Sygnatura:
648 Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
Hasła tematyczne:
Odrzucenie zażalenia
Skarżony organ:
Prezes Sądu
Data:
2010-11-02
Sąd:
Naczelny Sąd Administracyjny
Treść wyniku:
Oddalono zażalenie
Sędziowie:
Andrzej Jurkiewicz /przewodniczący sprawozdawca/

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz po rozpoznaniu w dniu 2 grudnia 2010 r. zażalenia E. D. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 15 września 2010 r., sygn. akt II SAB/Bk 25/10 o odrzuceniu zażalenia na odmowę sporządzenia i doręczenia sentencji i uzasadnienia postanowienia w sprawie ze skargi E. D. na bezczynność Prezesa Sądu Okręgowego w Łomży w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej postanawia oddalić zażalenie.

Uzasadnienie wyroku

W dniu 5 sierpnia 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w sprawie o sygn. II SAB/Bk 25/10, wydał postanowienie, w treści którego umorzył postępowanie sądowe.Odpis tego postanowienia wraz z uzasadnieniem został skarżącemu doręczony w dniu 13 sierpnia 2010 r. (k. 61).Pismem z dnia 19 sierpnia 2010 r. skarżący złożył skargę do Sądu I instancji, gdyż jego zdaniem, odpis postanowienia wraz uzasadnieniem został mu doręczy nieprawidłowo, albowiem karty dokumentu obejmujące treść sentencji i uzasadnienia nie zostały ze sobą trwale połączone, karty uzasadnienia od 1 do 5 nie zostały podpisane, a dokument nie został oznaczony datą wytworzenia. W związku z powyższym zażądał ponownego, prawidłowego doręczenia dokumentu.Pismem z dnia 24 sierpnia 2010 r. Przewodniczący Wydziału II poinformował E. D., iż przepisy Zarządzenia Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 listopada 2010 r. w sprawie zasad biurowości w sądach administracyjnych, nie wprowadzają wymogu opatrywania pieczęcią miejsca połączeń poszczególnych kart wysyłanego pisma, nie określają sposobu połączenia kart, nie nakazują podpisywania każdej strony odpisu orzeczenia z uzasadnieniem, nie nakładają obowiązku umieszczenia treści uzasadnienia orzeczenia bezpośrednio za sentencją (na jednej karcie z zachowaniem ciągłości), ani opatrywania datą odpisu orzeczenia z uzasadnieniem. Datą jest opatrzone pismo przewodnie towarzyszące każdej przesyłce sądowej.Pismem z dnia 3 września 2010 r. (prezentata) E. D. wniósł zażalenie na odmowę sporządzenia i doręczenia uzasadnienia wraz z sentencją postanowienia Sądu I instancji z dnia 5 sierpnia 2010 r. Jednocześnie ponowił żądanie prawidłowego doręczenia odpisu orzeczenia wraz z uzasadnieniem.W uzasadnieniu zażalenia podniósł, że brak postanowienia w przedmiocie odmowy sporządzenia i w konsekwencji doręczenia uzasadnienia postanowienia nie może skutecznie usuwać spod kontroli odmowy sporządzenia uzasadnienia, albowiem kontrolę taką gwarantuje przepis art. 194 § 1 pkt 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.Ponadto powołał się na treść zarzutów zawartych we wniesionej skardze (pkt 1-3) i wskazał, że dopóki nie zostanie wytworzony dokument zgodnie z regułami obowiązującymi w całym systemie prawa, w tym zgodnie z § 10 Zarządzenia Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 listopada 2010 r. w sprawie zasad biurowości w sądach administracyjnych, dopóty można mówić o odmowie sporządzenia i doręczenia uzasadnienia postanowienia.Postanowieniem z dnia 15 września 2010 r., sygn. II SAB/Bk 25/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku odrzucił powyższe zażalenie.W motywach zaskarżonego postanowienia Sąd wskazał, że w niniejszej sprawie nie zostało wydane formalnie postanowienie o odmowie sporządzenia uzasadnienia orzeczenia, zatem brak jest przedmiotu zaskarżenia wskazanego przez stronę, co skutkuje odrzuceniem zażalenia na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.Ponadto Sąd podniósł, że nie można podzielić stanowiska skarżącego, iż nieprawidłowość – jego zdaniem – w sporządzeniu i doręczeniu postanowienia z uzasadnieniem z dnia 5 sierpnia 2010 r. spowodowała powstanie sytuacji odmowy doręczenia tych dokumentów, która może być kwestionowana zażaleniem na podstawie art. 91 § 1 pkt 4 powyższej ustawy.Wskazano również, że skarżący nie zgłaszał przy odbiorze korespondencji żadnych uwag co do prawidłowości tej czynności, tj. kompletności korespondencji, czytelności dokumentów czy wymaganych pieczęci. Ponadto doręczone dokumenty pozwalają na zapoznanie się z ich treścią, a sposób doręczenia odpisu orzeczenia został skarżącemu wyjaśniony w piśmie Przewodniczącego Wydziału II z dnia 24 sierpnia 2010 r.Na powyższe postanowienie E. D. wniósł zażalenie, zaskarżając je w całości i wnosząc o uchylenie tego postanowienia i merytoryczne rozpoznania zażalenia.W jego motywach podniósł, że dokumenty winny zostać uwierzytelnione, co wynika m. in. z art. 47 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zdaniem skarżącego oczywistym jest, że pojęcie uwierzytelnienia odpisu, odnosi się do całego dokumentu, a nie dowolnych jego fragmentów, co winno być rozumiane jako podpisanie przez uprawnionego każdej jego części.Ponadto urzędowe poświadczenie musi zawierać datę i miejsce poświadczenia, podpis urzędnika i urzędową pieczęć.W ocenie wnoszącego zażalenie, bezspornym jest, że doręczony odpis postanowienia nie spełnia wymagań dokumentu urzędowego i to przesądza o bezskuteczności czynności, która powinna być powtórzona zgodnie z jego żądaniem.Natomiast w piśmie z dnia 16 listopada 2010 r. E. D. podniósł zarzut nieważności postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Białymstoku. Nieważność ta, zdaniem skarżącego przejawiała się w tym, że nie występowała w sprawie osoba należycie umocowana.Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutu nieważności postępowania w niniejszej sprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Białymstoku, stwierdzić należy, iż – w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego – postępowanie, które doprowadziło do wydania zaskarżonego postanowienia, nie było dotknięte wadą skutkującą sankcją nieważności. W tym miejscu celem wyjaśnienia wskazać należy, że katalog przyczyn skutkujących nieważnością postępowania jest zamknięty. Enumeratywnie wymienia je przepis art. 183 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a, a sąd z urzędu bierze pod rozwagę kwestie nieważności postępowania na każdym etapie sprawy.Wskazana przez skarżącego przyczyna nieważności postępowania w postaci "niewystępowania w sprawie osoby należycie umocowanej", a więc przesłanki z art. 183 § 2 pkt 2 P.p.s.a. nie znajduje potwierdzenia w aktach sprawy dotyczących wydania skarżonego postanowienia. Zarówno skarżący jak i organ występowali w sprawie bez pełnomocników, zatem trudno jest mówić o wadliwym umocowaniu którejś ze stron postępowania.Następnie podnieść należy, że przedmiotem zażalenia jest postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 15 września 2010 r. o odrzuceniu zażalenia na odmowę sporządzenia i doręczenia sentencji i uzasadnienia postanowienia. W związku z powyższym kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego zostało poddane wyżej opisane postanowienie Sądu I instancji.W sprawie o sygn. II SAB/Bk 25/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku z urzędu sporządził uzasadnienie na skutek wydanego w sprawie w dniu 5 sierpnia 2010 r. postanowienia o umorzeniu postępowania. Doręczenie jego odpisu stronom postępowania również nastąpiło z urzędu.Gdyby, jak twierdzi wnoszący zażalenie, nastąpiła odmowa sporządzenia uzasadnienia, to Sąd winien wydać stosowne postanowienie na podstawie art. 141 § 3 P.p.s.a. Natomiast w aktach sprawy brak jest postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku o odmowie sporządzenia i doręczenia sentencji i uzasadnienia postanowienia. W związku z powyższym prawidłowo Sąd I instancji odrzucił zażalenie skarżącego jako niedopuszczalne, albowiem wniesione od nieistniejącego orzeczenia.Z akt sprawy wynika, że skarżący otrzymał odpis postanowienia z dnia 5 sierpnia 2010 r. wraz z uzasadnieniem (odebrał je osobiście w dniu 13 sierpnia 2010r. – k. 61). Jednakże, zdaniem wnoszącego zażalenie, otrzymany dokument nie został prawidłowo sporządzony, co jest równoznaczne z odmową sporządzenia i doręczenia uzasadnienia.Przywołany przez skarżącego przepis art. 47 § 2 P.p.s.a., dotyczy dokumentów które ma złożyć strona. W żadnym razie nie dotyczy on dokumentów sporządzanych przez sąd. Taka sama sytuacja występuje w odniesieniu do przepisów art. 37 § 1 i 48 P.p.s.a. w brzmieniu nadanym przywoływaną przez wnoszącego zażalenie ustawą z dnia 23 października 2009 r. o zmianie ustaw w zakresie uwierzytelniania dokumentów (Dz. U. Nr 216, poz. 1676).Ponadto wskazać należy, że przepisy zarządzenia nr 11 Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 listopada 2003 r. w sprawie zasad biurowości w sądach administracyjnych, nie wprowadzają wymogu opatrywania pieczęcią miejsca połączeń poszczególnych kart wysyłanego pisma, nie określają sposobu połączenia kart, nie nakazują podpisywania każdej karty odpisu orzeczenia z uzasadnieniem, nie nakładają obowiązku umieszczania treści uzasadnienia orzeczenia bezpośrednio pod sentencją ani opatrywania datą odpisu orzeczenia z uzasadnieniem. § 10 tego rozporządzenia nakłada obowiązek trwałego połączenia arkuszy pisma wysyłanego przez sąd, a § 17 nakazuje zamieścić pieczęć urzędową sądu na uwierzytelnionych odpisach orzeczeń. W tym miejscu podnieść należy, że uwierzytelnienie odpisu dokumentu to nic innego jak potwierdzenie jego zgodności z oryginałem.W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego wnoszący zażalenie nie wykazał, żeby doręczone mu postanowienie wraz z uzasadnieniem nie spełniało wymogów dokumentu urzędowego, zatem jego twierdzenia w tym zakresie nie mogą odnieść skutku. Odpis orzeczenia wysyłany przez sąd winien być kompletny (zawierać wszystkie strony) i sporządzony w sposób umożliwiający zapoznanie się z jego treścią przez stronę. Natomiast dla zapewnienia trwałego połączenia kart orzeczenia wystarczy, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, zszycie ich metalową klamrą zszywacza.Mając na uwadze powyższe argumenty, na podstawie art. 184 P.p.s.a. w zw. z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.