PoradaPrawna.pl

I OZ 128/10 – Postanowienie NSA

Sygnatura:
6122 Rozgraniczenia nieruchomości
Hasła tematyczne:
Inne
Skarżony organ:
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Data:
2010-02-15
Sąd:
Naczelny Sąd Administracyjny
Treść wyniku:
Oddalono zażalenie
Sędziowie:
Małgorzata Pocztarek /przewodniczący sprawozdawca/

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Pocztarek po rozpoznaniu w dniu 25 lutego 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia D. W na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 30 grudnia 2009 r., sygn. akt II SO/Wr 7/09 wzywające do uiszczenia wpisu od zażalenia w sprawie z wniosku D. W o wymierzenie grzywny Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu […] postanawia: oddalić zażalenie

Uzasadnienie wyroku

Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 30 grudnia 2009 r., na podstawie art. 220 § 1 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), oraz § 2 ust. 1 pkt. 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193), wezwano D. W do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 100 zł od zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie z wniosku D. W o wymierzenie grzywny Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu […]D. W wniosła do Naczelnego Sądu Administracyjnego zażalenie na powyższe zarządzenie.Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:Od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub wpis stały. Pismami wszczynającymi postępowanie w sprawie są skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania – art. 230 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.). Stosownie do art. 220 § 1 powołanej ustawy, sąd nie podejmuje żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2 i 3, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. W razie bezskutecznego upływu tego terminu przewodniczący wydaje zarządzenie o pozostawieniu pisma bez rozpoznania. Natomiast, jak wynika z § 3 powołanego wyżej przepisu, skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd. W myśl § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz 2193), w sprawach zażaleń na postanowienia wojewódzkich sądów administracyjnych wpis stały wynosi 100 zł.W świetle powołanych przepisów uznać należy, iż zaskarżone zarządzenie wzywające D. W do uiszczenia wpisu sądowego od zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 30 listopada 2009 r. odpowiada prawu.Z tych względów, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 i art. 198 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.

Powiązane treści:

  1. I OSK 651/09 – Wyrok NSA
  2. I FSK 1661/08 – Wyrok NSA
  3. I FZ 448/09 – Postanowienie NSA
  4. I OSK 955/09 – Wyrok NSA
  5. II FSK 1136/08 – Wyrok NSA
  6. II OZ 151/11 – Postanowienie NSA
  7. I OSK 999/10 – Wyrok NSA
  8. Skoro autor skargi kasacyjnej nie zawarł w jej treści zarzutu naruszenia przepisów postępowania przez orzekający w badanej sprawie sąd administracyjny, nie przedstawił także dowodów świadczących o jakimkolwiek naruszeniu przepisów postępowani

  9. 1. Skoro ustawodawca określił warunki do odliczenia darowizn na kościelną działalność charytatywno-opiekuńczą, to tym samym udzielił organom podatkowym upoważnienia „do dokonania kontroli, czy dokument istnieje, czy ma odpowiednią formę
  10. 1. Trafny jest w szczególności zarzut dokonania przez Sąd błędnej wykładni art. 20 ust. 3 p.d.o.f., który w brzmieniu obowiązującym w analizowanym roku podatkowym stanowił, że wysokość przychodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach lub pochodzących ze źródeł nieujawnionych ustala się na podstawie poniesionych przez podatnika w roku podatkowym wydatków i wartości zgromadzonego w tym roku mienia, jeżeli wydatki te i wartości nie znajdują pokrycia w mieniu zgromadzonym w roku podatkowym oraz w latach poprzednich, pochodzącym z przychodów opodatkowanych lub wolnych od opodatkowania.2. Sąd dokonując wykładni omawianego przepisu (por. s. 14 wyroku) przyjął natomiast, że porównuje się jedynie wartość wydatków danego roku do łącznej wartości mienia zgromadzonego w roku podatkowym i oszczędności z lat wcześniejszych, pochodzącego z przychodów opodatkowanych i wolnych od podatkowania, pomijając tym samym w powyższym rachunku istotną pozycję wartości mienia zgromadzonego w danym roku, którą dolicza się do sumy wydatków.3. Zgodnie z art. 181 O.p. dowodem w postępowaniu podatkowym mogą być w szczególności dokumenty zgromadzone w toku kontroli podatkowej, deklaracje złożone przez stronę i zeznania strony (stosuje się do jej przesłuchania przepisy dotyczące świadka – por. art. 199 O.p.). W niniejszej sprawie organ kontroli skarbowej zobowiązywał stronę na podstawie art. 285a § 3 O.p. do złożenia oświadczenia o stanie majątkowym pod rygorem odpowiedzialności karnej za fałszywe zeznania, ale mimo uznania oświadczeń za niezgodne ze stanem rzeczywistym, tak odnośnie do wartości mienia zgromadzonego na początku 1999 r. jak i źródeł jego pochodzenia, nie odniósł się do konsekwencji złożenia niezgodnego z prawdą oświadczenia w tym trybie.4. W rezultacie za trafny należało uznać zarzut strony nieuwzględnienia przez Sąd naruszenia zakażoną decyzja art. 187 § 1 i art. 188 O.p. wskutek niezebrania niezbędnego materiału dowodowego, w szczególności nieprzesłuchania sióstr skarżącego w celu wyjaśnienia ww. okoliczności istotnych dla załatwienia sprawy. Ponadto ten sam przepis został naruszony wskutek nierozważenia danych wynikających z zeznań podatkowych skarżącego za lata poprzedzające rok podatkowy (przeanalizowano tylko przychody, koszty ich uzyskania oraz wydatki roku 2002). Skarżący trafnie zauważa, że zarówno Sąd jak i organy podatkowe (zgodnie z art. 191 O.p.) powinny zważyć z jednej strony stosunkowo niewielką kwotę (3.330 zł) tzw. dochodu ze źródeł nieujawnionych, a z drugiej fakt, że skarżący od około 30 lat wykonuje popłatny zawód adwokata. Powinno to jednak polegać na ocenie zachowanych w dokumentacji organów podatkowych zeznań podatkowych, bowiem ewentualne oszczędności mogły być czynione wyłącznie z dochodów, a nie przychodów podatnika w latach wcześniejszych, a dane dotyczące lat 2002 i 2003 powołane w decyzji organu I instancji świadczą o tym, że skarżący deklarował do opodatkowania stosunkowo skromne dochody, z których musiał jeszcze pokryć swoje potrzeby bieżące i inne wydatki.

Redakcja