Sygnatura:
6559
Hasła tematyczne:
Inne
Skarżony organ:
Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Data:
2010-06-12
Sąd:
Naczelny Sąd Administracyjny
Treść wyniku:
Oddalono skargę kasacyjną
Sędziowie:
Jerzy Sulimierski /przewodniczący sprawozdawca/

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący : sędzia NSA Jerzy Sulimierski po rozpoznaniu w dniu 29 czerwca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej M. D. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 7 kwietnia 2010 r., sygn. akt V SAB/Wa 5/10 w sprawie ze skargi M. D. na bezczynność Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w postępowaniu wszczętym skargą w trybie art. 227 Kodeksu postępowania administracyjnego postanawia: oddalić skargę kasacyjną

Uzasadnienie wyroku

Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. postanowieniem z dnia 7 kwietnia 2010 r., sygn. akt V SAB/Wa 5/10 odrzucił skargę M.D. na bezczynność Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w postępowaniu wszczętym skargą w trybie art. 227 ustawy z 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071).W uzasadnieniu postanowienia Sąd podał, że pismem z dnia 9 lutego 2010 r. pełnomocnik profesjonalny ustanowiony z urzędu dla skarżącego – M.D. został wezwany do uzupełnienia braku formalnego skargi w postaci wskazania numeru i daty zaskarżonego aktu lub czynności w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi.W odpowiedzi pełnomocnik wskazał, że przedmiotem skargi jest bezczynność organu administracji związana z nierozpoznaniem skargi z dnia 22 września 2007 r., skierowanej do Prezesa ARiMR w trybie art. 227 k.p.a.Wobec powyższych wyjaśnień pełnomocnika, WSA w W. odrzucił skargę. W uzasadnieniu Sąd wskazał na art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej jako p.p.s.a., oraz przepisy ustaw szczególnych, w których zostały określone kompetencje wojewódzkich sądów administracyjnych do rozpoznawania spraw sądowoadministracyjnych. W zakresie powyższym nie mieszczą się sprawy, które zostały rozpoznane w trybie ogólnoskargowym, opisanym w art. 227 k.p.a. Stosownie do tego przepisu przedmiotem skargi może być w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwienie sprawy. Sąd przywołał ugruntowany pogląd znajdujący odzwierciedlenie w dotychczasowym orzecznictwie sądów administracyjnych, że postępowanie to kończy się czynnością materialno-techniczną – zawiadomieniem o sposobie załatwienia skargi. Na zawiadomienie to nie służy skarga do sądu administracyjnego, gdyż nie jest to inny niż decyzja i postanowienie akt lub czynność z zakresu administracji publicznej, dotyczący uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.Od powyższego postanowienia M.D. złożył skargę kasacyjną, którą zaskarżył przedmiotowe orzeczenie w całości, wnosząc o jego uchylenie i "przesłanie skargi wraz z aktami do rozpoznania przez Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie" oraz zasądzenie na rzecz pełnomocnika z urzędu kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.Zaskarżonemu postanowieniu kasator zarzucił naruszenie przepisu prawa procesowego tj. art. 173 § 1 p.p.s.a. poprzez odrzucenie skargi kasacyjnej od postanowienia o odrzuceniu skargi do WSA.W uzasadnieniu skargi kasacyjnej kasator stwierdził, że z treści skargi kasacyjnej datowanej na dzień 11 grudnia 2008 r. wynika, że została ona złożona od postanowienia WSA w W. z dnia 11 września 2008 r. w sprawie odrzucenia skargi. Wobec czego uznał, że nie jest prawidłowa konkluzja Sądu w zaskarżonym postanowieniu jakoby skarga została wniesiona na akt, który nie podlega zaskarżeniu. Podniósł, że postanowienie o odrzuceniu skargi do WSA jest postanowieniem uniemożliwiającym dalsze prowadzenie sprawy, a zatem z mocy art. 173 § 1 p.p.s.a. podlega zaskarżeniu.Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:W myśl art. 174 p.p.s.a. – skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania, która w niniejszej sprawie nie wystąpiła.Związanie podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym – zdaniem skarżącego – uchybił sąd, uzasadnienia zarzutu ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego – wykazania dodatkowo, że to wytknięte uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (np. wyrok NSA z dnia 24 maja 2005 r., sygn. akt II GSK 63/05, niepubl. ). Surowe wymogi stawiane skardze kasacyjnej, usprawiedliwione zasadą związania Naczelnego Sądu Administracyjnego jej podstawami, pozostają w ścisłym związku z przymusem adwokacko – radcowskim, którym obwarowane jest sporządzenie skargi kasacyjnej (art. 175 § 1–3 p.p.s.a.).W rozpoznawanej sprawie skarga kasacyjna została oparta jedynie na zarzucie naruszenia przepisu art. 173 p.p.s.a., który stanowi, że od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Oprócz podniesienia tego zarzutu w petitum skargi kasacyjnej, jej autor nie precyzuje w żaden sposób swojego stanowiska wobec zaskarżonego postanowienia, nie wskazuje na czym polegało naruszenie tego przepisu przez Sąd I instancji oraz jaki miało wpływ na wynik sprawy. Tak sformułowana skarga kasacyjna nie czyni zadość wymaganiom wskazanym w art. 176 p.p.s.a., zgodnie z którym powinna ona zawierać przytoczenie podstaw kasacyjnych oraz ich uzasadnienie.Wskazać należy, że okoliczności, które podnosi kasator dotyczą wcześniejszego etapu postępowania. Autor skargi kasacyjnej zdaje się nie zauważać, że skarga kasacyjna z 11 grudnia 2008 r., o której mówi, została uwzględniona przez Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 2 grudnia 2009 r., sygn. akt II GSK 196/09, a sprawa przekazana do ponownego rozpoznania WSA w W.Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.