Sygnatura:
6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne:
Skarżony organ:
Dyrektor Izby Skarbowej
Data:
2010-05-21
Sąd:
Naczelny Sąd Administracyjny
Treść wyniku:
Oddalono zażalenie
Sędziowie:
Krystyna Chustecka /przewodniczący sprawozdawca/
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Krystyna Chustecka po rozpoznaniu w dniu 22 czerwca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia F. B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 25 stycznia 2010 r., sygn. akt I SA/Po 1098/09 w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji w sprawie ze skargi F. B. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia 19 października 2009 r., nr […] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania postanawia: oddalić zażalenie.
Uzasadnienie wyroku
Pismem z dnia 19 listopada 2009 r. F. B. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia 19 października 2009 r. W złożonej skardze został zawarty również wniosek o wstrzymanie wykonania w całości decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego P.-J. z dnia 3 lipca 2009r. o sygn. akt […].Zaskarżonym postanowieniem z 25 stycznia 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił wniosek Skarżącego o wstrzymanie wykonania decyzji.Uzasadniając rozstrzygnięcie sąd I instancji wskazał, że to na skarżącym spoczywa obowiązek uprawdopodobnienia, że w jego sytuacji zachodzą okoliczności uzasadniające wstrzymanie wykonania aktu administracyjnego. Wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji, złożony przez Skarżącego, powinien wskazywać konkretne przesłanki przemawiające za wstrzymaniem wykonania, uprawdopodabniające zajście niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W rozpatrywanej sprawie wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji nie został jednak w żaden sposób uzasadniony.Pismem z dnia 8 lutego 2010 r. Skarżący wniósł zażalenie na powyższe postanowienie sądu I instancji, w którym zarzucił naruszenie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej – P.p.s.a.).Uzasadniając zażalenie Skarżący przedstawił obszerny wywód dotyczący nieprawidłowości związanych z wydaniem ww. decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego. Końcowo Skarżący wskazał, że jej wykonanie może spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wspomnianą decyzją organ orzekł o odpowiedzialności Skarżącego z tytułu podatku VAT w kwocie około 270.000 zł wraz z odsetkami. Wykonanie tej decyzji, jak wskazuje Strona, doprowadzi do pozbawienia jej oraz rodziny środków koniecznych do utrzymania. Skarżący podał, że otrzymuje minimalne wynagrodzenie za pracę., a na jego utrzymaniu pozostaje 17-letnia córka, długoletnia partnerka oraz jej 11-letni syn.Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.Zgodnie z art. 61 § 3 P.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego możliwości złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.W świetle powyższej regulacji należy zgodzić się z sądem I instancji, że to Skarżący był zobowiązany wykazać, że zachodzi jedna z przesłanek wskazanych w wymienionym przepisie, uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji. Do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest przy tym wystarczający sam wniosek strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno się odnosić do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Jego twierdzenia powinny być natomiast poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jego sytuacji finansowej oraz majątkowej (tak: J. P. Tarno, "prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 188, również postanowienie NSA z 30 listopada 2004 r., GZ 120/04, niepubl.).Sąd I instancji ocenił, że Strona nie wywiązała się z obowiązku wykazania, że zachodzą przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu.W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego powyższa ocena wyrażona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, zgodnie z którą w świetle powyższych okoliczności nie udokumentowano ryzyka uzasadniającego wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, jest prawidłowa. Strona nie przedstawiła ani żadnych konkretnych okoliczności, ani wyraźnego związku pomiędzy tymi okolicznościami, a grożącymi Stronie negatywnymi skutkami wykonania zaskarżonych decyzji, ani żadnych dokumentów na poparcie swych tez.Należy mieć ponadto na uwadze, że również w zażaleniu nie wykazano przesłanek, o których wyżej mowa. Ograniczono się do wskazania kwoty 270.000 zł, z tytułu której Skarżący ponosi odpowiedzialność solidarną za zobowiązania w podatku VAT, a także faktu, że na utrzymaniu Skarżącego jest jego rodzina. Takie ogólnikowe stwierdzenia nie mogą zostać uznane za uzasadniające wstrzymanie wykonania decyzji. Sąd nie ma bowiem obowiązku domyślania się co oznacza "minimalne wynagrodzenie" Strony ani tego, czy Strona zgromadziła jakieś oszczędności pieniężne oraz jakie są jej miesięczne wydatki. Nie wykazano zatem pełnego obrazu sytuacji finansowej Strony oraz nie przedstawiono żadnej dokumentacji dotyczącej tej sytuacji.Końcowo Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że zupełnie niezrozumiałe są zawarte w zażaleniu wywody dotyczące prawidłowości decyzji, o wstrzymanie wykonania której wnioskowała Strona. Sąd – badając kwestię wstrzymania wykonania decyzji – nie dokonuje bowiem merytorycznej oceny tego aktu.Mając na uwadze powyższe, stosownie do art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.