II SA/Sz 124/10 – Postanowienie WSA w Szczecinie


Sygnatura:
6071 Trwały zarząd nieruchomościami
Hasła tematyczne:
Przywrócenie terminu
Skarżony organ:
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Data:
2010-02-10
Sąd:
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Treść wyniku:
Odrzucono skargę
Sędziowie:
Barbara Gebel /przewodniczący sprawozdawca/

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie Przewodniczący sędzia WSA Barbara Gebel po rozpoznaniu w dniu 18 lutego 2010 r. na posiedzeniu niejawnym skargi Uniwersytetu na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia […] r. nr […] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania p o s t a n a w i a I. odrzucić skargę II. zwrócić Uniwersytetowi uiszczony wpis od skargi w kwocie […] złotych

Uzasadnienie wyroku

Postanowieniem z dnia […] nr […] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w […] odmówiło Rektorowi Uniwersytetu […] przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Prezydenta Miasta […] z dnia […] w sprawie ustanowienia trwałego zarządu na nieruchomości przy ul. […] na rzecz Zespołu Szkół Ogólnokształcących Nr […] w […] .
Postanowienie to zostało doręczone Rektorowi Uniwersytetu […] w dniu […] i zawierało pouczenie o możliwości złożenia wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy.
Postanowieniem z dnia […], po rozpoznaniu wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w […] utrzymało w mocy postanowienie własne z dnia […].
Wojewódzki Sąd Administracyjny w […], po rozpoznaniu skargi Uniwersytetu […] na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w […] z dnia […], stwierdził nieważność tego postanowienia jako wydanego bez podstawy prawnej. Sąd w uzasadnieniu wyroku wskazał, że postanowienie o odmowie przywrócenia terminu do złożenia środka odwoławczego jest wydawane przez organ odwoławczy w postępowaniu jednoinstancyjnym i jest ostateczne. Jednakże ponieważ postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w […] z dnia […] odmawiające przywrócenia terminu do wniesienia odwołania zawierało błędne pouczenie o możliwości złożenia wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy, zastosowanie się do tego błędnego pouczenia nie może szkodzić stronie. Może natomiast stanowić podstawę do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na postanowienie z dnia […], jeżeli strona skarżąca zachce z tej możliwości skorzystać i złoży taki wniosek w terminie 7 dni od otrzymania wyroku.
W dniu […] Uniwersytet […] wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w […] skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w […]z dnia […], jednakże bez wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
W myśl art. 53 § 1 i art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo
o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie, za pośrednictwem organu którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi.
Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru znajdującego się w aktach administracyjnych wynika, że postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w […] z dnia […] zostało doręczone Rektorowi Uniwersytetu […] w dniu […]. Zatem trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi na to postanowienie upłynął z dniem […] (ponieważ ostatni dzień terminu przypadł na niedzielę).
Skarga Uniwersytetu […] na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w […] z dnia […] została nadana w urzędzie pocztowym w dniu […], jednakże nie zawierała wniosku o przywrócenie terminu do złożenia skargi. W tej sytuacji okoliczność, że zaskarżone postanowienie zawierało błędne pouczenie z którego strona skorzystała, nie ma wpływu na bieg terminu do wniesienia skargi, skoro strona składając skargę nie wniosła o przywrócenie terminu do jej wniesienia.
Z tego względu skargę należało odrzucić jako wniesioną po upływie terminu na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Orzeczenie w przedmiocie zwrotu wpisu oparto o przepis art. 232 § 1 pkt 1 lit a tej ustawy.