Sygnatura:
6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne:
Ruch drogowy
Skarżony organ:
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Data:
2009-11-23
Sąd:
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Treść wyniku:
*Oddalono skargę
Sędziowie:
Bogumiła Kalinowska /sprawozdawca/
Maciej Guziński /przewodniczący/
Magdalena Jankowska-Szostak

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maciej Guziński, Sędziowie Sędzia WSA Sędzia WSA, Magdalena Jankowska-Szostak, Bogumiła Kalinowska (sprawozdawca), , Protokolant Katarzyna Dziok, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 17 lutego 2010 r. sprawy ze skargi M. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia […] r. nr […] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego w sprawie unieważnienia egzaminu praktycznego na prawo jazdy oddala skargę.

Uzasadnienie wyroku

Po rozpatrzeniu odwołania M. M. od wydanej z upoważnienia Marszałka Województwa D., decyzji Dyrektora Wydziału Transportu w Urzędzie Marszałkowskim Województwa D. we W. z dnia […] r. (Nr […]) w sprawie unieważnienia egzaminu praktycznego na prawo jazdy kategorii B, przeprowadzonego w Wojewódzkim Ośrodku Ruchu Drogowego we W. w dniu […] r., z udziałem K. F. – Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 Kodeksu postępowania administracyjnego, umorzyło postępowanie odwoławcze.
Uzasadniając rozstrzygnięcie SKO przytoczyło, że decyzją z dnia […]r. organ pierwszej instancji unieważnił egzamin praktyczny na prawo jazdy kategorii B, przeprowadzony w Wojewódzkim Ośrodku Ruchu Drogowego we W. w dniu […] r. z udziałem K. F., ponieważ uznał, że przeprowadzono go niezgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 27 października 2005 r. w sprawie szkolenia, egzaminowania i uzyskiwania uprawnień przez kierujących pojazdami, instruktorów i egzaminatorów (Dz. U. Nr 217, póz. 1834 ze zm.), a w szczególności z § 30 ust. 4 pkt 3 powołanego rozporządzenia, a także z § 9 ust. 1 pkt 3 lit. b), § 10 pkt 4, § 12 ust. 2 instrukcji przeprowadzania egzaminów państwowych na prawo jazdy lub pozwolenie, stanowiącej załącznik 5 do powołanego rozporządzenia.
Odnosząc się do odwołania wniesionego od tej decyzji przez egzaminatora – w osobie M. M. (dalej jako "skarżący") – SKO wskazało na regulację art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a., dotyczącą wydania decyzji przez organ odwoławczy o umorzeniu postępowania odwoławczego, gdy jest ono bezprzedmiotowe. Bezprzedmiotowość postępowania w sprawie zachodzi gdy brak jego strony lub brak przedmiotu, czyli gdy brak jest podstaw prawnych i faktycznych do rozpatrzenia i rozstrzygnięcia sprawy. Przesłankę umorzenia postępowania odwoławczego może zatem stanowić, w szczególności złożenie odwołania przez osobę nie mającą przymiotu strony w postępowaniu, co ma miejsce w tej sprawie.
Zgodnie z treścią art. 127 § 1 k.p.a., legitymację do wniesienia odwołania od decyzji organu pierwszej instancji ma strona, a więc podmiot spełniający przesłanki wynikające z treści art. 28, 29 i 30 kodeksu. Według art. 28 k.p.a., stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Interes prawny wyraża się w możliwości zastosowania normy prawa administracyjnego w konkretnej sytuacji, konkretnego podmiotu prawa. Jak wywodziło dalej Kolegium – mieć interes prawny w postępowaniu administracyjnym znaczy to samo, co ustalić przepis prawa powszechnie obowiązującego, na którego podstawie można skutecznie żądać czynności organu administracji publicznej z zamiarem zaspokojenia jakiejś potrzeby albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu sprzecznych z potrzebami danej osoby. Przy czym potrzeba ta musi być indywidualna i dotyczyć podmiotu bezpośrednio. Brak bezpośredniości wpływu sprawy na sferę prawną osoby (podmiotu) nie pozwala na uznanie za stronę. Od tak pojmowanego interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, to jest sytuację, w której dana osoba jest wprawdzie bezpośrednio zainteresowana rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, nie można jednak tego zainteresowania poprzeć przepisami prawa powszechnie obowiązującego, mającego stanowić podstawę skutecznego żądania stosownych czynności organu administracji publicznej. W takim przypadku osobie nie przysługuje przymiot strony w postępowaniu administracyjnym.
Zdaniem SKO – wydana decyzja o unieważnieniu egzaminu państwowego na prawo jazdy, nie oddziałuje bezpośrednio na prawa i obowiązki odwołującego się od niej egzaminatora. O ile bowiem przepisy art. 113 ust. 1 pkt 1 i 5 ustawy Prawo o ruchu drogowym stanowią wprost, że marszałek województwa skreśla egzaminatora z ewidencji, jeżeli naruszył zasady egzaminowania, o tyle przepisy, powołane w podstawie prawnej decyzji, nawiązują wprost do konkretnych naruszeń, stanowiących w istocie tylko ewentualne zarzuty wobec egzaminatora. Nie ulega przy tym wątpliwości, że egzaminator może być jedynie stroną takiego postępowania, które dotyczy go bezpośrednio, a więc postępowania w sprawie skreślenia z ewidencji egzaminatorów, prowadzonej przez Marszałka Województwa D. Natomiast brak jest podstaw w prawie materialnym do uznania egzaminatora za stronę w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności egzaminu państwowego, nawet wtedy, gdy jedną z przyczyn są wyniki tego postępowania, ewentualnie uzasadniające skreślenie z ewidencji egzaminatorów. Związek między tymi przepisami, a w konsekwencji również między rozstrzygnięciami ma wyłącznie charakter faktyczny, tak samo jak interes egzaminatora w postępowaniu unieważniającym wyniki egzaminu państwowego na prawo jazdy. Egzaminator ma przeprowadzić ten egzamin w sposób ściśle określony przepisami, a jego werdykt stanowi jedną z przesłanek uzyskania uprawnienia do kierowania pojazdami przez egzaminowanego. W tej sytuacji interes prawny ma wyłącznie egzaminowany, dążący do zdobycia określonego uprawnienia, a nie egzaminator, który jedynie sprawdza kwalifikacje egzaminowanego.
W tym stanie sprawy Kolegium stwierdziło, że odwołanie złożone przez skarżącego nie może zostać rozpatrzone ze względów formalnych, bowiem zostało wniesione przez osobę, której brak przymiotu strony, w związku z czym postępowanie odwoławcze podlega umorzeniu, jako bezprzedmiotowe.
Skarżący składając skargę do Wojewódzkiego sądu Administracyjnego we Wrocławiu wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji zarzucając jej naruszenie przepisu art. art. 28 k.p.a. w związku z art. 113 pkt 5, art. 112 ust. 2 pkt 2 i art. 110a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym, poprzez ich niewłaściwą interpretację i przyjęcie, iż egzaminatorowi nie przysługuje status strony w postępowaniu o unieważnienie egzaminu na prawo jazdy, zarzucił nadto obrazę zasad postępowania administracyjnego określonych w art. 6 -10 kodeksu postępowania administracyjnego.
Nie godząc się ze stanowiskiem organu skarżący podniósł, że wnosząc o wszczęcie postępowania żądał – zgodnie z art. 28 k.p.a. – czynności organu ze względu na swe prawa i obowiązki.
Po pierwsze, jak argumentował – decyzja oddziałuje na obowiązki skarżącego, a interes prawny egzaminatora do występowania w charakterze strony w rozumieniu art. 28 k.p.a. w postępowaniu o unieważnienie egzaminu na prawo jazdy, wynika z konkretnych, wyżej wskazanych przepisów prawa materialnego. Ponadto Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. wydając zaskarżoną decyzję z powodu rzekomego braku interesu prawnego nie wzięło pod uwagę faktu, że Marszałek Województwa wszczął właśnie postępowanie w sprawie skreślenia skarżącego z ewidencji egzaminatorów. W postępowaniu o skreślenie z ewidencji egzaminatorów decyzja unieważniająca egzamin uznana zostanie bez wątpienia za okoliczność potwierdzającą naruszenie przez skarżącego zasad egzaminowania i uzasadniającą spełnianie jednej z przesłanek skreślenia. Jeżeli decyzja o unieważnieniu tego egzaminu będzie ostateczna to nie będzie mógł w żaden sposób kwestionować ustaleń w niej poczynionych i bronić się przed zarzutem naruszenia zasad egzaminowania. Ostateczna decyzja Marszałka o unieważnieniu tego egzaminu przesądzać będzie bowiem, że skarżący naruszył zasady egzaminowania. Skoro więc decyzja o unieważnieniu egzaminu wpłynie bezpośrednio na wynik postępowania o skreślenie z ewidencji egzaminatorów nie może ulegać wątpliwości, iż dotyczy ona interesu prawnego i obowiązku skarżącego.
Po drugie w skardze podniesiono, że obowiązki egzaminatora wykonuje jako pracownik Wojewódzkiego Ośrodka Ruchu Drogowego we W. Unieważnienie egzaminu zawiera w sobie negatywną ocenę sposobu wykonywania przez skarżącego obowiązków pracowniczych a skutkiem przedmiotowej decyzji unieważniającej egzamin jest powstanie obowiązku pracodawcy – do przeprowadzenia kolejnego egzaminu osoby egzaminowanej bez pobierania opłaty. Jako pracownik skarżący może być zobowiązany do zwrotu kosztów tego egzaminu pracodawcy oraz zapłaty odszkodowania za szkodę, jaką pracodawca poniósł na skutek jego zaniedbań.
Zdaniem skarżącego przepis art. 28 k.p.a. nie wymaga, aby postępowanie administracyjne dotyczyło interesu prawnego jednostki w sposób bezpośredni. Jeżeli zatem zostanie stwierdzone, że postępowanie dotyczy interesu prawnego lub obowiązku określonego podmiotu, to nie jest dopuszczalne określanie stopnia hipotetycznego wpływu wyniku tego postępowania na sytuację prawną tego podmiotu. Stwierdzenie, że postępowanie dotyczy "pośrednio" interesu prawnego oznacza bowiem w istocie degradację interesu prawnego do rangi interesu faktycznego, który nie jest chroniony prawem.
W dalszej części skargi wywodzono, że postępowanie dotyczy interesu prawnego lub obowiązku konkretnego podmiotu w tym sensie, że w wyniku takiego postępowania wydaje się decyzję, która rozstrzyga o prawach lub obowiązkach tej osoby lub rozstrzygnięcie o prawach i obowiązkach jednego podmiotu wpływa na prawa i obowiązki innego podmiotu. W pierwszym przypadku postępowanie dotyczy interesu prawnego lub obowiązku danego podmiotu w sposób bezpośredni w tym znaczeniu, że decyzja administracyjna rozstrzyga o jego prawach i obowiązkach, w drugim – postępowanie dotyczy interesu prawnego lub obowiązku innego podmiotu w sposób pośredni, bowiem decyzja nie rozstrzyga wprost o jego prawach i obowiązkach, lecz jedynie oddziaływa na jego prawa i obowiązki wskutek powiązania sytuacji prawnej adresata decyzji z tym podmiotem (tak Komentarz do art. 28 kodeksu postępowania administracyjnego ([w:] M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, LEX, 2009, wyd. III).
Powołując się na judykaturę skarżący twierdził, że interes prawny może wynikać nie tylko z przepisów prawa administracyjnego, w tym z "całokształtu okoliczności w zaistniałej sprawie", jak przyjął NSA w wyroku z dnia 13 września 2000 r. (V SA 618/99, niepubl.), lecz także z norm innych prawa materialnego np. cywilnego, wiążących się bezpośrednio z sytuacją prawną określonego podmiotu kształtowaną decyzją administracyjną.
W odpowiedzi SKO we W. wniosło o oddalenie skargi podtrzymując dotychczasową argumentację w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:
Po myśli art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25.07.2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz.1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z 30.08.2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) – sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że skarga może zostać uwzględniona, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć wpływ na wynik sprawy (art.145 – 150 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).
W rozpatrywanym przypadku Sąd nie dostrzegł zarzucanych naruszeń prawa.
Kwestią sporną do rozstrzygnięcia jest, czy skarżącemu – jako egzaminatorowi – służy przymiot strony postępowania w sprawie unieważnienia egzaminu państwowego na prawo jazdy.
Sąd podziela w pełni stanowisko organów co do braku interesu prawnego skarżącego do występowania w charakterze strony w takim postępowaniu.
Zgodnie z art. 28 K.p.a. stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek.
Pojęcie "interesu prawnego" nie zostało co prawda normatywnie zdefiniowane, jednakże w piśmiennictwie i judykaturze przeważa pogląd, że interes prawny występuje wówczas, gdy strona – w rozumieniu procesowym – może lub powinna, na podstawie obowiązującego prawa, uzyskać konkretną korzyść albo może lub winna być obarczona powinnością określonego zachowania, jednakże po skonkretyzowaniu tego aktem (lub czynnością) organu administracji publicznej. To zaś oznacza, że o tym, czy strona ma interes prawny – a nie tylko interes faktyczny – przesądza odpowiedź na pytanie, czy jej żądanie znajduje podstawę w materialnym przepisie prawa publicznego, a w szczególności prawa administracyjnego. Chodzi tu o unormowanie, które daje osobie zainteresowanej możność określonego zachowania się, a zatem stwarza na rzecz tej osoby podmiotowe prawo publiczne. O istnieniu interesu prawnego decyduje ostatecznie istnienie przepisu prawa administracyjnego, na podstawie którego organ administracji publicznej mógłby ukształtować prawa i obowiązki określonego podmiotu. W orzecznictwie i doktrynie zwraca się uwagę, że interes prawny należy odróżnić od interesu faktycznego, jaki może mieć skarżący w wyeliminowaniu z obrotu prawnego określonego aktu administracji publicznej. Interes faktyczny w postępowaniu administracyjnym może mieć bowiem każdy, kto ze względu na swoją rzeczywistą sytuację lub subiektywne przekonanie jest zainteresowany rozstrzygnięciem danej sprawy administracyjnej, – każdy, o czyjej sytuacji faktycznej dany akt w jakiś sposób przesądza. Pojęcie "interesu prawnego" trzeba natomiast wiązać ze sferą indywidualnych praw i obowiązków, wynikających z określonych norm prawa materialnego, w której zaskarżony akt wywiera skutki. Jak podkreśla się, interes prawny powinien mieć zatem charakter bezpośredni, konkretny i indywidualny – a więc jest uwarunkowany istnieniem normy prawnej, nakładającej na dany podmiot obowiązki lub określającej prawa (uprawnienia), których dotyczy zaskarżony akt. Ustalenie zatem interesu prawnego sprowadza się do wykazania związku o charakterze materialnoprawnym między obowiązującą normą prawa materialnego a sytuacją prawną konkretnego podmiotu polegającą na tym, że akt stosowania tej normy może mieć wpływ na sytuację prawną tego podmiotu w zakresie jego pozycji materialnoprawnej. Jeżeli natomiast akt stosowania danej normy prawnej nie wywiera bezpośredniego wpływu na sferę sytuacji prawnej danego podmiotu, to nie można mówić o interesie prawnym strony, a co za tym idzie o statusie strony w postępowaniu, w którym dochodzi do konkretyzacji danej normy prawnej (por. wyrok NSA w Warszawie z dnia 14 kwietnia 2000r.,III SA 1876/99). Jeżeli dana sprawa dotyczy dwóch lub więcej podmiotów, to interes prawny mają tylko te z nich, których sytuacja prawna wprost wynika z normy prawa materialnego, a nie powstaje za pośrednictwem drugiego podmiotu. Nie można zatem wyprowadzać własnego interesu prawnego z okoliczności istnienia interesu prawnego innego podmiotu.
Skarżący wywodzi swój interes prawny przede wszystkim z regulacji zawartych w ustawie z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (j.t. Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908), tzn. z brzmienia art. 110a, art. 112 ust. 2 pkt 2 i art. 113 pkt 5.
Stosownie do art. 110a (ust. 1.) Egzaminator zobowiązany jest do:
1) rzetelnego i bezstronnego wykonywania powierzonych zadań;
2) rozwijania wiedzy zawodowej i podnoszenia kwalifikacji;
3) godnego zachowania w czasie wykonywania obowiązków.
Ust. 2. Egzaminator zatrudniony w wojewódzkim ośrodku ruchu drogowego nie może jednocześnie prowadzić szkoleń dla kandydatów na kierowców, szkoły nauki jazdy ani być jej właścicielem lub współwłaścicielem.
Ust. 3. Egzaminator w czasie wykonywania obowiązków zawodowych podlega ochronie przysługującej funkcjonariuszowi publicznemu.
Według art. 112. ust. 2 pkt 1 organ sprawujący nadzór, jakim jest marszałek województwa może w szczególności przerwać lub unieważnić egzamin państwowy prowadzony niezgodnie z przepisami. Z kolei zgodnie z art. 113 ust. 1 pkt 5 – marszałek województwa skreśla egzaminatora z ewidencji, jeżeli naruszył zasady egzaminowania.
Zacytowane przepisy nie mogą być podstawą do przyjęcia, że egzaminator uzyskuje status strony w postępowaniu o unieważnienie egzaminu, toczącym się na mocy art. 112. ust. 2 pkt 1. Egzaminator staje się stroną, lecz wyłącznie odrębnego postępowania – o którym mowa wprost w przepisie art. 113 ust. 1 pkt 5, tzn. w przedmiocie skreślenia egzaminatora z ewidencji. W ocenie Sądu bowiem – jak trafnie wywiodło SKO we W. – stroną w postępowaniu w sprawie o unieważnienie egzaminu praktycznego na prawo jazdy jest osoba egzaminowana, gdyż to postępowanie dotyczy wyłącznie jej interesu prawnego i podejmowana w jego toku decyzja kształtuje jej sytuację prawną w zakresie uprawnienia do kierowania pojazdami, nie rozstrzyga zaś o prawach lub obowiązkach administracyjnych egzaminatora. W tej materii Skład orzekający podziela pogląd wyrażony w motywach wyroku z dnia 5 sierpnia 2005 r. Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, sygn. VI SA/Wa 306/05 (LEX nr 190788), że "brak podstaw w prawie materialnym do uznania egzaminatora za stronę w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności egzaminu państwowego – nawet wtedy, gdy jedną z przyczyn (być może nawet podstawową) są wyniki tego postępowania, uzasadniające skreślenie z ewidencji egzaminatorów. Nie budzi żadnych wątpliwości natomiast, że egzaminator jest stroną postępowania, które dotyczy go bezpośrednio, a więc postępowania w sprawie skreślenia z ewidencji egzaminatorów Związek między tymi rozstrzygnięciami ma wyłącznie charakter faktyczny, tak samo jak interes egzaminatora w postępowaniu unieważniającym wyniki egzaminu państwowego na prawo jazdy."
Przytoczone w skardze wyroki na poparcie twierdzeń o dopuszczalności uznania interesu prawnego skarżącego – dotyczą regulacji prawa cywilnego i wzajemnego wpływu stosunków cywilnoprawnych na sytuację prawną danego podmiotu na gruncie stosunków publicznoprawnych z zakresu prawa administracyjnego, chodzi więc o przypadki, gdy norma prawa administracyjnego odwołuje się lub dotyczy aspektów z dziedziny prawa cywilnego, np. wiąże się z wykonywaniem prawa własności, tudzież przypadków, w których decyzje administracyjne mogą wpływać na wykonywanie tego prawa. W rozpatrywanej wszakże sprawie taki związek z instytucjami prawa cywilnego nie zachodzi.
Decyzja unieważniająca egzamin na prawo jazdy zatem – wbrew przekonaniu wyrażonemu w wywodach skargi – nie kreuje stanu prawnego umożliwiającego skreślenie egzaminatora z ewidencji na podstawie przepisu art. 113 pkt 5 Prawa o ruchu drogowym. Rzeczony stan prawny zostaje wykreowany dopiero decyzją podjętą w odrębnym postępowaniu o skreślenie egzaminatora z ewidencji i podczas tego właśnie postępowania, jak słusznie zauważyło Kolegium – są badane przesłanki i dokonywane osobno ustalenia, czy doszło do naruszenia zasad egzaminowania w stopniu uzasadniającym odebraniem uprawnień przez skreślenie z ewidencji egzaminatorów. Zważywszy na skutki prawne wynikające z decyzji o skreśleniu egzaminatora z ewidencji – w tym ich wpływu na ewentualne roszczenia pracodawcy wobec zatrudnionego egzaminatora, na co powołuje się skarżący – egzaminator ma status strony takiego postępowania. Stan prawny natomiast ukształtowany decyzją o unieważnieniu egzaminu dotyczy bezpośrednio osoby zainteresowanej uzyskania prawa jazdy. Inaczej ujmując – "unieważnienie egzaminu zawierające w sobie negatywną ocenę sposobu wykonywania przez skarżącego obowiązków pracowniczych" – należy do elementów stanu faktycznego a nie prawnego w zakresie badania sytuacji skarżącego, czyli decyzja o unieważnieniu egzaminu wpływa na sytuację faktyczną, nie zaś prawną egzaminatora. W aspekcie tych właśnie zarzutów skargi – wskazujących na ujemne konsekwencje jakie potencjalnie może ponieść egzaminator w związku z uznaniem, że uchybił zasadom prowadzenia egzaminu – wypada dodatkowo przytoczyć tezy z motywów wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25.10.2006 r. sygn. II GSK 163/06 (LEX nr 274855): "Podmiot ma interes prawny w postępowaniu, jeżeli pomiędzy jego sytuacją prawną, a przedmiotem postępowania istnieje – uzasadnione treścią normy prawa materialnego – realne, rzeczywiste powiązanie, czyniące go "zainteresowanym" tym postępowaniem i w konsekwencji uprawnionym do udziału w nim w charakterze strony. Nie jest zatem legitymowany do występowania w postępowaniu administracyjnym w charakterze strony ten, kto uzasadnia swój interes prawny zdarzeniami i okolicznościami przewidywanymi, takimi, które według jego zamiarów wystąpią dopiero w przyszłości."
Samo żądanie czynności organu również nie jest wystarczające do przyjęcia, że żądającemu służy atrybut strony postępowania, gdyż – jak wyżej wywiedziono – musi ono być poparte interesem prawnym lub obowiązkiem opartym na prawie.
Skoro okoliczności, na które powołuje się skarżący, w istocie dotyczą jego interesu faktycznego, nie zaś prawnego, wobec tego organy prawidłowo uznały, że nie posiada legitymacji procesowej do złożenia odwołania, co skutkowało umorzeniem postępowania odwoławczego.
Z przytoczonych powodów skarga podlegała oddaleniu na mocy art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.