Sygnatura:
6320 Zasiłki celowe i okresowe
Hasła tematyczne:
Skarżony organ:
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Data:
2010-05-10
Sąd:
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Treść wyniku:
Oddalono skargę
Sędziowie:
Anna KlotzElżbieta PiechowiakWojciech Jarzembski /przewodniczący sprawozdawca/
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wojciech Jarzembski (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Anna Klotz Sędzia WSA Elżbieta Piechowiak Protokolant Asystent sędziego Bartosz Kornalewicz po rozpoznaniu na rozprawie w Wydziale II w dniu 30 czerwca 2010 r. sprawy ze skargi S. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia […] nr […] w przedmiocie zasiłku celowego oddala skargę.
Uzasadnienie wyroku
Wójt Gminy C. decyzją z […] ([…]) na podstawie art. 3 ust. 4, art. 39, art. 41, art. 106 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (t.j. Dz. U. z 2009 r., Nr 175, poz. 1362 z późn. zm.) oraz art. 104 Kpa odmówił S. K. przyznania pomocy w formie zasiłku celowego z przeznaczeniem na zakup opału oraz zwrotu kosztów poniesionych w związku z wcześniejszym zakupem opału z uwagi na przekroczenie kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej. Wskazano także, że wnioskodawca nie spełnia przesłanek uzasadniających przyznanie zasiłku celowego specjalnego na mocy art. 41 ww. ustawy.W odwołaniu S. K. opisując swoją trudną sytuację materialną i zdrowotną wniósł o przyznanie wnioskowanej pomocy. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. decyzją z […] ([…]) na podstawie art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 1 i 3, art. 7 pkt 6 oraz art. 8 ust. 1 pkt 1, art. 41 ust. 1 i 2, w zw. z art. 39 ust. 1, art. 106 ust. 1 i 4 i art. 150 ww. ustawy z dnia 12 marca 2004 r. oraz art. 138 § 1 pkt 1 Kpa utrzymało w mocy ww. decyzję, uznając rozstrzygnięcie za prawidłowe, bowiem organ I instancji w oparciu o materiał dowodowy dokonał słusznej oceny przesłanek z powołanych w podstawie prawnej decyzji przepisów ustawy o pomocy społecznej. Zdaniem Kolegium organ I instancji w sposób wyczerpujący uzasadnił fakt odmowy przyznania świadczenia ze względu na brak spełnienia przez stronę warunków z art. 41 ww. ustawy oraz art. 39 tej ustawy.Na powyższą decyzję S. K. złożył skargę powtarzając zarzuty zawarte w odwołaniu. Organ odwołując się do uzasadnienia swej decyzji wniósł o oddalenie skargi.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje:Stosownie do art. 1 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności organów administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, iż zadaniem sądu administracyjnego jest zbadanie zgodności zaskarżonej decyzji z przepisami zarówno prawa materialnego jak i procesowego w odniesieniu do stanu faktycznego istniejącego w chwili wydania zaskarżonej decyzji.Odnosząc to do niniejszej sprawy należy stwierdzić, że zadaniem Sądu było zbadanie zgodności zaskarżonej decyzji przede wszystkim z przepisami ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (dalej w skrócie: Kpa) oraz zgodności z przepisami ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (tekst. jedn. Dz. U. z 2009 r., Nr 175, poz. 1362 z późn. zm.).Aktem prawnym, którego przepisy określają zasady i tryb udzielania pomocy społecznej jest właśnie ww. ustawa z dnia 12 marca 2004 r. Przepis art. 2 ust. 1 definiuje pomoc społeczną jako instytucję polityki społecznej państwa, której celem jest umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężenie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości. Natomiast przepis art. 8 ust. 1 pkt 1 stanowi, że prawo do świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej przysługuje osobie samotnie gospodarującej, której dochód nie przekracza kwoty 477 zł kryterium dochodowego.Pojęcie "dochodu" zostało przez ustawodawcę zdefiniowane w przepisie art. 8 ust. 1 pkt 3 – oznacza to sumę miesięcznych przychodów z miesiąca poprzedzającego złożenie wniosku lub w przypadku utraty dochodu z miesiąca, w którym wniosek został złożony, bez względu na tytuł i źródło uzyskania, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, pomniejszoną o miesięcznie obciążenia podatkiem dochodowym od osób fizycznych, składki na ubezpieczenia zdrowotne określone w przepisach o powszechnym ubezpieczeniu w Narodowym Funduszu Zdrowia, oraz ubezpieczenia społeczne określone w odrębnych przepisach, a także o kwotę wysokości alimentów świadczonych na rzecz innych osób.Zgodnie z przepisem art. 133 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) badając legalność decyzji sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy.Z akt sprawy w niniejszej sprawie wynika natomiast, że skarżący S. K. prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe. Jest osobą całkowicie niezdolną do pracy. Jego źródłem utrzymania w miesiącu poprzedzającym złożenie wniosku była renta inwalidzka w wysokości 776,36 zł brutto, co po pomniejszeniu o podatek dochodowy od osób fizycznych oraz składki na ubezpieczenie zdrowotne wynosi 673,36 zł oraz zasiłek pielęgnacyjny w wysokości 153 zł. Zatem łączna kwota dochodu skarżącego wyniosła 826, 36 zł, przekraczając próg dochodowy wynikający z art. 4 ust. 1 ustawy tj. kwotę 477 zł.Z akt sprawy wynika także, że oba organy rozważały również możliwość przyznania skarżącemu pomocy w oparciu o przepis art. 41 ww. ustawy o pomocy społecznej. Analiza akt sprawy również w ocenie Sądu wskazuje, że w przypadku skarżącego nie zachodzą jakkolwiek szczególne okoliczności uzasadniające otrzymanie pomocy o charakterze nadzwyczajnym.Z akt sprawy wynika także że, organy dokonały również analizy środków przeznaczonych na pomoc społeczną, wskazując ograniczone możliwości finansowe organu oraz obrazując stan finansów przeznaczonych na pomoc społeczną w gminie Ciechocin.W tym stanie rzeczy uznając, że przy wydawaniu zaskarżonej decyzji nie doszło do naruszenia prawa, wobec braku jakiejkolwiek przesłanki wskazanej przepisami art. 145 § 1 pkt 1 i 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uzasadniającej uwzględnienie skargi- na podstawie art. 151 tej ustawy skargę oddalono.