Sygnatura:
645 Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601 644 oraz od 646-6526391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie … (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne:
Prawo pomocy
Skarżony organ:
Rada Miasta
Data:
2010-01-07
Sąd:
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Treść wyniku:
Odmówiono przyznania prawa pomocy
Sędziowie:
Jacek Hyla /przewodniczący sprawozdawca/
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jacek Hyla po rozpoznaniu w dniu 28 czerwca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku W. K. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na uchwałę Rady Miejskiej z dnia 16 września 2009 r. nr […] w przedmiocie udzielenia pełnomocnictwa ogólnego do prowadzenia spraw ze skarg na uchwały postanawia odmówić wnioskodawcy przyznania prawa pomocy.
Uzasadnienie wyroku
Uzupełnionym dnia 9 marca 2010 r. wnioskiem złożonym na formularzu PPF W. K. zwrócił się do tutejszego Sądu o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego.W złożonym oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wnioskodawca oświadczył, iż samodzielnie prowadzi gospodarstwo domowe, nie posiada żadnych nieruchomości, zasobów pieniężnych, bądź wartościowych przedmiotów o wartości powyżej 3000 euro oraz że nie osiąga żadnych dochodów.W ocenie referendarza zawarte we wniosku oświadczenie nie było wystarczające do oceny rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych wnioskodawcy, dlatego zarządzeniem z dnia 15 marca 2010 r., doręczonym w dniu 6 kwietnia 2010 r. (dowód: potwierdzenie odbioru – akta sprawy, k.23) wezwano skarżącego do przedłożenia– w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania – następujących dokumentów: oświadczenia, czy nadal pozostaje w związku małżeńskim; oświadczenia, czy nadal jest posiadaczem gospodarstwa rolnego, a w przypadku odpowiedzi twierdzącej, przedłożenia zaświadczenia z urzędu gminy o wysokości rocznych dochodów osiąganych z tego tytułu; wyciągów ze wszystkich posiadanych przez małżonków rachunków i lokat bankowych,w tym kont i lokat dewizowych, z ostatnich trzech miesięcy wraz z historią dokonanych na rachunkach operacji, a w przypadku ich nieposiadania złożenia przez każdegoz małżonków stosownego oświadczenia w tym przedmiocie; oświadczenia w przedmiocie majątku małżonki, w szczególności posiadanych przez nią nieruchomości, przedmiotówo wartości powyżej 3 000 euro, wysokości zasobów pieniężnych (oszczędności i papierów wartościowych) oraz wskazania źródeł i wysokości osiąganych przez nią dochodów,a także dowodów dotyczących dochodów uzyskanych w okresie ostatnich trzech miesięcy oraz uzyskiwanych aktualnie; dokumentów obrazujących wysokość ponoszonych przez wnioskodawcę lub jego małżonkę miesięcznych wydatków związanych z kosztami utrzymania wraz z dokumentami je potwierdzającymi; w związku z zadeklarowanym brakiem dochodów – oświadczenia czy otrzymuje (jeśli tak to w jakiej wysokości) pomoc finansową, w tym także od członków rodziny; oświadczenia, czy korzysta obecniez jakichkolwiek form pomocy społecznej; w przypadku odpowiedzi twierdzącej– przedłożenia kopii dokumentów potwierdzających charakter pomocy oraz jej wysokość; oświadczenia w przedmiocie zarejestrowanych na niego lub jego małżonkę pojazdów mechanicznych (podania ich marki, modelu, roku produkcji oraz aktualnej wartości); dokumentów obrazujących aktualny stan zadłużenia wobec ZUS/KRUS, urzędu skarbowego, banków i innych podmiotów; dowodów dotyczących egzekucji aktualnie prowadzonej na majątku wnioskodawcy.W. K., pomimo przedłużenia na jego wniosek terminu do złożenia wymaganych dokumentów źródłowych o kolejne 7 dni, do dnia dzisiejszego nie wykonał wezwania Sądu w tym przedmiocie.W związku z powyższym postanowieniem z dnia 24 maja 2010 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku odmówił W. K. przyznania prawa pomocy, które wobec wniesienia sprzeciwu utraciło moc.W uzasadnieniu złożonego sprzeciwu skarżący podniósł jedynie, że odmowa przyznania prawa pomocy zamknie mu drogę do sądu, która została zagwarantowanaw Konstytucji RP.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:Zgodnie z art. 260 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. zwana dalej p.p.s.a.), w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. Na postanowienie przysługuje zażalenie.Rozpatrując ponownie wniosek o przyznanie prawa pomocy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku nie dopatrzył się istnienia przesłanek uzasadniających przyznanie takiego prawa.Jak stanowi przepis art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym, a więc takim o jaki wnioskował skarżący następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.W związku z tym, iż instytucja prawa pomocy stanowi odstępstwo od generalnej zasady ponoszenia kosztów postępowania sądowoadministracyjnego (art. 199 p.p.s.a.) to właśnie na wnioskodawcy ciąży obowiązek udowodnienia, iż jego trudna sytuacja materialna uzasadnia wyjątkowe traktowanie w stosunku do pozostałych obywateli. Skarżący powinien dołożyć maksymalnej staranności, przedstawiając z własnej inicjatywy jak największą ilość dowodów potwierdzających swoją sytuację majątkową i mających na celu przekonanie sądu, a już zwłaszcza przedstawić takie dowody na jego wezwanie.W niniejszej sprawie, skarżący ograniczył się jedynie do wypełnienia formularza PPF, z którego wynika, że w zasadzie niczego nie posiada. Zawarte w nim informacje nie dają również odpowiedzi na pytanie w jaki sposób skarżący utrzymuje prowadzone gospodarstwo domowe. Brak jest jakichkolwiek dokumentów potwierdzających zawarte w nim oświadczenie. Pomimo wezwania skarżący nie przedłożył dokumentów ukazujących jego aktualny stan majątkowy i rodzinny. Podniesione w sprzeciwie zarzuty nie odnoszą się bynajmniej do przesłanek przyznania stronie postępowania prawa pomocy.W reasumpcji uznać należało, iż wnioskodawca w toku prowadzonego postępowania nie wykazał, iż nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania.W tym stanie Sąd, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 w zw. z art. 260 ustawy – Prawoo postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji postanowienia.