Sygnatura:
6550
Hasła tematyczne:
Środki unijneInne
Skarżony organ:
Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Data:
2009-12-17
Sąd:
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Treść wyniku:
Oddalono skargę
Sędziowie:
– -Arkadiusz Blewązka /przewodniczący/Barbara RymaszewskaSławomir Wojciechowski /sprawozdawca/

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka Sędziowie Sędzia WSA Barbara Rymaszewska Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski (spr.) Protokolant asystent sędziego Anna Dębowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 czerwca 2010 r. sprawy ze skargi B. B. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. z dnia […] nr […] znak: […] w przedmiocie płatności obszarowych – oddala skargę.

Uzasadnienie wyroku

Decyzją z dnia […]r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w P. na podstawie art. 7 ust. 1 i 2, art. 19 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 26 stycznia 2007r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz.U. Nr 170, poz. 1051 ze zm.), art. 51 ust. 1, art. 71a rozporządzenia Komisji WE Nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) Nr 1782/2003 ustanawiającym wspólne zasady dla systemów pomocy bezpośredniej w zakresie wspólnej polityki rolnej oraz określonych systemów wsparcia dla rolników (Dz.Urz.WE Nr L 141 z 30 kwietnia 2004r., str. 18 ze zm.) oraz w związku z §13 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 14 marca 2008r. w sprawie rodzajów roślin objętych płatnością uzupełniającą oraz szczegółowych warunków i trybu przyznawania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz.U. Nr 44, poz. 265 ze zm.) oraz art. 104, art. 7, art. 77 §1, art. 80, art. 107 §1 i §3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.) po rozpatrzeniu wniosku B. B. o przyznanie płatności na 2008 rok przyznał jednolitą płatność obszarową w wysokości 28 776,88 zł i odmówił przyznania uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni grupy upraw podstawowych.W uzasadnieniu decyzji organ, zgodnie z art. 107 §4 Kpa odstąpił od wyjaśnienia zasadności przyznania jednolitej płatności obszarowej z uwagi na uwzględnienie w całości żądania strony. Z kolei uzasadniając drugą część rozstrzygnięcia Kierownik ARiMR wyjaśnił, iż stwierdzono różnicę miedzy powierzchnią działek rolnych zadeklarowaną tj. 62,58 ha a powierzchnią stwierdzoną tj. 49,28 ha, kwalifikującą się do objęcia uzupełniającą płatnością obszarową, do powierzchni grupy upraw podstawowych. Organ wyliczona procentowa różnica wynosi 27,09% zgodnie natomiast z §13 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 14 marca 2008r. i art. 51 ust. 1 rozporządzenia Komisji WE Nr 796/2004 jeżeli różnica miedzy powierzchnią zadeklarowaną, a powierzchnią stwierdzoną dla grupy upraw wynosi więcej niż 20% powierzchni stwierdzonej, dla tej grupy upraw nie jest przyznawana żadna pomoc. Organ wyjaśnił, iż podczas kontroli administracyjnej stwierdzono zaistniałą różnicę, która powstała, ponieważ strona zadeklarowała na dwóch działkach rolnych o powierzchni 11,04 ha i 2,30 ha uprawę lnianki pospolitej, która zgodnie z w/w rozporządzeniem nie została zakwalifikowana do grupy roślin uprawniających do uzyskania płatności uzupełniającej.W odwołaniu od powyższej decyzji B. B. zarzuciła, iż została ona oparta na uchylonej uchwale Rady UE, nadto błędnie interpretuje art. 51 ust. 1 tej uchwały, ponieważ dopłata uzupełniająca nie jest jednoznaczna z rodzajem upraw, przepis ten odnosi się do stanu faktycznego w naturze – kultura uprawowa, odnosi się bezpośrednio do powierzchni gruntu w naturze i faktu jego upraw, a nie do faktu czy dana istniejąca uprawa podlega konkretnej dopłacie.Decyzją z dnia […]r. Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR w Ł. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.Uzasadniając organ w pierwszej kolejności wyjaśnił, ustosunkowując się tym samym do zarzutu odwołania, iż w niniejszej sprawie mają zastosowanie przepisy w brzmieniu sprzed 17 lutego 2009r. tj. od dnia, w którym weszła w życie ustawa o zmianie ustawy o płatnościach bezpośrednich w ramach systemów wsparcia bezpośredniego oraz niektórych innych ustaw. Zgodnie z zapisem art. 4 tej ustawy "do postepowań w sprawach przyznania płatności bezpośredniej, płatności uzupełniającej, płatności cukrowej oraz płatności do pomidorów, o których mowa w ustawie wymienionej w art.1, wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe". Organ wskazał, iż strona złożyła wniosek w dniu 14 kwietnia 2008r., a więc przed dniem wejścia w życie powyższej ustawy, i do dnia dzisiejszego sprawa nie została zakończona decyzją ostateczną.Dalej za naganne uznał odstąpienie przez organ I instancji od uzasadnienia swojej decyzji w zakresie jednolitej płatności obszarowej i wyjaśnił, że strona spełniła warunki określone w art. 7 ust. 1 ustawy o płatnościach. Podał, iż owszem z powierzchni zadeklarowanych została wyłączona jedna z działek o powierzchni 0,10ha ponieważ zgodnie z ustawą działką w rozumieniu art. 2 pkt 1a rozporządzenia Nr 796/2004 jest działka o powierzchni nie mniejszej niż 0,1ha. Ostatecznie jednak i tak strona spełnia przesłanki otrzymania jednolitej płatności obszarowej.Wskazując na prawidłowość rozstrzygnięcia w zakresie uzupełniającej płatności obszarowej organ podał, iż strona zadeklarowała do płatności dwie działki, F1 o powierzchni 11,04ha i G1 o powierzchni 2,30ha, na których uprawiała lniankę pospolitą UPO RS nasienną, natomiast uprawa lnianki pospolitej nie kwalifikuje się do przyznania płatności uzupełniającej, stosownie do §2 ust. 1 rozporządzenia w sprawie rodzajów roślin objętych płatnością uzupełniającą załącznik nr 1 do rozporządzenia. Dalej wywiódł, iż wobec takiej kwalifikacji prowadzonej uprawy z zadeklarowanej powierzchni upraw należało wykluczyć działki F1 i G1, ostatecznie ustalono, iż powierzchnia kwalifikująca się do płatności uzupełniającej wynosi 49,24 ha. Wskazał, iż wysokość płatności obszarowych w danym roku kalendarzowym ustala się jako iloczyn deklarowanej przez rolnika powierzchni kwalifikującej się do objęcia płatnościami obszarowymi, po uwzględnieniu zmniejszeń wynikających ze stwierdzonych nieprawidłowości i stawek płatności obszarowych na 1 ha tej powierzchni. Natomiast różnica pomiędzy powierzchnią deklarowaną i stwierdzoną wynosi 13,34 ha i stanowi zawyżenie w wysokości 27,09%, jak stanowi natomiast art. 50 ust. 3-5 rozporządzenia Komisji WE 796/2004 wysokość pomocy oblicza się na podstawie obszaru ustalonego, pomniejszonego o dwukrotność stwierdzonej różnicy, jeśli różnica wynosi więcej niż 3% lub 2 ha, ale nie więcej niż 20% ustalonego obszaru, jeżeli różnica ta przekracza 20% stwierdzonego obszaru dla danej grupy upraw nie zostanie przyznana żadna pomoc obszarowa.W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego B.B. podtrzymała stanowisko zawarte w odwołaniu i podkreśliła, iż uzupełniająca płatność obszarowa nie jest rodzajem upraw, a rodzajem dopłaty.W odpowiedzi na skargę Dyrektor Regionalnego Oddziału ARiMR w Ł. wywodząc jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wniósł o oddalenie skargi.Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:Skarga nie jest zasadna.Zgodnie z treścią art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola wspomniana sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (§ 2). Sąd nie przejmuje sprawy administracyjnej do końcowego załatwienia, lecz ma jedynie ocenić działalność organu orzekającego.Sąd administracyjny, uwzględniając skargę, uchyla decyzję w całości albo części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa, dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jeżeli natomiast zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach – stwierdza nieważność decyzji w całości lub części. Stwierdzenie wydania decyzji z naruszeniem prawa wchodzi zaś w grę, o ile zachodzą przyczyny, określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej w dalszej części rozważań p.p.s.a.). Po myśli art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.).Rozpatrując skargę w tak zakreślonej kognicji oraz analizując dokumenty zawarte w aktach administracyjnych, Sąd nie dopatrzył się uchybień, które skutkować mogły uchyleniem zaskarżonej decyzji.Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR w Ł. z dnia […]r., utrzymując w mocy decyzję organu I instancji, w przedmiocie przyznania B. B. jednolitej płatności obszarowej na 2008 rok i odmowy przyznania uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni grupy upraw podstawowych. Dwutorowe rozstrzygnięcie organu zostało zakwestionowane przez skarżącą w części dotyczącej odmowy przyznania uzupełniającej płatności obszarowej. Analiza ustalonego w sprawie stanu faktycznego i prawnego sprawy zdaniem Sądu uzasadnia utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji w całości. Argumentacja decyzji w obydwu zakresach zasługuje na uwzględnienie, jednakże z uwagi na zakres skargi, jak i wcześniejszego odwołania, konieczne jest wyjaśnienie podstaw prawnych odmowy przyznania stronie uzupełniającej płatności obszarowej. W kwestii jednolitej płatności obszarowej podzielić należy uzasadnienie Dyrektora Oddziału ARiMR, iż stosownie do art. 7 ust. 1 ustawy o płatnościach w ramach systemu wsparcia bezpośredniego, rolnikowi przysługuje jednolita płatność obszarowa na będące w jego posiadaniu w dniu 31 maja roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności, grunty rolne wchodzące w skład gospodarstwa rolnego, kwalifikujące się do objęcia tą płatnością zgodnie z art. 143b ust. 5 rozporządzenia Nr 1782/2003 jeżeli na ten dzień posiada działki rolne o łącznej powierzchni nie mniejszej niż określona dla RP w załączniku nr XX rozporządzenia Nr 1973/2004 tj. 1 ha, nadto gdy wszystkie grunty rolne są utrzymywane zgodnie z normami przez cały rok kalendarzowy, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności oraz rolnikowi został nadany numer identyfikacyjny w trybie przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności. Strona skarżąca spełniła wszystkie przesłanki, od których uzależnione jest otrzymanie płatności, w konsekwencji organ wyliczył wysokość płatności jako iloczyn deklarowanej przez rolnika powierzchni kwalifikującej się do objęcia płatnościami obszarowymi, po uwzględnieniu zmniejszeń wynikających ze stwierdzonych nieprawidłowości i stawek płatności obszarowych na 1 ha tej powierzchni. Organ wyłączył z zadeklarowanej powierzchni upraw jedną z działek, oznaczonych jako AB o powierzchni 0,06 ha, gdyż jej powierzchni była mniejsza, niż wynikające z art. 2 pkt 1 w/w ustawy minimum 0,1 ha.Przechodząc do uzupełniających płatności obszarowych podzielić należy niekwestionowane przez stronę skarżącą ustalenia faktyczne, iż wnosząc o przyznanie przedmiotowej płatności strona zadeklarowała kilka działek o łącznej powierzchni 62,58 ha, wśród których na działkach oznaczonych jako F1 o powierzchni 11,04 ha i G1 o powierzchni 2,30 ha uprawiana była lnianka pospolita nasienna. Jak natomiast stanowi art. 1 ustawy o płatnościach w ramach wsparcia bezpośredniego, ustawa ta określa zasady i tryb przyznawania przedmiotowej płatności. I tak zgodnie z art. 7 ust. 2 w/w ustawy rolnikowi, który w danym roku spełnia warunki do przyznania jednolitej płatności obszarowej, przysługują płatności uzupełniające do powierzchni upraw chmielu, roślin przeznaczonych na paszę, uprawianych na trwałych użytkach zielonych i innych roślin położonych na działkach rolnych objętych wnioskiem o przyznanie jednolitej płatności obszarowej. Z kolei w myśl art. 17 ust. 1 pkt 2 w/w ustawy minister właściwy do spraw rolnictwa określi, w drodze rozporządzenia, rodzaje roślin, o których mowa w art. 7 ust. 2 pkt 2 i 3 ustawy, uwzględniając wykaz systemów wsparcia określony w załączniku I do rozporządzenia Nr 1782/2003, założenia Wspólnej Polityki Rolnej oraz biorąc pod uwagę, że uprawy roślin, do których przysługują płatności uzupełniające prowadzi się zgodnie z przepisami UE dotyczącymi udzielania wsparcia do tych upraw. Rozporządzenie w sprawie określenia rodzajów roślin objętych płatnością uzupełniającą, wydane zostało w dniu 14 marca 2008r. i w §2 wśród roślin, których uprawa uprawnia do wnioskowania o przyznanie uzupełniającej płatności obszarowej, nie wymienia lnianki pospolitej. Oznacza to, iż uprawa lnianki pospolitej nie uprawnia rolnika do wystąpienia o uzupełniającą płatność obszarową.Przedmiotową płatność rolnik może otrzymać jedynie w przypadku uprawy jednej z roślin wymienionych w §2 ust. 1 rozporządzenia w sprawie określenia rodzajów roślin objętych płatnością uzupełniającą. Organ nie jest uprawniony do żadnej dowolności w tym zakresie, tym samym nie może uwzględnić wniosku strony, w sytuacji, gdy wykazuje ona uprawę kilkunastu rodzajów roślin, organ obowiązany jest zweryfikować zadeklarowane uprawy i do ustalenia ewentualnej płatności obszarowej przyjąć wyłącznie te, które wymienione zostały w przywoływanym rozporządzeniu. Niewątpliwie lnianka pospolita nie kwalifikuje się do roślin uzasadniającej otrzymanie uzupełniającej płatności obszarowej, nie była do nich zaliczona również w roku poprzednim, w tej sytuacji organ zobligowany był do wyłączenia powierzchni działek obsianych lnianką pospolitą z działek objętych wnioskiem. W konsekwencji powyższego za prawidłowe należy uznać działanie organu, który wyłączył z zadeklarowanej przez skarżącą powierzchni 62,58 ha działki obsiane lnianką pospolitą, w rezultacie powierzchnia kwalifikująca się do płatności uzupełniającej wyniosła 49,24 ha. Nie ma bowiem wątpliwości, iż uzupełniając płatność obszarowa jest przyznawana dla danego rodzaju upraw, skoro skarżąca prowadzi uprawę tego rodzaju roślin, które nie zostały zaliczone w poczet uprawniających do uzyskania płatności to brak jest podstaw do jej uzyskania.Mając na uwadze zawyżenie przez skarżącą wielkości obszaru zadeklarowanego do przyznania płatności uzupełniającej wyjaśnić należy, iż wysokość płatności obszarowych w danym roku kalendarzowym ustala się jako iloczyn deklarowanej przez rolnika powierzchni kwalifikującej się do objęcia płatnościami obszarowymi, po uwzględnieniu zmniejszeń wynikających ze stwierdzonych nieprawidłowości i stawek płatności obszarowych na 1 ha tej powierzchni. Natomiast różnica pomiędzy powierzchnią deklarowaną i stwierdzoną wynosi 13,34 ha i stanowi zawyżenie w wysokości 27,09%, jak stanowi natomiast art. 50 ust. 3-5 rozporządzenia Komisji WE Nr 796/2004 wysokość pomocy oblicza się na podstawie obszaru ustalonego, pomniejszonego o dwukrotność stwierdzonej różnicy, jeśli różnica wynosi więcej niż 3% lub 2 ha, ale nie więcej niż 20% ustalonego obszaru, jeżeli różnica ta przekracza 20% stwierdzonego obszaru dla danej grupy upraw nie zostanie przyznana żadna pomoc obszarowa. Powyższe znajduje oparcie w art. 51 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 796/2004 i §13 rozporządzenia w sprawie rodzajów roślin objętych płatnością uzupełniającą. Z uwagi na ustalenie, iż w niniejszej sprawie zawyżenie powierzchni zadeklarowanej we wniosku w stosunku do powierzchni stwierdzonej przekracza 20 %, organ prawidłowo odmówił skarżącej przyznania uzupełniającej płatności obszarowej na pozostałe uprawy.Z uwagi na jednoznacznie brzmiące uregulowanie prawne, w pełni obowiązujące organy administracji orzekające w sprawie, ale i samych rolników, wnioskodawców, argumentacja zaskarżonej decyzji zasługuje na pełną aprobatę. Żaden ze znajdujących zastosowanie w sprawie aktów prawnych nie umożliwia organowi na jakąkolwiek dowolność, uznaniowość, w ustalonym stanie faktycznym i prawnym nie zaistniały przesłanki uprawniające do odmiennego rozstrzygnięcia.W tym miejscu, mając na uwadze zarzuty skarżącej, wyjaśnić trzeba, iż wbrew wątpliwościom strony w niniejszej sprawie miały zastosowanie postanowienia rozporządzenia Rady (WE) Nr 1782/2003, jak bowiem stanowi art. 146 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) Nr 73/2009 akt ten uchyla rozporządzenie Rady (WE) Nr 1782/2003. Jednocześnie jednak jak wynika z art. 146 ust. 2 w/w rozporządzenia Rady (WE) Nr 73/2009 odniesienia do rozporządzenia (WE) Nr 1782/2003 dokonywane w niniejszym rozporządzeniu traktowane są jako odniesienia do tego rozporządzenia obowiązującego przed uchyleniem. Odniesienia do rozporządzenia (WE) Nr 1782/2003 dokonane w innych aktach traktowane są jako odniesienia do niniejszego rozporządzenia i odczytuje się je zgodnie z tabelą korelacji zawartą w załączniku XVIII.Należy również wyjaśnić, iż Sąd nie podzielił w żadnym zakresie wątpliwości skarżącej wyrażonych w piśmie z dnia 30 marca 20010 r. stanowiącym uzasadnienie do wniosku o wystąpienie z pytaniem prejudycjalnym do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. i oddalił w tym względzie złożony wniosek. Uzasadnienie stanowiska Sądu zawiera się w motywach rozstrzygnięcia merytorycznego.Podsumowując, zaskarżona decyzja w świetle zgromadzonego materiału dowodowego i poczynionych przez organy administracyjne ustaleń odpowiada przepisom obowiązującego prawa i brak jest jakichkolwiek przesłanek do usunięcia jej z obrotu prawnego. Sąd nie stwierdziwszy podstaw do uwzględnienia zarzutów skargi zobligowany był w tej sytuacji orzec o jej oddaleniu.Mając powyższe na względzie Sąd orzekł jak w sentencji wyroku kierując się dyspozycją art. 151 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.ar