod względem zgodności z przepisami prawa materialnego oraz pod względem zgodności z przepisami postępowania administracyjnego. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest do zbadania, czy organ administracji orzekając w sprawie, nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik postępowania. Tylko w takim przypadku może być uwzględniona skarga.
Skarga jest zasadna.
Art. 28 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. – Prawo budowlane nakłada na inwestora zamierzenia inwestycyjnego obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę
z zastrzeżeniem art. 29 – 31. Natomiast, stosownie do art. 29 ust. 2 pkt. 6 ww. ustawy, pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywanie robót budowlanych, polegających na instalowaniu i remoncie tablic i urządzeń reklamowych z wyjątkiem usytuowanych na obiektach wpisanych do rejestru zabytków w rozumieniu przepisów o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami oraz z wyjątkiem reklam świetlnych i podświetlanych, usytuowanych poza obszarem zabudowanym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym. Wykonanie powyższych robót obciążone zostało obowiązkiem dokonania zgłoszenia właściwemu organowi (art. 30 ust. 1 pkt. 2 ustawy).
Ponadto, zgodnie z art. 30 ust. 7 ustawy Prawo budowlane właściwy organ może nałożyć, w drodze decyzji, obowiązek uzyskania pozwolenia na wykonanie określonego obiektu lub robót budowlanych objętych obowiązkiem zgłoszenia, o którym mowa w ust. 1, jeżeli ich realizacja może naruszać ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub spowodować:
1) zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia,
2) pogorszenie stanu środowiska lub stanu zachowania zabytków,
3) pogorszenie warunków zdrowotno-sanitarnych,
4) wprowadzenie, utrwalenie bądź zwiększenie ograniczeń lub uciążliwości dla terenów sąsiednich.
Zacytowany wyżej przepis art. 29 ust. 2 pkt. 6 ww. ustawy Prawo budowlane
wyłącza ze zgłoszenia tylko reklamy "usytuowane na obiektach wpisanych do rejestru zabytków w rozumieniu przepisów o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami
i reklamy świetlne i podświetlane usytuowane poza obszarem zabudowanym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym".
Wyżej wymieniony przepis w obecnym brzmieniu obowiązuje od 24 grudnia 1997r., kiedy to nastąpiła istotna jego zmiana przez art. 1 pkt. 12 b ustawy z dnia 22 sierpnia 1997r. o zmianie ustawy Prawo budowlane, ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych ustaw (Dz. U Nr 111, poz. 726) – w późniejszym czasie zmieniono jedynie kolejność punktów (poprzednio przepis brzmiał następująco: "pozwolenia na budowę nie wymaga wykonanie robót budowlanych, polegających na instalowaniu i remoncie tablic i urządzeń reklamowych wykonywanych na istniejących obiektach budowlanych, z wyjątkiem reklam świetlnych").
Wyeliminowanie przez ustawodawcę z treści przepisu słów: "wykonywanych na istniejących obiektach budowlanych" oznacza, że instalacja jest możliwa nie tylko na obiektach budowlanych.
Taka interpretacja art. 29 ust. 2 pkt. 6 w zw. z art. 30 ust. 1 pkt. 1 prowadzi do wniosku, iż instalowanie i remont tablic i urządzeń reklamowych – nie tylko na obiektach budowlanych- wymaga jedynie zgłoszenia właściwemu organowi.
Z przedstawionych przepisów wynika, że instalacja tablic i urządzeń reklamowych nie wymaga pozwolenia na budowę. Ponadto ustawodawca nie uzależnił robót budowlanych, wyszczególnionych w art. 29 ust. 2 pkt. 6 ani od wielkości tablic
i urządzeń reklamowych, ani też od tego, czy są to tablice lub urządzenia wkopane
w ziemię, a więc trwale związane z gruntem, które można uznać za budowlę
w rozumieniu art. 3 pkt. 3 Prawa budowlanego, czy też są to tablice lub urządzenia reklamowe ustawione na konstrukcji naziemnej.
W związku z tym nie można podzielić poglądów wyrażonych w decyzjach organów obu instancji o konieczności uzyskania pozwolenia na budowę dla tablicy reklamowej zgłoszonej przez N. S.A, którą inwestor zamierzał zainstalować.
W kontekście zastosowanej w sprzeciwie podstawy prawnej, błędne są również twierdzenia organów, że instalowanie tablicy reklamowej wymagało pozwolenia na budowę ze względu na jej skalę i charakter prac. Przepis art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego zwalnia od obowiązku uzyskania pozwolenia na budowanie nie tylko tablice reklamowe, ale również urządzenia reklamowe, co niewątpliwie oznacza całość urządzenia reklamowego, a więc także elementów konstrukcyjnych do mocowań samej tablicy reklamowej. Jak trafnie wskazał skarżący, urządzenie reklamowe stanowi całość i zalicza się do niego wszystkie elementy składające się na to urządzeniem, a instalacja oznacza montaż elementów łącznie tworzących urządzenie.
Jeżeli natomiast organ administracji uzna, że realizacja planowanej tablicy reklamowej czy urządzenia reklamowego ze względu na powierzchnię, ciężar, rozmiary itp. zagraża np: bezpieczeństwu ludzi lub mienia albo zwiększa ograniczenia lub uciążliwość dla sąsiadów, może na podstawie art. 30 ust. 7 Prawa budowlanego nałożyć na inwestora obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę, co do robót budowlanych objętych z zasady obowiązkiem zgłoszenia. Możliwość ta ma charakter uznaniowy i wymaga uzasadnienia przyczyn zastosowania.
Jeżeli zatem w sprawie niniejszej organ stwierdzi zaistnienie któregokolwiek
z zagrożeń lub wymagań przewidzianych ww. przepisem może nałożyć obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę. Jednakże organ musi szczegółowo wykazać z jakimi konkretnie zagrożeniami może wiązać się podjęcie realizacji zgłoszonych robót budowlanych oraz powołać konkretne przepisy lub ustalenia planu dające podstawę do przyjęcia prawdopodobieństwa ich wystąpienia. Niedopuszczalnym jest opieranie decyzji administracyjnej na przypuszczeniach, iż realizacja zamierzeń budowlanych może coś spowodować. Organ może nałożyć na inwestora obowiązek uzupełnienia braków w określonym terminie poprzez załączenie do zgłoszenia odpowiednich dokumentów i dopiero w przypadku niewykonania nakreślonego obowiązku
w wyznaczonym terminie powoduje wniesienie przez organ sprzeciwu w drodze decyzji.
Za nietrafny należy uznać zarzut skargi dotyczący przekroczenia przez organ 30 -dniowego terminu na zgłoszenie sprzeciwu. Zgodnie ze stanowiskiem naczelnego Sądu Administracyjnego, wyrażonym w wyroku z dnia 12 grudnia 2006r., sygn. akt IIOSK 79/06 zazwyczaj występują rozbieżności między datą wydania decyzji i datą jej doręczenia. Ani data wydania decyzji, ani data jej doręczenia nie może być jednak przyjęta za tożsamą z użytym w art. 30 ust. 5 ustawy Prawo budowlane terminem "wniesienia sprzeciwu". Zasada równości zawarta w Konstytucji RP powoduje, że dla określenia daty, z jaką uważa się termin za zachowany, należy sięgnąć do zasad określonych w art. 57 § 5 kpa. W myśl tego przepisu termin uważa się za zachowany, jeżeli przed jego upływem pismo, a tym w sprawie będzie decyzja wnosząca sprzeciw, zostało np. nadane w polskiej placówce pocztowej operatora publicznego. Tak więc należy stwierdzić, że termin 30 – dniowy o jakim mowa w art. 30 ust. 2 w zw. z art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego jest przez organ wnoszący sprzeciw do zgłoszenia budowy zachowany, o ile w terminie 30 dni od daty przyjętej za początek biegu tego terminu, nastąpi wniesienie sprzeciwu zgodnie z zasadą przewidzianą w art. 57 § 5 kpa. Odnosząc to do niniejszej sprawy, dla zgłoszenia z 11 grudnia 2006 r. wniesienie sprzeciwu (data nadania pocztowego 21 grudnia 2006 r.) nastąpiło w terminie 30 dniowym.
Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że organy administracji przy orzekaniu naruszyły przepisy prawa materialnego tj. art. 29 ust. 2 pkt. 6 w zw. z art. 30 ust. 1 pkt. 2 Prawa budowlanego, co miało istotny wpływ na wynik postępowania.
Dlatego też Sąd uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję poprzedzającą na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo
o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Na podstawie art. 152 ww. ustawy zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do chwili uprawomocnienia się wyroku.
O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 ww. ustawy.
Uzasadnienie wyroku