Sygnatura:
6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne:
Budowlane prawo
Skarżony organ:
Inspektor Nadzoru Budowlanego
Data:
2008-06-30
Sąd:
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Treść wyniku:
Uchylono zaskarżoną decyzję
Sędziowie:
Ewa Krawczyk
Maria Taniewska-Banacka /przewodniczący sprawozdawca/
Rafał Wolnik

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Taniewska-Banacka (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Ewa Krawczyk,, Sędzia WSA Rafał Wolnik, Protokolant st. sekr. Małgorzata Orman, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 listopada 2008 r. sprawy ze skargi S. B. i S. B. na decyzję […] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia […] r. nr […] w przedmiocie wykonania określonych robót budowlanych 1. uchyla zaskarżoną decyzję i orzeka, że nie podlega ona wykonaniu w całości, 2. zasądza na rzecz skarżących od […] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. solidarnie kwotę […] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Uzasadnienie wyroku

Decyzją z dnia […] r. nr […] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w S. działając na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j.: Dz. U. 2006, Nr 156, poz. 1118 z późn. zm.) nakazał F. Z. zaniechania dalszych robót budowlanych przy przebudowie dachu i dociepleniu budynku mieszkalnego usytuowanego przy ul. […] w S. W uzasadnieniu podał, że przedmiotowe roboty budowlane zostały wykonane w oparciu o ostateczną decyzję Wojewody […] z dnia […]r., którą utrzymana została w mocy decyzja Prezydenta Miasta S. z dnia […]r. Tą ostatnio wymienioną decyzją organ administracji architektoniczno-budowlanej zatwierdził projekt budowlany i zmienił pozwolenie z dnia […]r. nr […] na remont i modernizację przedmiotowego budynku w zakresie zmiany konstrukcji dachu oraz docieplenia. Decyzja Wojewody […] z dnia […]r. została jednak uchylona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 11 kwietnia 2005 r. sygn. akt II SA/Ka 793/03, a w następstwie tego wyroku Wojewoda […] po stwierdzeniu, że inwestor w dniu […]r. zawiadomił Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. o zakończeniu prowadzonych robót, decyzją z dnia […]r. uchylił w całości decyzję Prezydenta Miasta S. z dnia […]r. i umorzył postępowanie przed organem I instancji. W konsekwencji organ I instancji wszczął z urzędu postępowanie w sprawie legalności zrealizowanych robót budowlanych.
Po rozpoznaniu odwołania wniesionego przez S. B. właściciela nieruchomości sąsiadującej bezpośrednio z terenem inwestycji […] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. decyzją z dnia […] r. nr […] utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W uzasadnieniu swojego orzeczenia organ wskazał, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w S. uwzględnił w toku postępowania wszystkie zastrzeżenia WSA w Gliwicach odnoszące się do zmiany pozwolenia na budowę. W kwestii dotyczącej zacienienia przyjął on wyjaśnienia projektantki oraz przeprowadzone zostały stosowne pomiary za pomocą dalmierza optycznego, gdyż odwołujący się nie wpuścił przedstawicieli organu na teren swojej nieruchomości. W świetle tych ustaleń organ stwierdził, że spełnione zostały wymogi zawarte w § 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.). Organ odwoławczy wyjaśnił także, że w związku z przepisem art. 34 ust. 3a Prawa budowlanego nie był wymagany projekt zagospodarowania działki sporządzony na aktualnej mapie przyjętej do zasobu geodezyjnego. Co do pomiaru odległości między budynkami inwestora i odwołującego się stwierdził, że zrealizowane roboty nie zmieniły usytuowania tych obiektów względem siebie. Odnosząc się do zarzutu braku zawiadomienia odwołującego się o terminie przesłuchania projektantki organ podał, że nie było to przesłuchanie świadka, lecz odebranie wyjaśnień od uczestnika procesu budowlanego. Wreszcie wyjaśnił, że formuła użyta w sentencji decyzji organu I instancji nie oznacza faktycznego wstrzymania prowadzonych robót, lecz jest to ustawowe określenie oznaczające legalizację wykonanych robót w odróżnieniu od nakazu rozbiórki lub przywrócenia obiektu do stanu pierwotnego.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach S. B. domagał się stwierdzenia nieważności ewentualnie uchylenia decyzji organu odwoławczego oraz zasądzenia kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi zarzucił m.in. wydanie zaskarżonej decyzji z rażącym naruszeniem prawa, albowiem jego zdaniem decyzję opartą na przepisie art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego organ mógł wydać jedynie w przypadku wydania postanowienia w oparciu o art. 50 tej ustawy i jedynie w terminie dwóch miesięcy od wstrzymania robót budowlanych.
Wyrokiem z dnia 23 lutego 2007 r. sygn. akt II SA/Gl 757/06 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję pierwszoinstancyjną z dnia […]r. W uzasadnieniu Sąd wskazał zarówno merytoryczne jak i proceduralne uchybienia obydwu decyzji wskazując w konkluzji, iż cyt. "ponownie rozpatrując sprawę organ nadzoru budowlanego w pierwszym rzędzie nakaże decyzją wydaną w oparciu o art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego przeprowadzenie inwentaryzacji zrealizowanych robót budowlanych, a w razie powstania uzasadnionych wątpliwości, co do ich jakości nałoży w oparciu o przepis art. 81 c ust. 2 tej ustawy obowiązek dostarczenia odpowiednich ocen technicznych lub ekspertyz. Następnie zaś po upływie terminu ustalonego w decyzji lub na wniosek inwestora PINB w S. wyda w oparciu o art. 51 ust. 3 Prawa budowlanego przewidzianą w tym przepisie odpowiednią decyzję, która zakończy postępowanie legalizacyjne dotyczące zrealizowanej przebudowy dachu i ocieplenia budynku. Działania te muszą jednak zostać poprzedzone starannie przeprowadzonym postępowaniem wyjaśniającym z zachowaniem rygorów wynikających z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 81 k.p.a.".
Decyzją z dnia […]r. nr […] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w S. nałożył na F. Z., jako właściciela budynku mieszkalnego przy ul. […] w S. obowiązek dostarczenia w terminie 30 dni od dnia doręczenia decyzji inwentaryzacji zrealizowanych robót budowlanych przy przebudowie dachu i dociepleniu budynku usytuowanego na działce przy ul. […] w S. wraz z oceną techniczną wykonanych robót budowlanych w odniesieniu do obowiązujących przepisów oraz warunków technicznych, wykonaną przez osobę posiadającą odpowiednie uprawnienia budowlane i będącą członkiem izby zawodowej. Decyzja ta została na podstawie art. 155 k.p.a. zmieniona decyzją z dnia […]r. przedłużając termin należnego wykonania inwentaryzacji do dnia […]r. F. Z. będący jednocześnie kierownikiem budowy przedłożył sporządzoną przez siebie inwentaryzację, a następnie, na żądanie organu, jej wersję uzupełnioną.
Postanowieniem z dnia […]r. nr […] organ I instancji nakazał F. Z. przedłożenie w ciągu 30 dni pomiarów geodezyjnych wykonanych przez uprawnioną osobę wskazując w uzasadnieniu, że pobieżne pomiary dokonane w czasie wizji w terenie różniły się od podanych w inwentaryzacji. Postanowienie to, na które F. Z. wniósł zażalenie, zostało utrzymane w mocy postanowieniem […] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia […]r. nr […].
F. Z. wywiązał się z nałożonego obowiązku, przedkładając geodezyjny operat pomiarowy przedmiotowych nieruchomości wykonany przez Biuro Geodezyjne S.C. M. S. – K., K. P. z siedzibą przy […] w S. Na wezwanie organu uzupełnił też analizę zacieniania budynku przy ul. […] podając brakujące wymiary.
Decyzją z dnia […]r. nr […] organ I instancji stwierdził wykonanie przez F. Z. obowiązku dostarczenia inwentaryzacji zrealizowanych robót budowlanych przy przebudowie dachu i dociepleniu budynku wraz z oceną techniczną wykonanych robót budowlanych w odniesieniu do obowiązujących przepisów oraz warunków technicznych, nałożonego decyzją PINB w S. nr […]. W uzasadnieniu organ I instancji omówił przebieg przeprowadzonego postępowania administracyjnego, a następnie wskazał, iż na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego jednoznacznie stwierdzono, że nie występuje zacienianie budynku przy ul. […] przez budynek przy ul. […] w S. Dla ustalenia powyższego przeanalizowane zostały dwa możliwe warianty: w pierwszym przyjęto, że najwyższym punktem budynku przy ul. […], który może być przyczyną zacieniania budynku sąsiedniego, jest jego kalenica. Faktyczna odległość pomiędzy budynkami według pomiaru geodezyjnego wynosi […] m. Rzędna najniższej dolnej krawędzi okna w pomieszczeniach przewidzianych na pobyt ludzi w budynku przy ul. […] znajduje się na wysokości […] m, a rzędna kalenicy na wysokości […] m, dlatego też wysokość przesłaniania wynosi […] m i wynika ona z różnicy wysokości kalenicy budynku […] i wysokości usytuowania okien w pomieszczeniach mieszkalnych budynku […] ([…] m – […] m = […] m). W tym przypadku odległość pomiędzy budynkami jest większa niż wysokość przesłaniania budynku […] ([…] m > […] m). W drugim przypadku przyjęto, że elementem zacieniającym może być okap dachu z uwagi na mały kąt pochylenia połaci dachowej. W tym wariancie odległość pomiędzy budynkami zostaje pomniejszona o […] m tj. o wysunięcie okapu dachu poza ścianę zewnętrzną budynku i wynosi […] m ([…] m – […] m = […] m). Rzędna najniższej dolnej krawędzi okna w pomieszczeniach przewidzianych na pobyt ludzi w budynku przy ul. […] znajduje się na wysokości […] m, a rzędna wysokości okapu dachu wynosi […] m, dlatego też wysokość przesłaniania równa jest […] m i wynika ona z różnicy wysokości okapu dachu budynku […] i wysokości usytuowania okien w pomieszczeniach mieszkalnych budynku […] ([…] m – […] m = […] m). Również w tym przypadku odległość budynków od siebie jest większa niż przyjęta wysokość budynku […] ([…] m > […] m). Zatem zgodnie z art. 13 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. nr 75 poz. 690 z dnia 15 czerwca 2002 r. z późn. zm.) zacienianie budynku przy ul. […] w obu rozważanych przypadkach nie występuje, a tym samym nie zostały naruszone obowiązujące w tym zakresie przepisy. Biorąc powyższe pod uwagę organ I instancji uznał, zgodnie z art. 51 ust. 3 pkt. 1 ustawy Prawo budowlane, wykonanie obowiązku nałożonego decyzją nr 183/2007 stwierdzając tym samym brak przesłanek do kontynuowania postępowania administracyjnego w przedmiotowym zakresie.
Odwołanie od decyzji pierwszoinstancyjnej złożył S. B. domagając się jej zmiany bądź uchylenia. Zaskarżonej decyzji zarzucił bowiem naruszenie art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez brak wyczerpującego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz prawidłowego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, przejawiającego się w szczególności w przyjęciu błędnych wymiarów w zakresie wysokości i odległości budynku przesłaniającego i przesłanianego. Rozstrzygnięciu zarzucił także naruszenie art. 51 ust. 3 ustawy "Prawo Budowlane" poprzez stwierdzenie wykonania przez inwestora inwentaryzacji zrealizowanych robót przy jednoczesnym stwierdzeniu braku zacieniania pomieszczeń w budynku przy ul. […] przez budynek przy ul. […], podczas gdy prawidłowa analiza okoliczności sprawy (w tym uwzględnienie rzeczywistych wysokości i odległości między budynkami) oraz prawidłowa interpretacja treści § 13 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury prowadzą do wniosku, że tzw. przesłanianie światła słonecznego w budynku przy ul. […] występuje w obu przedstawionych w decyzji wariantach. W uzasadnieniu S. B. podniósł, iż jak wynika z § 13 ust. 1 pkt. 1 i ust. 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 15 czerwca 2002 roku przesłanianie światła słonecznego zachodzi, gdy odległość między budynkiem przesłanianym i przesłaniającym jest mniejsza niż wysokość budynku przesłaniającego mierzona w myśl. ust. 2 § 13 "od poziomu dolnej krawędzi najniżej położonych okien budynku przesłanianego do poziomu najwyższej zacieniającej krawędzi obiektu przesłaniającego". Wbrew zawartym w decyzji błędnym i całkowicie nieuprawnionym sugestiom w cytowanym przepisie rozporządzenia jest mowa wyłącznie o "najniżej położonych oknach budynku", a nie o oknach "w pomieszczeniach przewidzianych na pobyt ludzi" czy oknach "w pomieszczeniach mieszkalnych’". Przyjęcie, że w przedmiotowym zapisie cytowanego rozporządzenia chodzi o "okna od pomieszczeń mieszkalnych’" jest nadużyciem i niedopuszczalną nadinterpretacją przepisów prawa. Gdyby bowiem chodziło o "okna od pomieszczeń mieszkalnych" a nie o jakiekolwiek okna budynku, to z całą pewnością byłoby to wyraźnie w przepisie wskazane. W konsekwencji mające miejsce zacienianie pomieszczeń sutereny stanowi zacienianie, o którym mowa w przywołanej normie. Błędność zaskarżonej decyzji jest, w ocenie strony, wynikiem również tego, że dokumentacja projektowa znajdująca się w aktach sprawy nie pokazuje elewacji budynku przesłaniającego i przesłanianego od strony granicznej między budynkami. Rzut elewacji budynku przesłanianego (przy […]) od strony południowej pokazywałby usytuowanie otworów na tej przesłanianej ścianie, a rzut strony północnej budynku przesłaniającego unaoczniał by również, w jakim stopniu na zacienianie działki, a w szczególności budynku, wpływa dobudowany przez F. Z. taras. S. B. zarzucił nadto przyjęcie jako podstawy ustaleń faktycznych niewłaściwych wymiarów budynków.
Decyzją z dnia […]r. nr […][…] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu zreferował dotychczasowy przebieg postępowania, a następnie wskazał, że zamieszczone w uzasadnieniu decyzji precyzyjne wyliczenia wysokości branych pod uwagę części obiektów oraz ich odległości, jak i wynikająca z nich analiza zacieniania przedmiotowego budynku są prawidłowe. Odwołujący się zarzucił nieprawidłową interpretację § 13 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 15 czerwca 2002 r. z powodu nie uwzględnienia w analizie przesłaniania okna od sutereny budynku, umieszczonego […] cm nad powierzchnią ziemi. Zdaniem organu S. B. wybiórczo jednak powołał art. 13 w/w Rozporządzenia nie bacząc, iż jest on skorelowany z § 57 ust. 1 tego rozporządzenia stanowiącym: "Pomieszczenie przeznaczone na pobyt ludzi powinno mieć zapewnione oświetlenie dzienne, dostosowane do jego przeznaczenia, kształtu i wielkości, z uwzględnieniem warunków określonych § 13 oraz w ogólnych przepisach bezpieczeństwa i higieny pracy", a także z § 60 ust. 1 i § 73 ust. 1 Rozporządzenia. Zatem pomieszczenie sutereny z oknem […] cm nad poziomem otaczającego budynek terenu nie jest pomieszczeniem mieszkalnym, ma zapewnione oświetlenie dzienne dostosowane do jego przeznaczenia a nie wymaga nasłonecznienia i nie może być brane pod uwagę przy analizie przesłaniania budynku, ponieważ nie jest pomieszczeniem mieszkalnym. Organ odwoławczy uznaje zatem za prawidłowe uwzględnienie w kwestionowanej analizie przesłaniania poziomu parapetów najniżej położonych okien pomieszczeń mieszkalnych przedmiotowego budynku. Organ II instancji wskazał także, iż zasygnalizowane zastrzeżenia odnośnie tarasu na północnej stronie rozpatrywanego budynku mogą być, po ich sprecyzowaniu, przedmiotem odrębnego postępowania.
Pismem z dnia […]r. S. i S. B. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na decyzję organu II instancji, zarzucając:
1) naruszenie art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez brak wyczerpującego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz prawidłowego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, przejawiający się w szczególności w przyjęciu błędnych i niezgodnych ze stanem faktycznym wymiarów w zakresie wysokości budynku przesłaniającego;
2) rażące naruszenie prawa w szczególności § 12 i 13 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie przejawiające się w zalegalizowaniu zaskarżoną decyzją usytuowania zmodernizowanego budynku inwestora w odległości mniejszej niż […] metry od granicy z działką pomimo posiadania na ścianie zwróconej w stronę granicy otworów okiennych oraz braku uwzględnienia przewidzianych w § 13 cyt. rozporządzenia warunków przesłaniania budynków sąsiednich;
3) naruszenie art. 51 ust. 3 ustawy Prawo Budowlane poprzez stwierdzenie wykonania przez inwestora inwentaryzacji zrealizowanych robót przy jednoczesnym stwierdzeniu braku zacieniania pomieszczeń w budynku przy ul. […] przez budynek przy ul. […], podczas gdy prawidłowa analiza okoliczności sprawy (w tym uwzględnienie rzeczywistej wysokości budynku przesłaniającego) oraz prawidłowa interpretacja treści § 13 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury prowadzą do wniosku, że tzw. przesłanianie światła słonecznego w budynku przy ul. […] ze strony nadbudowanego budynku przy ul. […] występuje w obu przedstawionych w decyzji wariantach.
Skarżący wniósł nadto o dopuszczenie przez Sąd dowodu z opinii niezależnego biegłego sądowego celem dokonania przez niego obiektywnego zwymiarowania wysokości budynku przesłaniającego jak również odległości między budynkami w celu jednoznacznego potwierdzenia bądź wykluczenia zacieniania budynku przez budynek F. Z. (wniosek ten został przez Sąd w trakcie rozprawy w dniu 19 listopada 2008 r. oddalony).
W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty, które zawarł w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą w zaskarżonej decyzji ostatecznej bądź w postanowieniu z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. zwanej dalej: p.p.s.a.) uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy gdy sąd stwierdzi:
a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,
b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,
c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną.
Przeprowadzone w określonych wyżej ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazało, że jest ona dotknięta uchybieniami uzasadniającymi jej wzruszenie. Zdaniem tut. Sądu stanowiąca przedmiot zaskarżenia decyzja wydana została bowiem z naruszeniem zasady prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a.), której realizacja wymaga by organy administracji publicznej podejmowały wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Jako dowolne należy traktować zatem ustalenia faktyczne znajdujące wprawdzie potwierdzenie w materiale dowodowym, ale niekompletnym, czy nie w pełni rozpatrzonym. Zarzut dowolności zostaje wykluczony dopiero ustaleniami dokonanymi w całokształcie materiału dowodowego (art. 80 k.p.a), zgromadzonego i rozpatrzonego w sposób wyczerpujący (art. 77 § 1 k.p.a), a więc przy podjęciu wszelkich kroków koniecznych do jednoznacznego wyjaśnienia okoliczności sprawy, jako warunku niezbędnego wydania rozstrzygnięcia o przekonującej treści – por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 4 lipca 2001 r., I SA 1768/99, LEX nr 54171. W odniesieniu do postępowania przed organem odwoławczym należy też podkreślić, iż zgodnie z zasadą dwuinstancyjności organ ten obowiązany jest ponownie rozpoznać i rozpatrzyć sprawę rozstrzygniętą decyzją lub postanowieniem organu I instancji, a stan faktyczny winien ustalić nie tylko w oparciu o materiał dowodowy zebrany w postępowaniu I instancji lecz także rozszerzając granice postępowania dowodowego na istotne dla sprawy okoliczności faktyczne pominięte przez organ I instancji. W konsekwencji, w myśl art. 136 k.p.a., organ odwoławczy może przeprowadzić nie tylko na żądanie strony lecz także z urzędu dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który w I instancji wydał decyzję lub postanowienie.
Wymogów powyższych, zdaniem Sądu, organ II instancji nie dochował w stopniu zezwalającym na wydanie ostatecznego rozstrzygnięcia. Rozpoznając wniesione odwołanie organ II instancji nie zbadał bowiem wszechstronnie rozpoznawanej sprawy, a tym samym wydane przezeń rozstrzygnięcie jest co najmniej przedwczesne. W konsekwencji uchybień o charakterze proceduralnym zaskarżona decyzja narusza nadto art. 51 ust. 3 cytowanej wyżej ustawy Prawo budowlane.
W pierwszej kolejności wskazać w tym miejscu należy, iż przyjmując za podstawę rozstrzygnięcia art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego decyzją z dnia […]r. organ I instancji nałożył na F. Z. obowiązek dostarczenia inwentaryzacji zrealizowanych robót budowlanych przy przebudowie dachu i dociepleniu budynku wraz z oceną techniczną wykonanych robót budowlanych. Skład orzekający podkreśla w tym miejscu, że obowiązek wydania takiego rozstrzygnięcia jak też zastosowania wskazanej podstawy prawnej wynikał wprost z wytycznych zawartych w prawomocnym wyroku tut. Sądu z dnia 23 lutego 2007 r. sygn. akt II SDA/Gl 757/06. Zgodnie zaś z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. W konsekwencji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach związany jest oceną wyrażoną przez ten Sąd w wyroku z dnia 23 lutego 2007 r. i nie może ocenić odmiennie kwestii przez Sąd ten przesądzonych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w obecnym składzie nie podejmuje zatem rozważań dotyczących prawidłowości zastosowanej przez organ I instancji podstawy prawnej nałożonego obowiązku albowiem kwestia ta została przesądzona w przywołanym wyżej wyroku.
W konsekwencji wydanej na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego decyzji, stosownie do art. 51 ust. 3 ustawy po upływie terminu lub na wniosek inwestora, właściwy organ sprawdza wykonanie nałożonego na stronę obowiązku, a następnie wydaje decyzję:
1) o stwierdzeniu wykonania obowiązku albo
2) w przypadku niewykonania obowiązku – nakazującą zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego.
Podkreślenia w tym miejscu wymaga, iż wydanie decyzji o stwierdzeniu wykonania obowiązku (art. 51 ust. 3 pkt 1 Prawa budowlanego) kończy postępowanie organu nadzoru budowlanego w sprawie. W konsekwencji jej wydanie musi poprzedzać całościowa i wszechstronna ocena zgodności z prawem wykonanych robót budowlanych (art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy). Z wydanej przez organ I instancji decyzji fakt dokonania takiej oceny w najmniejszym stopniu jednak nie wynika. Organ ten, stwierdzając, iż inwestor dostarczył inwentaryzację zrealizowanych robót wraz z ich oceną odniósł się w uzasadnieniu decyzji jedynie do kwestii zacienienia, nie wskazując ani jednym słowem, że dokonał oceny zgodności z prawem wykonanych robót także w aspekcie pozostałych warunków techniczno-budowlanych. Nie odniósł się także do faktu, iż wbrew zawartemu w decyzji nakładającej obowiązek nakazowi przedłożona mu dokumentacja także ocen takich, za wyjątkiem kwestii zacienienia, nie zawierała. Notabene, do czego organ także się nie odniósł, inwentaryzacja została sporządzona przez samego inwestora, stronę postępowania, występującego także w roli kierownika budowy oraz osoby posiadającej uprawnienia budowlane, który tym samym niejako skontrolował i ocenił przez samego siebie wykonane roboty budowlane. Tylko do kwestii zacieniania odniósł się także w zaskarżonej decyzji […] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. utrzymując w mocy decyzję pierwszoinstancyjną, bez dokonania jakichkolwiek szerszych ustaleń pomimo, iż organ II instancji nie może ograniczać się do kontroli prawidłowości decyzji pierwszoinstancyjnej lecz zobligowany jest do ponownego zbadania całości przekazanej mu wskutek wniesienia odwołania sprawy.
W konsekwencji nie zbadania zgodności z prawem zrealizowanych robót budowlanych także w innych aspektach niż kwestie zacienienia, co uniemożliwia Sądowi merytoryczną kontrolę prawidłowości podjętego rozstrzygnięcia, zaskarżona decyzja musi zostać wyeliminowana z obrotu prawnego. Notabene nawet kwestia zacieniania nie została jak się wydaje w pełni wyjaśniona. Choć bowiem wbrew twierdzeniom skarżącego nie ulega wątpliwości, że § 13 rozporządzenia traktuje o odległościach jakie winny być zachowane aby zapewnić naturalne oświetlenie pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, nie obejmując tym samym suteren (w tym zakresie wywody organu II instancji zawarte w uzasadnieniu wydanej przezeń decyzji uznać należy za prawidłowe) to jednak z decyzji tej nie wynika ani którą z różnych pojawiających się w trakcie postępowania wysokość budynku przesłaniającego organ uznał za poprawną ani czy istotnie pomieszczenia określane przez skarżącego jako suterena stanowią kondygnację, o której mowa w § 3 pkt 20 cytowanego wyżej Rozporządzenia. Kwestie te nie są jednoznaczne albowiem w trakcie rozprawy przez tut. Sądem w dniu 19 listopada 2008 r. skarżący podniósł, iż zacieniane według niego pomieszczenia obejmują także parter należącego do niego budynku. Żaden z organów nie odniósł się też do zarzutów skarżących kwestionujących ustaloną wysokość dachu.
W konsekwencji decyzję organu II instancji należy uznać za wydaną bez należytego zbadania okoliczności sprawy, z naruszeniem zarówno wskazanych wyżej przepisów postępowania administracyjnego jak też prawa materialnego w sposób mogący mieć istotny wpływ na podjęte przez organ nadzoru budowlanego rozstrzygnięcia. W ramach ponownego postępowania organ drugoinstancyjny winien zatem wszechstronnie rozważyć całokształt sprawy w aspekcie wskazanych wyżej niejasności i w zależności od oceny okoliczności faktycznych wydać stosowne rozstrzygnięcie.
W świetle przedstawionych wyżej wywodów należało uwzględnić skargę i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. orzec jak w sentencji. Nadto w myśl art. 152 cytowanej ustawy określono, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. O kosztach postępowania rozstrzygnięto zgodnie z art. 200 i art. 209 p.p.s.a.
.