PoradaPrawna.pl

I OZ 674/10 – Postanowienie NSA

Sygnatura:
6074 Przekształcenie użytkowania wieczystego w prawo własności
Hasła tematyczne:
Koszty sądowe
Skarżony organ:
Inne
Data:
2010-08-24
Sąd:
Naczelny Sąd Administracyjny
Treść wyniku:
Oddalono zażalenie
Sędziowie:
Irena Kamińska /przewodniczący sprawozdawca/

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Irena Kamińska po rozpoznaniu w dniu 14 września 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J. K. i C. M. oraz zażalenia D. D. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 17 czerwca 2010 r., sygn. akt II SAB/Wr 19/08 odrzucające zażalenie J. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 22 grudnia 2009 r., sygn. akt II SAB/Wr 19/08 w sprawie ze skargi D. D. na bezczynność Prezydenta Miasta Lubina postanawia: oddalić zażalenia

Uzasadnienie wyroku

Postanowieniem z dnia 17 czerwca 2010 r., sygn. akt II SAB/Wr 19/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił zażalenie J. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 22 grudnia 2009 r., sygn. akt II SAB/Wr 19/08 w sprawie ze skargi D. D. na bezczynność Prezydenta Miasta Lubina.W uzasadnieniu postanowienia Sąd pierwszej instancji wskazał, iż pismem z dnia 29 stycznia 2010 r. J. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 22 grudnia 2009 r. sygn. akt II SAB/Wr 19/08.Zarządzeniem z dnia 4 lutego 2010 r. Przewodniczący Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wezwał J. K. do uiszczenia wpisu sądowego od powyższego zażalenia.Postanowieniem z dnia 29 kwietnia 2010 r. sygn. akt I OZ 291/10 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie J. K. na zarządzenie z dnia 4 lutego 2010 r.Pismem z dnia 13 maja 2010 r., w wykonaniu prawomocnego zarządzenia z dnia 4 lutego 2010 r., wezwano J. K. do uiszczenia wpisu sądowego od zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 22 grudnia 2009 r.Wezwanie to doręczono J. K. w dniu 2 czerwca 2010 r., jednak w wyznaczonym terminie wpis nie został uiszczony.W tym stanie rzeczy Sąd pierwszej instancji odrzucił zażalenie J. K. zgodnie z art. 220 § 3 P.p.s.a.Zażalenie na powyższe postanowienie w dniu 9 lipca 2010 r. (data wpływu 14 lipca 2010 r.) wnieśli J. K. oraz C. M., w którym nie zgodzili się z zapadłym rozstrzygnięciem.W dniu 19 lipca (data wpływu 22 lipca 2010 r.) zażalenie na powyższe postanowienie wniósł D. D. wnosząc o jego uchylenie.Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:Zażalenie J. K. i C. M. oraz zażalenie D. D. podlegają oddaleniu.Zgodnie z art. 220 § 1 p.p.s.a., Sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2 i 3, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Przepis art. 220 § 3 ustawy stanowi natomiast, iż skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd.W niniejszej sprawie, w związku z tym, że zarządzenie Sądu pierwszej instancji z dnia 4 lutego 2010 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu od zażalenia z dnia 29 stycznia 2010 r. na postanowienie z dnia 22 grudnia 2009 r. stało się prawomocne, skarżący został ponownie wezwana do uiszczenia wpisu od tego zażalenia w kwocie 100 zł w terminie 7 dni od dnia doręczenia jej wezwania, pod rygorem odrzucenia zażalenia (zarządzenie z dnia 13 maja 2010 r. – k.259).Bezspornym jest, iż zarządzenie z dnia 13 maja 2010 r. zostało prawidłowo doręczone skarżącemu w dniu 2 czerwca 2010 r. (k. 263). Skarżący nie wywiązał się jednak z obowiązku uiszczenia żądanego wpisu od zażalenia. Sąd pierwszej instancji prawidłowo więc odrzucił zażalenie skarżącego z dnia 29 stycznia 2010 r. jako nieopłacone na podstawie 220 § 3 P.p.s.a.Skarżący nie wskazali w zażaleniu żadnych konkretnych przepisów prawa, które – ich zdaniem – zostały naruszone zaskarżonym postanowieniem, ani nie podnieśli zarzutów merytorycznych dotyczących tego orzeczenia.Mając na uwadze powyższe Sąd na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a orzekł jak w sentencji.

Powiązane treści:

  1. II FZ 318/09 – Postanowienie NSA
  2. II GZ 140/09 – Postanowienie NSA
  3. I FSK 1511/08 – Wyrok NSA
  4. II FSK 203/09 – Postanowienie NSA
  5. II OZ 978/09 – Postanowienie NSA
  6. I FSK 623/09 – Wyrok NSA
  7. I GSK 1074/09 – Wyrok NSA
  8. II OSK 1942/09 – Postanowienie NSA
  9. 1. Stwierdzenie przez Sąd innego rodzaju naruszenia przepisów postępowania, które mogło (a nie miało) mieć istotny wpływ na wynik sprawy, uzasadnia uwzględnienie skargi strony na decyzję (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.).
    2. Wyczerpują
  10. 1. Trafny jest w szczególności zarzut dokonania przez Sąd błędnej wykładni art. 20 ust. 3 p.d.o.f., który w brzmieniu obowiązującym w analizowanym roku podatkowym stanowił, że wysokość przychodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach lub pochodzących ze źródeł nieujawnionych ustala się na podstawie poniesionych przez podatnika w roku podatkowym wydatków i wartości zgromadzonego w tym roku mienia, jeżeli wydatki te i wartości nie znajdują pokrycia w mieniu zgromadzonym w roku podatkowym oraz w latach poprzednich, pochodzącym z przychodów opodatkowanych lub wolnych od opodatkowania.2. Sąd dokonując wykładni omawianego przepisu (por. s. 14 wyroku) przyjął natomiast, że porównuje się jedynie wartość wydatków danego roku do łącznej wartości mienia zgromadzonego w roku podatkowym i oszczędności z lat wcześniejszych, pochodzącego z przychodów opodatkowanych i wolnych od podatkowania, pomijając tym samym w powyższym rachunku istotną pozycję wartości mienia zgromadzonego w danym roku, którą dolicza się do sumy wydatków.3. Zgodnie z art. 181 O.p. dowodem w postępowaniu podatkowym mogą być w szczególności dokumenty zgromadzone w toku kontroli podatkowej, deklaracje złożone przez stronę i zeznania strony (stosuje się do jej przesłuchania przepisy dotyczące świadka – por. art. 199 O.p.). W niniejszej sprawie organ kontroli skarbowej zobowiązywał stronę na podstawie art. 285a § 3 O.p. do złożenia oświadczenia o stanie majątkowym pod rygorem odpowiedzialności karnej za fałszywe zeznania, ale mimo uznania oświadczeń za niezgodne ze stanem rzeczywistym, tak odnośnie do wartości mienia zgromadzonego na początku 1999 r. jak i źródeł jego pochodzenia, nie odniósł się do konsekwencji złożenia niezgodnego z prawdą oświadczenia w tym trybie.4. W rezultacie za trafny należało uznać zarzut strony nieuwzględnienia przez Sąd naruszenia zakażoną decyzja art. 187 § 1 i art. 188 O.p. wskutek niezebrania niezbędnego materiału dowodowego, w szczególności nieprzesłuchania sióstr skarżącego w celu wyjaśnienia ww. okoliczności istotnych dla załatwienia sprawy. Ponadto ten sam przepis został naruszony wskutek nierozważenia danych wynikających z zeznań podatkowych skarżącego za lata poprzedzające rok podatkowy (przeanalizowano tylko przychody, koszty ich uzyskania oraz wydatki roku 2002). Skarżący trafnie zauważa, że zarówno Sąd jak i organy podatkowe (zgodnie z art. 191 O.p.) powinny zważyć z jednej strony stosunkowo niewielką kwotę (3.330 zł) tzw. dochodu ze źródeł nieujawnionych, a z drugiej fakt, że skarżący od około 30 lat wykonuje popłatny zawód adwokata. Powinno to jednak polegać na ocenie zachowanych w dokumentacji organów podatkowych zeznań podatkowych, bowiem ewentualne oszczędności mogły być czynione wyłącznie z dochodów, a nie przychodów podatnika w latach wcześniejszych, a dane dotyczące lat 2002 i 2003 powołane w decyzji organu I instancji świadczą o tym, że skarżący deklarował do opodatkowania stosunkowo skromne dochody, z których musiał jeszcze pokryć swoje potrzeby bieżące i inne wydatki.

Redakcja