II GZ 191/10 – Postanowienie NSA


Sygnatura:
6550
Hasła tematyczne:
Przywrócenie terminu
Skarżony organ:
Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Data:
2010-08-03
Sąd:
Naczelny Sąd Administracyjny
Treść wyniku:
Uchylono zaskarżone postanowienie
Sędziowie:
Cezary Pryca /przewodniczący sprawozdawca/

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Cezary Pryca po rozpoznaniu w dniu 18 sierpnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia S. D. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 23 czerwca 2010 r., sygn. akt V SA/Wa 1310/09 w zakresie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia skargi kasacyjnej w sprawie ze skargi S. D. na decyzję Dyrektora M. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. z dnia […] lipca 2009 r., nr […] w przedmiocie wstrzymania płatności dla gospodarstwa niskotowarowego postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie

Uzasadnienie wyroku

Postanowieniem z dnia 23 czerwca 2010 r., sygn. akt V SA/Wa 1310/09, Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. odmówił S. D. przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej od postanowienia Wojewódzkiego Sądu administracyjnego w W. z dnia 6 listopada 2009 r., sygn. akt V SA/Wa 1310/09, w zakresie odrzucenia skargi S. D. na decyzję Dyrektora M. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. z dnia […] lipca 2009 r., nr […], w przedmiocie wstrzymania płatności dla gospodarstwa niskotowarowego.Referując na wstępie uzasadnienia stan faktyczny sprawy Sąd I instancji podał, że postanowieniem z 6 listopada 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. odrzucił skargę kasacyjną złożoną osobiście przez S. D. (zwanego dalej: skarżącym) jako nieodpowiadającą wymogom wynikającym z art. 175 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z 25 września 2009 r., o odrzuceniu skargi.Pismem z 19 listopada 2009 r. (data nadania pocztowego) skarżący złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy wraz z zażaleniem, jak oświadczył, dotyczące odrzucenia skargi kasacyjnej z 22 października 2009 r.Postanowieniem z 19 lutego 2010 r. referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w W. przyznał skarżącemu prawo pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata.Z uwagi na błędne pouczenie (k-40 akt sądowych), co do przysługującego skarżącemu środka odwoławczego od postanowienia Sądu z 6 listopada 2009 r. odrzucającego skargę kasacyjną, zarządzeniem z 18 maja 2010 r., odpis powyższego postanowienia ponownie doręczono ustanowionemu w sprawie pełnomocnikowi skarżącego.Pismem z 1 czerwca 2010 r. (data stempla pocztowego) pełnomocnik skarżącego złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z 25 września 2009 r. sygn. akt V SA/Wa 1310/09. Jednocześnie pełnomocnik złożył skargę kasacyjną. W uzasadnieniu wniosku o przywrócenie terminu, powołując się na art. 175 § 1 p.p.s.a., wyjaśnił, iż skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego, a termin do złożenia skargi kasacyjnej minął na długo przed przyznaniem skarżącemu pomocy prawnej. Zatem odrzucenie skargi przed przyznaniem pomocy prawnej narusza prawa procesowe skarżącego. Dodał również, że skarżący nie posiada wiedzy prawniczej ani doświadczenia sądowego, które pozwalałyby zrozumieć mu zawiłości procedury sądowoadministracyjnej.Przedstawiając motywy rozstrzygnięcia Sąd I instancji wskazał, iż nie można przyjąć aby skarżący nie ponosił winy w uchybieniu terminu do złożenia skargi kasacyjnej, pomimo braku profesjonalnej wiedzy prawniczej. Powyższe uzasadnia fakt, iż skarżący pismem z 28 września 2009 r., był pouczony o wymogu sporządzenia skargi kasacyjnej przez pełnomocnika będącego adwokatem lub radcą prawnym, a pomimo tego samodzielnie sporządził skargę kasacyjną z 22 października 2009 r., w której zawarł dodatkowo wniosek o przyznanie prawa pomocy, ale wyłącznie w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Będąc zatem pouczonym o wymogu określonym w art. 175 § 1 p.p.s.a., skarżący nie dołożył wszelkich starań uzasadniających uchybienie terminowi bowiem po otrzymaniu postanowienia o odrzuceniu skargi nie wystąpił o przyznanie profesjonalnego pełnomocnika, czym dopuścił się winy w postaci niedbalstwa.Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł pełnomocnik S. D. W uzasadnieniu zażalenia podniesiono, iż skarżący nie mógł samodzielnie, zgodnie z art. 175 § 1 p.p.s.a., sporządzić skargi kasacyjnej, zatem występując o prawo pomocy, a następnie je uzyskując, nie dopuścił się winy w swoim działaniu.Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:Zażalenie zasługuje na uwzględnienie, choć z innych przyczyn niż w nim podniesione.W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, iż zgodnie z przepisem art. 86 § 1 p.p.s.a. jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Przepis art. 87 § 1 i 2 p.p.s.a. stanowi zaś, że pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu.Jak wynika z ustaleń Sądu I instancji postanowieniem z 6 listopada 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. odrzucił skargę kasacyjną złożoną osobiście przez S. D. jako nieodpowiadającą wymogom wynikającym z art. 175 § 1 p.p.s.a. Powyższa skarga kasacyjna została złożona w dniu 22 października 2009 r. (k-30 akt sądowych) od postanowienia doręczonego stronie dnia 1 października 2009 r. (k-28 akt sądowych), a zatem z zachowaniem ustawowego terminu do jej wniesienia. Oznacza to, iż w tym stanie rzeczy nie może znaleźć zastosowania instytucja przywrócenia terminu do dokonania czynności procesowej, ponieważ nie było uchybienia terminu. Stąd wadliwe jest orzeczenie Sądu I instancji, który rozpoznał wniosek pełnomocnika skarżącego i rozstrzygał co do istoty sprawy w oparciu o materialną przesłankę braku winy strony w uchybieniu terminu.W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjęto pogląd, który skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela, iż postępowanie w sprawie z wniosku o przywrócenie terminu do dokonania czynności procesowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym, gdy strona nie uchybiła terminowi do dokonania tej czynności, podlega umorzeniu jako bezprzedmiotowe (por. postanowienie NSA z dnia 8 grudnia 2004 r., OZ 841/04, niepubl.).Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu.