Sygnatura:
6212 Równoważnik za brak lokalu mieszkalnego i za remont lokalu mieszkalnego
Hasła tematyczne:
Odrzucenie skargi
Skarżony organ:
Komendant Policji
Data:
2010-05-27
Sąd:
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Treść wyniku:
Odrzucono skargę
Sędziowie:
Daria Sachanbińska /sprawozdawca/Elżbieta KmiecikEwa Janowska /przewodniczący/

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Janowska Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik Sędziowie Sędzia WSA Daria Sachanbińska – spr. Protokolant Sekretarz sądowy Mariola Górska po rozpoznaniu w dniu 9 września 2010 r. sprawy ze skargi M. M. na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w Krapkowicach w przedmiocie równoważnika za remont lokalu mieszkalnego postanawia: odrzucić skargę.

Uzasadnienie wyroku

Przedmiotem skargi M. M. wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu jest bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w Krapkowicach w wydaniu decyzji w przedmiocie równoważnika za remont lokalu mieszkalnego za lata 2006 – 2008.Złożenie skargi poprzedziło postępowanie o następującym przebiegu:Wyrokiem z dnia 14 lipca 2009 r., sygn. akt II SAB/Op 14/09, tut. Sąd zobowiązał Komendanta Powiatowego Policji w Krapkowicach do wydania decyzji w przedmiocie wniosku M. M. z dnia 25 grudnia 2008 r. o wypłatę równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego za lata 2006 – 2008.Po otrzymaniu wyroku, Komendant Powiatowy Policji w Krapkowicach decyzją z dnia 5 października 2009 r., nr […], cofnął M. M. prawo do równoważnika pieniężnego za remont mieszkania z dniem 1 stycznia 2006 r.Pismem z dnia 19 października 2009 r. M. M. wniósł odwołanie, na skutek którego organ odwoławczy uchylił powyższą decyzję i przekazał sprawę organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia.Ponadto M. M. pismem z dnia 19 października 2009 r., skierowanym do Komendanta Wojewódzkiego Policji w Opolu, złożył zażalenie na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w Krapkowicach polegającą na niezałatwieniu sprawy w terminie określonym w wyroku z dnia 14 lipca 2009 r., sygn. akt II SAB/Op 14/09, i niedopełnienie obowiązku wynikającego z treści art. 36 K.p.a. W uzasadnieniu zażalenia podniósł, że organ pierwszej instancji nie wydał decyzji w zakreślonym przez Sąd 30-dniowym terminie i nie poinformował go o przyczynie zwłoki w załatwieniu sprawy. Stwierdził również, że samo wydanie decyzji przez organ w dniu 5 października 2009 r., po upływie w/w terminu oraz w oparciu o błędnie zinterpretowane przepisy, nie jest – w jego ocenie – załatwieniem sprawy w terminie.Rozpatrując ponownie sprawę, Komendant Powiatowy Policji w Krapkowicach decyzją z dnia 7 stycznia 2010 r., nr […], cofnął stronie prawo do równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego z uwzględnieniem 4 norm zaludnienia z dniem 1 stycznia 2006 r. Powyższa decyzja, doręczona M. M. w dniu 12 stycznia 2010 r., na skutek wniesionego przez niego odwołania została uchylona decyzją Opolskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji w Opolu z dnia 30 marca 2010 r., który jednocześnie orzekł o cofnięciu równoważnika za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego oraz odmowie jego wypłaty za lata 2006 – 2008.W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu M. M. wniósł o stwierdzenie bezczynności Komendanta Powiatowego Policji w Krapkowicach wobec skarżącego w wydaniu decyzji w przedmiocie równoważnika za remont lokalu mieszkalnego za lata 2006 – 2008. Ponadto domagał się stwierdzenia nieważności i uchylenia decyzji organu odwoławczego z dnia 30 marca 2010 r. oraz stwierdzenia, że decyzja z dnia 9 kwietnia 2004 r. nie została wzruszona zgodnie z obowiązującym prawem i nadal obowiązuje w obrocie prawnym jako akt prawomocny, a organ zobowiązany jest do jej respektowania. W uzasadnieniu skarżący przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania, podając, że wydana przez organ pierwszej instancji w dniu 7 stycznia 2010 r. decyzja o cofnięciu skarżącemu przedmiotowego równoważnika jest decyzją bezprawną. Podniósł, że w obrocie prawnym nadal obowiązuje decyzja wcześniejsza z dnia 9 kwietnia 2004 r. o przyznaniu skarżącemu tego równoważnika, a organy są zobowiązane do jej respektowania. W ocenie skarżącego, również decyzja organu odwoławczego z dnia 30 marca 2010 r. o uchyleniu decyzji z dnia 7 stycznia 2010 r. i orzekająca o cofnięciu oraz odmowie wypłaty wnioskowanego równoważnika jest sprzeczna z prawem. Skarżący nadmienił również, że dnia 29 grudnia 2009 r. złożył oświadczenie mieszkaniowe za 2009 r.Z uwagi na treść skargi, Przewodniczący Wydziału II tut. Sądu zarządził wydzielenie z zarejestrowanej w repertorium pod sygn. akt II SA/Op 320/10 skargi na decyzję z dnia 30 marca 2010 r., również skargi na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w Krapkowicach, która została wpisana w repertorium sądowym pod sygn. II SAB/Op 9/10 i stanowi przedmiot niniejszego postępowania.W piśmie procesowym z dnia 4 czerwca 2010 r. skarżący – zobowiązany na mocy zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II tut. Sądu z dnia 27 maja 2010 r., do wykazania, że w trybie art. 37 K.p.a. złożył zażalenie na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w Krapkowicach – wyjaśnił, że pismem z dnia 19 października 2009 r. złożył takie zażalenie, którego kopię dołączył.W odpowiedzi na skargę Komendant Powiatowy Policji w Krapkowicach wniósł o jej odrzucenie na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 52 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jako niedopuszczalnej z uwagi na zaskarżenie przez M. M. nieostatecznej decyzji organu pierwszej instancji z dnia 7 stycznia 2010 r. Organ wywiódł, że wskazana decyzja z dnia 7 stycznia 2010 r. została poddana kontroli Opolskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji w Opolu, który w dniu 30 marca 2010 r. wydał decyzję reformacyjną. W tej sytuacji, zdaniem organu, właściwym trybem jest złożenie skargi do Sądu na orzeczenie organu drugiej instancji.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje:Skargę należało odrzucić.Przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania sprawy sąd administracyjny zobligowany jest zbadać, czy nie zachodzi jedna z przesłanek uzasadniających odrzucenie skargi, wymienionych enumeratywnie w art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a. Przesłankami tymi są: niewłaściwość sądu (pkt 1), wniesienie skargi po terminie (pkt 2), nieuzupełnienie braków formalnych skargi (pkt 3), powaga rzeczy osądzonej (pkt 4), brak zdolności sądowej lub procesowej (pkt 5) oraz niedopuszczalność z innych przyczyn (pkt 6).Stosownie do art. 58 § 1 pkt 4 P.p.s.a., sąd odrzuca skargę jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona. Powaga rzeczy osądzonej (res iudicata), o jakiej mowa w powołanym przepisie, oznacza przeszkodę, której wystąpienie tamuje dalszy bieg postępowania i uniemożliwia wydanie ponownego rozstrzygnięcia merytorycznego w tej samej sprawie oraz niemożność modyfikacji orzeczenia sądu administracyjnego w wyniku ponownie przeprowadzonego postępowania sądowoadministracyjnego (por. T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Wyd. Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005, s. 695). Innymi słowy, z powyższego przepisu wynika, że wyłączona jest dopuszczalność skutecznego wniesienia kolejnej skargi dotyczącej tej samej materii. Omawiany stan powagi rzeczy osądzonej w postępowaniu sądowoadministarcyjnym istnieje w warunkach tożsamości przedmiotu postępowania oraz tożsamości jego stron. Stąd, badając czy wskazana zasada nie została naruszona, sąd administracyjny analizuje: co jest przedmiotem sprawy i jakie występują w niej strony. Jeżeli dojdzie do przekonania, że sprawa "o to samo" między tymi samymi stronami została już rozstrzygnięta, zobowiązany jest do odrzucenia skargi (por. postanowienie NSA z dnia 2 lipca 2008 r., sygn. akt I OSK 777/08, zamieszczone na stronie internetowej Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych – http://orzeczenia.nsa.gov.pl).Odnosząc powyższe uwagi ogólne na grunt rozpoznanej sprawy, w pierwszej kolejności należy odnotować, iż Sądowi jest wiadomym, że sprawa wnioskowanej obecnie bezczynności Komendanta Powiatowego Policji w Krapkowicach w wydaniu decyzji w przedmiocie równoważnika za remont lokalu mieszkalnego za lata 2006 – 2008 była już przedmiotem postępowania sądowoadministracyjnego przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Opolu. Wyrokiem z dnia 14 lipca 2009 r., sygn. akt II SAB/Op 14/09, tut. Sąd zobowiązał Komendanta Powiatowego Policji w Krapkowicach do wydania decyzji w przedmiocie wniosku M. M. z dnia 25 grudnia 2008 r. o wypłatę równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego za lata 2006 – 2008. Wyrok ten uprawomocnił się w dniu 17 września 2009 r. Podkreślić również wypada, że skarżący zarówno w niniejszej sprawie, jak i w sprawie o sygn. akt II SAB/Op 14/09, w składanym w trybie art. 37 K.p.a. zażaleniu na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w Krapkowicach, powoływał się na bezczynność organu w zakresie wniosku o wypłatę równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego za lata 2006 – 2008 r. W oparciu o powyższe uznać zatem należało, iż w niniejszej sprawie zachodzi zarówno tożsamość stron postępowania, jak i przedmiotu ze sprawą o sygn. akt II SAB/Op 14/09, która została już rozstrzygnięta. W takiej sytuacji skarga na bezczynność organu w niniejszej sprawie jest niedopuszczalna, albowiem sprawa objęta skargą korzysta z powagi rzeczy osądzonej, a jakiej mowa w art. 58 § 1 pkt 4 P.p.s.a. Zauważenia również wymaga, że skarżący pomimo, iż w skardze powołał się na okoliczność złożenia oświadczenia mieszkaniowego za 2009 r., to jednak z treści skargi oraz z przedstawionego przez skarżącego zażalenia na bezczynność z dnia 19 października 2009 r. nie wynika, aby jego zarzut bezczynności w zakresie wypłaty równoważnika za remont lokalu mieszkalnego obejmował również rok 2009.Końcowo już odnotowania wymaga, że stosownie do treści art. 154 § 1 P.p.s.a., w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność oraz w razie bezczynności organu po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie żądając wymierzenia temu organowi grzywny. W sytuacji zatem, gdy w ocenie skarżącego organ nie wykonał wyroku, służy mu prawo do żądania ukarania organu grzywną a nie ponowna skarga na bezczynność w tym zakresie. W tym miejscu wskazać jeszcze trzeba na trafny pogląd wyrażony w piśmiennictwie, zgodnie z którym uprawnienie z art. 154 P.p.s.a. nie wyłącza możliwości złożenia skargi na bezczynność organu, bowiem oba te środki prawne odnoszą się w istocie do różnych materii. Skarga na bezczynność ma doprowadzić do określenia, czy organ jest zobowiązany w danej sytuacji do wydania aktu administracyjnego, skarga zaś o ukaranie zmierza do wymierzenia sankcji za niewykonanie wyroku. Ponadto brak jest przepisów, które wyłączyłyby typowe środki zaskarżenia bezczynności w wyniku wydania w sprawie wyroku kasacyjnego przez sąd administracyjny (por. B. Dauter [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka – Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. Wolter Kluwer, Zakamycze 2006, str. 328). Niemniej jednak podnoszona możliwość skutecznego zgłoszenia obu wskazanych środków nie dotyczy rozpoznawanego przypadku, gdyż – jak sygnalizowano wcześniej – w sprawie bezczynności organu dotyczącej wypłaty równoważnika za remont lokalu mieszkalnego za lata 2006 – 2008 tut. Sąd w wyroku z dnia 14 lipca 2009 r. nałożył już na organ obowiązek wydania decyzji w określonym w wyroku terminie.W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 P.p.s.a., należało orzec, jak w sentencji postanowienia.