Sygnatura:
6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne:
Podatek od nieruchomości
Skarżony organ:
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Data:
2009-12-02
Sąd:
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Treść wyniku:
Oddalono skargę
Sędziowie:
Gerard Czech
Grzegorz Gocki /przewodniczący sprawozdawca/
Marzena Łozowska

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Gocki (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Gerard Czech Sędzia WSA Marzena Łozowska Protokolant st. sekretarz sądowy Anna Frydryk po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 17 lutego 2010r. sprawy ze skargi S. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 31 marca 2009r. nr SKO.I/40/1812/2008/po w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2008r. oddala skargę,

Uzasadnienie wyroku

Pismem z dnia 8.08.2008 r., nr […] Wójt Gminy T. przesłał S. D. (skarżący) druk deklaracji na podatek od nieruchomości DN-1 wraz z załącznikiem ZN-l/A, celem jego wypełnienia i złożenia za 2008 r. W piśmie przytoczono treść art. 6 ust. 11 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, zgodnie z którym osoby fizyczne są zobowiązane składać deklarację na podatek od nieruchomości oraz opłacać podatek na zasadach obowiązujących osoby prawne, jeżeli nieruchomość lub obiekt budowlany stanowi współwłasność lub znajduje się w posiadaniu osób fizycznych i m.in. spółek nieposiadających osobowości prawnej.
Jak wynikało bowiem ze złożonej przez Ceramikę W. Spółka Jawna z siedzibą w T. w dniu 8.01.2008 r. deklaracji na podatek od nieruchomości za 2008 r., na kwotę podatku 292 zł., do opodatkowania wykazano grunty położone w T., stanowiące działkę nr […] o powierzchni 430 m2, opodatkowane stawką 0, 68 zł/m2 będące we "współwłasności z D.".
Odnosząc się do powyższego wezwania S. D. pismem z dnia 25.08.2008 r. wyjaśnił, że już w dniu 4.03.2004 r. złożył informację w sprawie podatku od nieruchomości dotyczącą działki nr […] informacja ta, zdaniem podatnika, jest nadal aktualna, bowiem od czasu jej złożenia nie wystąpiły żadne nowe okoliczności, a wymóg złożenia deklaracji, jego, jako osoby fizycznej, nie dotyczy. W ocenie podatnika podstawą uregulowania należności podatkowych za przedmiotową działkę powinna być decyzja wydana na wszystkich współużytkowników. Jednocześnie w piśmie tym podatnik poinformował o rozpoczętych działaniach mających na celu "przejęcie przez Zakład Produkcji Odlewniczej -D-, jako spółki niemającej osobowości prawnej, dotychczasowych obowiązków podatkowych począwszy od IV kwartału 2008 r".
W tej sytuacji w związku z odmową złożenia stosownej deklaracji podatkowej postanowieniem z dnia 27.08.2008 r., nr […], Wójt Gminy T. z urzędu wszczął postępowanie w sprawie określenia współużytkownikom wieczystym w udziale 1/2: Stanisławowi D. i Ceramice W. Spółce Jawnej z siedzibą w T., wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2008 r. Postanowienie to doręczono stronom w dniu 28.08.2008 r. W toku przeprowadzonego postępowania podatkowego ustalono w oparciu o uproszczone wypisy z rejestru gruntów, sporządzone wg stanu na 25.08.2008r. i 29.09.2008r., że C. W. Spółka Jawna z siedzibą w T. i S. D. są współużytkownikami wieczystymi w udziale 1/2 gruntu położonego w T., stanowiącego działkę nr […] mapy 1, o powierzchni 0, 0430 ha, oznaczonej symbolem "Bi" (inne tereny zabudowane). Natomiast w oparciu o kopię zaświadczenia Wójta Gminy T. z 29.11.2004 r. o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej ustalono, że S. D. w dniu 1.02.1992 r. rozpoczął prowadzenie działalności gospodarczej, zaś z kopii aneksu nr […] do umowy spółki jawnej: C. W. Spółka Jawna z siedzibą w T. z dnia 1.03.2007 r., sporządzonego w dniu 27.12.2007 r. w formie aktu notarialnego, przed notariuszem R. P. prowadzącą Kancelarię Notarialną w O. (Rep. A – […]) wynikało, że M. W. i J. W. będący, na prawach wspólności ustawowej, w udziale wynoszącym 1/2 część wieczystymi współużytkownikami gruntu położonego w T., stanowiącego działkę nr […] z mapy 1, obszaru 0, 0430 ha, wnieśli swój udział do Spółki pod firmą: C. W. Spółka Jawna z siedzibą w T., tytułem wkładów niepieniężnych.
W tym stanie faktycznym decyzją z dnia […], nr […], Wójt Gminy T. określił S. D. i Ceramice W. Spółce Jawnej z siedzibą w T., będącym współużytkownikami wieczystymi w udziale 1/2, wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2008 r. w kwocie 292 zł.
W uzasadnieniu decyzji powołano się na treść art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej wskazując, iż wprawdzie sama Spółka złożyła deklarację na podatek od nieruchomości za 2008 r. i wpłaca częściowo raty zobowiązania podatkowego za 2008 r., jednakże drugi z współużytkowników wieczystych gruntu, Pan S. D., pomimo wezwania, nie złożył stosownej deklaracji i nie wpłaca do 15 każdego miesiąca rat podatku za 2008 r. Przywołano też uregulowania art. 3 ust. 1, art. 6 ust. 9 i ust. 11 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, przedstawiając sposób opodatkowania gruntów o powierzchni 430 m2 stawką 0,68 zł/m2, przewidzianą w uchwale rady Gminy dla gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej.
W złożonym od tej decyzji odwołaniu S. D., żądając jej uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania, wskazał, że bezpodstawnie zawyżono stawkę opodatkowania, gdyż "fakt przekształcenia współużytkownika wieczystego w Spółkę Jawną nie daje podstaw do wyższej stawki opodatkowania współuczestnika wieczystego grunty w udziale 1/2, a on sam nie jest wspólnikiem Spółki Jawnej C. W.". Odwołujący podkreślił, że nie jest zadowolony z tak określonego mu zobowiązania, co, jego zdaniem, wyczerpuje znamiona przepisu art. 128 Kpa. Dalej zwrócił uwagę na charakter spółki jawnej oraz prawa i obowiązki jej wspólników.
W toku postępowania odwoławczego organ I instancji uzupełnił akta sprawy o pismo S. D. z dnia 4.03.2004 r. i złożoną przez niego informację w sprawie podatku od nieruchomości dotyczącą spornego gruntu. Nadesłał też kopię umowy zniesienia prawa współużytkowania wieczystego gruntu i prawa współwłasności wspólnych części budynków, sporządzonej w dniu 30.12.2002 r., w formie aktu notarialnego, przed notariuszem R. P. prowadzącą Kancelarię Notarialną w O. (Rep. A – […]), z której wynikało m.in., że prawo wieczystego użytkowania gruntu stanowiącego działkę nr […], obszaru 0,0430 ha (powstałą w wyniku podziału nieruchomości stanowiącej działkę nr […] z mapy 1, obszaru 1,1370 ha, o czym mowa na str. 11 aktu), stanowiącej drogę dojazdową przypadać będzie wyłącznie S. D. w połowie oraz M. i J. małż. W. na prawach wspólności ustawowej w połowie (§ 2 lit. c aktu).
W tym stanie faktycznym Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu decyzją z dnia z dnia […] nr […] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzje.
W uzasadnieniu decyzji Kolegium wskazało, że opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają grunty (art. 2 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 12.01.1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych, Dz. U. z 2006 r., Nr 121, poz. 884 z późn. zm. – dalej zwanej uopol) zaś podstawę opodatkowania dla gruntów stanowi ich powierzchnia (art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy). Dalej przytoczono odpowiednie uregulowania dotyczące podmiotów będących podatnikami podatku od nieruchomości oraz zwrócono uwagę na to, że myśl art. 6 ust. 9 i ust 11 ustawy, jeżeli nieruchomość lub obiekt budowlany stanowi współwłasność lub znajduje się w posiadaniu osób fizycznych oraz osób prawnych, jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej lub spółek nieposiadających osobowości prawnej, z wyjątkiem osób tworzących wspólnotę mieszkaniową, osoby fizyczne składają deklarację na podatek od nieruchomości oraz opłacają podatek na zasadach obowiązujących osoby prawne, a zatem są obowiązane składać, w terminie do dnia 15 stycznia, organowi podatkowemu właściwemu ze względu na miejsce położenia przedmiotów opodatkowania, deklaracje na podatek od nieruchomości na dany rok podatkowy, sporządzone na formularzu według ustalonego wzoru, a następnie wpłacać obliczony w deklaracji podatek od nieruchomości – bez wezwania – na rachunek budżetu właściwej gminy, w ratach proporcjonalnych do czasu trwania obowiązku podatkowego, w terminie do dnia 15 każdego miesiąca.
Ponieważ z akt sprawy wynikało, że grunt położony w T., stanowiący działkę nr […] mapy 1, o powierzchni 0,0430 ha, oznaczony symbolem "Bi" (inne tereny zabudowane), do dnia 26.12.2007 r. pozostawał we współużytkowaniu wieczystym osób fizycznych – Pana S. D. (w udziale wynoszącym 1/2) i Państwa M. i J. małż. W. (w udziale wynoszącym 1/2), przy czym w dniu 27.12.2007 r. przenieśli oni swoje prawo współużytkowania wieczystego gruntu działki nr 135/31 na Ceramikę W. Spółkę Jawną z siedzibą w T., tytułem wkładów niepieniężnych, tym samym doszło w roku 2008 do sytuacji przewidzianej w art. 6 ust 11 uopol., czyli współposiadania gruntu stanowiącego odrębny przedmiot opodatkowania łącznie przez osobę fizyczną i osobę prawna. Okoliczność ta istotnie wpłynęła na sposób powstania zobowiązania podatkowego względem Pana S. D. oraz opłacania przez niego podatku od przedmiotowego gruntu.
Jak wynikało natomiast z akt sprawy wprawdzie C. W. Spółka Jawna złożyła stosowną deklarację na podatek od nieruchomości za 2008 r., jednakże nie zrobił tego Pan S. D., pomimo obowiązku wynikającego z wyżej powołanego art. 6 ust. 11 ustawy, pomimo wystosowanego do niego przez organ I instancji wezwania w tym zakresie. W tej sytuacji, jak skonstatowano Wójt Gminy T. był uprawniony i zobowiązany określić Panu S.D. i Ceramice W. Spółce Jawnej z siedzibą w T., w drodze decyzji wydanej w trybie art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej, wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2008 r., gdyż w myśl art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej, jeżeli w postępowaniu podatkowym organ podatkowy stwierdzi, że podatnik, mimo ciążącego na nim obowiązku, (…), nie złożył deklaracji (…) organ podatkowy wydaje decyzję, w której określa wysokość zobowiązania podatkowego.
Analizując zaskarżoną decyzję Kolegium nie znalazło nieprawidłowości czy też uchybień, które uzasadniałyby wyeliminowanie jej z obrotu prawnego. Określając wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2008 r., w stosunku działki gruntu nr 135/31, organ I instancji w sposób prawidłowy ustalił zakres podmiotowy zobowiązanych w podatku od nieruchomości, przyjął prawidłową powierzchnię gruntu oraz zastosował właściwą stawkę podatkową, zgodną z § 1 pkt. 1 lit. "a", obowiązującej w 2008 r. na terenie Gminy T., Uchwały nr IX/74/07 Rady Gminy T. z dnia 4.10.2007 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości (Dz. Urz. Opols. z 2007 r., nr 90, poz. 2930), i nieprzekraczającą górnej granicy stawki kwotowej podatku od gruntu na rok 2008 r., określonej Obwieszczeniem Ministra Finansów z dnia 26.07.2007 r. w sprawie górnych granic stawek kwotowych podatków i opłat lokalnych w 2008 r. (M.P. z 2007r., Nr 47, poz. 557). Stwierdzić zatem należy, że Wójt Gminy T. prawidłowo określił Panu S.D. i Ceramice W. Spółce Jawnej z siedzibą w T. zobowiązanie w podatku od nieruchomości za 2008 r. w wysokości 292 zł, przyjmując do opodatkowania grunt o powierzchni 430 m2, opodatkowany stawką podatkową w kwocie 0,68 zł/m2.
Odnosząc się natomiast do oceny rodzaju przyjętej stawki podatku zważono, że w myśl art. 1a ust. 1 pkt 3 uopol, za grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej uważa się grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. "b" (dot. gruntów pod jeziorami, zajętych na zbiorniki wodne retencyjne lub elektrownie wodne), chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. Z przytoczonej wyżej definicji wyraźnie wynika zatem, że sam fakt posiadania przez przedsiębiorcę gruntów skutkuje uznaniem ich (z wyjątkiem przewidzianym w ustawie) za związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Analizowanie związku nieruchomości z prowadzeniem działalności gospodarczej ogranicza się w tej sytuacji do ustalenia faktu posiadania tej nieruchomości przez przedsiębiorcę -chociażby był on tylko jednym ze współwłaścicieli (współposiadaczy).
W skardze wywiedzionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skarżący zarzucając zaskarżanej decyzji (błędnie określanej jako postanowienie-podkreślenie Sądu) niezgodności z prawem, na zasadach i w trybie określonych w odrębnych ustawach oraz zaniechanie podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli wnosił o jej uchylenie. W ocenie skarżącego przy wydaniu decyzji doszło do " naruszenia prawa krajowego, tj. art. 16 § 2 i art.7 kpa oraz dyrektyw UE i Europejskiej Konwencji Praw Człowieka". Zapadłe rozstrzygniecie organu odwoławczego, zdaniem skarżącego "uchybiło brakiem rozstrzygnięcia sprawy merytorycznie jedynie powieliło stanowisko organu I instancji, bowiem organ I instancji nie rozstrzygnął sprawy merytorycznie".
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu wniosło o jej oddalenie, podtrzymując w całości swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Skarżący dodatkowo w kolejnym piśmie procesowym wnosił o dopuszczenie dowodu z przedłożonego do akt sprawy odpisu umowy zniesienia prawa współużytkowania wieczystego gruntu i prawa współwłasności wspólnych części budynków, sporządzonej w dniu 30.12.2002 r., w formie aktu notarialnego, przed notariuszem R.P. prowadzącą Kancelarię Notarialną w Opolu (Rep. A – […]), który to dokument Sąd włączył do materiału dowodowego w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył, co następuje:
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 1 §1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) w związku z art. 1 i 3 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 Nr 153, poz. 1270 ze zm.) [dalej p.p.s.a] sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę organów administracji publicznej, która dokonywana jest według kryterium legalności. Powyższe oznacza, że w razie zaskarżenia aktu administracyjnego lub czynności do sądu administracyjnego dokonuje on jego weryfikacji oceniając właściwość organu, który wydał akt lub dokonał czynności oraz zgodność z przepisami postępowania oraz przepisami prawa materialnego. W związku z tym, sądowej kontroli nie można przyznać cech tzw. "trzeciej instancji" albowiem ocena sprawy dokonywana jest w ramach weryfikacji poprawności zastosowania prawa administracyjnego tutaj podatkowego przez organy administracji.
W wyniku tej oceny Sąd w niniejszej sprawie uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa.
Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 1-3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w brzmieniu obowiązującym w 2006 r., opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają grunty, budynki lub ich części oraz budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Natomiast jak stanowi art. 1a ust. 1 pkt 3 tej ustawy, za grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej uważa się grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą (z wyjątkami mniemającymi zastosowania w rozpoznawanej sprawie), chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych.
Powołana regulacja dowodzi, że co do zasady sam fakt posiadania gruntu, budynku lub budowli przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą przesądza o uznaniu, że te przedmioty opodatkowania są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Podatek od nieruchomości jest bowiem podatkiem majątkowym, obciążającym dany podmiot tylko z samego faktu posiadania określonych przedmiotów opodatkowania. W związku z powyższym efektywne wykorzystywanie nieruchomości (gruntów, budynków i budowli) nie jest konieczne dla uznania ich za związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, a to oznacza, że budynki niewykorzystywane przez przedsiębiorcę w danym okresie lub wykorzystywane na inną działalność niż gospodarcza należy uznać za związane z działalnością gospodarczą (por. wyrok WSA w Białymstoku z dnia 30 maja 2006 r. sygn. akt ISA/Bk 95/2006, Lex nr 192872, wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 8 kwietnia 2008 r. sygn. akt ISA/Go 769/07).
Wyjątek od tej zasady przewiduje końcowa część art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. zawierająca zastrzeżenie, że nie uznaje się za związane z działalnością gospodarczą tych budynków, budowli i gruntów, które ze względów technicznych nie są i nie mogą być wykorzystywane do prowadzenia tej działalności. Użyty przez ustawodawcę zwrot "nie jest i nie może być" wskazuje na trwały charakter przeszkód uniemożliwiających wykorzystanie obiektów, a zatem nie mogą to być okresowe przeszkody w prowadzeniu działalności w danym budynku, zwłaszcza takie, jak: remont, modernizacja, adaptacja, względy ekonomiczne – np.. brak środków finansowych na podjęcie działalności w danym obiekcie czy na przeprowadzenie jego remontu. To zresztą zagadnienie pozostawało bez wpływu na końcowe rozstrzygnięcie.
Spór natomiast skupiał się, jak sprecyzował na rozprawie w dniu 17 lutego 2010 r. skarżący, na prawidłowości przyjętej stawki do opodatkowania spornego gruntu.
Przed jednakże rozważaniami dotyczącymi tej kwestii, należy w pierwszej kolejności podzielić rozważania Kolegium, dotyczące samego ciążenia na skarżącym solidarnego obowiązku podatkowego w podatku od nieruchomości za 2008r w odniesieniu do działki nr […] z mapy 1, o powierzchni 0,0430 ha, oznaczonej symbolem "Bi" (inne tereny zabudowane), która w spornym roku podatkowym pozostawała we współużytkowaniu wieczystym osób fizycznych – Pana S. D. (w udziale wynoszącym 1/2) i osoby prawnej, jaka stanowiła C. W. Spółkę Jawną z siedzibą w T. na którą tytułem wkładów niepieniężnych w dniu 27.12.2007 r. Państwo M. i J. W. przenieśli swoje prawo współużytkowania wieczystego tego gruntu (akt notarialny Rep. A – […]).
Skoro zatem w 2008 roku sporne grunty były we współużytkowaniu wieczystym, słusznie w tym zakresie Kolegium odwołało się do regulacji art. 3 ust 4 uopol w myśl którego jeżeli nieruchomość lub obiekt budowlany stanowi współwłasność lub znajduje się w posiadaniu dwóch lub więcej podmiotów, to stanowi odrębny przedmiot opodatkowania, a obowiązek podatkowy od nieruchomości lub obiektu budowlanego ciąży solidarnie na wszystkich współwłaścicielach lub posiadaczach. Taka właśnie sytuacja wystąpiła w roku podatkowym 2008, odmiennie niż w latach poprzednich, z uwagi na wniesienie w formie aportu przez osoby fizyczne przysługującego im prawa współużytkowania wieczystego gruntu do spółki jawnej, będącej na gruncie prawa podatkowego w zakresie podatku od nieruchomości traktowanej jak osoba prawna
W konsekwencji w spornym roku podatkowym, z uwagi na zmieniony stan faktyczny w zakresie współużytkowania wieczystego, miały zastosowanie przy opodatkowaniu gruntów zasady przewidziane w art. 6 ust. 11 ustawy. A zatem, jeżeli nieruchomość lub obiekt budowlany stanowi współwłasność lub znajduje się w posiadaniu osób fizycznych oraz osób prawnych, jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej lub spółek nieposiadających osobowości prawnej, z wyjątkiem osób tworzących wspólnotę mieszkaniową, osoby fizyczne składają deklarację na podatek od nieruchomości oraz opłacają podatek na zasadach obowiązujących osoby prawne. Są one w tej sytuacji zobowiązane składać, samodzielnie w terminie do dnia 15 stycznia, organowi podatkowemu właściwemu ze względu na miejsce położenia przedmiotów opodatkowania, deklaracje na podatek od nieruchomości na dany rok podatkowy, sporządzone na formularzu według ustalonego wzoru, odpowiednio skorygować deklaracje w razie zaistnienia zdarzenia, o którym mowa w ust. 3, w terminie 14 dni od dnia zaistnienia tego zdarzenia oraz wpłacać obliczony w deklaracji podatek od nieruchomości – bez wezwania – na rachunek budżetu właściwej gminy, w ratach proporcjonalnych do czasu trwania obowiązku podatkowego, w terminie do dnia 15 każdego miesiąca.( art. 6 ust 9 ustawy)
Zaś w sytuacji, jak miało to miejsce w niniejszej sprawie, gdy pomimo ciążącego na podatniku obowiązku złożenia deklaracji podatkowej i samodzielnego regulowania objętego nią zobowiązania podatkowego nie wywiązał się on z tego obowiązku, organ jest w pełni umocowany do określenia, na podstawie art. 23 § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze. zm.) wysokości zobowiązania w ramach decyzji.
Odnosząc się natomiast do sygnalizowanej już powyżej kwestii prawidłowości zastosowania w ramach opodatkowania spornego gruntu stawki podatkowej przewidzianej dla gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, w § 1 pkt. 1 lit. "a", obowiązującej w 2008 r. na terenie Gminy T., Uchwały nr IX/74/07 Rady Gminy T. z dnia 4.10.2007 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości (Dz. Urz. Opols. z 2007 r., nr 90, poz. 2930), również w tym zakresie stanowisko Kolegium należy uznać za prawidłowe.
W niniejszej sprawie bezspornym jest, że w 2008 r., opodatkowany zaskarżoną decyzją, grunt był we współposiadaniu C. W. Spółki Jawnej z siedzibą w T., która niewątpliwie jest przedsiębiorcą prowadzącym działalność gospodarcza o której mowa w przepisach Prawa działalności gospodarczej oraz Pana S. D., który również, jak wynikało ze znajdującego się w aktach sprawy wpisu do ewidencji działalności gospodarczej, prowadzi taką działalność. Wystarczającym jednakże do nadania gruntowi charakteru związania go z prowadzeniem działalności gospodarczej jest współposiadanie go już przez jeden podmiot będący przedsiębiorcą. W niniejszej sprawie taka sytuacja niewątpliwie miała miejsce.
Równocześnie Sąd zauważa, iż przyjęta do opodatkowania stawka wynikająca z uchwały rady gminy nie przekracza też górnej granicy stawki kwotowej podatku od gruntu na rok 2008 r., określonej Obwieszczeniem Ministra Finansów z dnia 26.07.2007 r. w sprawie górnych granic stawek kwotowych podatków i opłat lokalnych w 2008 r. (M.P. z 2007r., Nr 47, poz. 557).
Sąd nie dopatrzył się także wskazywanego w skardze naruszenia prawa, mającego polegać według skarżącego na powieleniu przez organ odwoławczy stanowiska organu I instancji. Niewątpliwie bowiem w sytuacji gdy organ odwoławczy w wyniku przeprowadzonej kontroli skarżonej decyzji dochodzi do przekonania o jej prawidłowości, ma obowiązek jej utrzymania w mocy wraz z zawartą w niej argumentacją faktyczną i prawną. Takie postępowanie organu odwoławczego nie narusza prawa.
Przedstawione rozważania prowadzą do wniosku, że organy podatkowe prawidłowo zastosowały przepisy prawa materialnego, dokonały właściwej ich wykładni, zebrały pełny materiał dowodowy, który został poprawnie oceniony w ramach przysługującej im swobodnej oceny dowodów. Nie uchybiły również przepisom postępowania w sposób, który mógłby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skoro nie zaszła żadna z podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji, skargę należało oddalić na podstawie art. 151 p.p.s.a.