Sygnatura:
6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne:
Ewidencja ludności
Skarżony organ:
Wojewoda
Data:
2010-06-10
Sąd:
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Treść wyniku:
Oddalono skargę
Sędziowie:
Beata Ziomek /przewodniczący sprawozdawca/Jacek KuzaRenata Detka

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Ziomek (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Renata Detka, Sędzia WSA Jacek Kuza, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Sebastian Styczeń, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 22 września 2010r. sprawy ze skargi W. P. na decyzję Wojewody z dnia 14 kwietnia 2010r. znak: […] w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego oddala skargę.

Uzasadnienie wyroku

Decyzją z dnia […] znak: […] Wojewoda na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia […] znak: […] orzekającą o wymeldowaniu W.P. z pobytu stałego z lokalu położonego w K. przy ul. G.W uzasadnieniu decyzji organu drugiej instancji podniesiono, że z wnioskiem o wymeldowanie z pobytu stałego ze wskazanego na wstępie lokalu byłego męża wystąpiła w dniu 30.09.2009r. H. P. Organ wskazał, że wyrokiem z dnia 21 lipca 2004r. Sąd Okręgowy w Kielcach rozwiązał przez rozwód małżeństwo H. i W. P.. Wyrokiem z dnia 30 listopada 2006r. Sąd Rejonowy w Kielcach orzekł eksmisję W. P. z przedmiotowego lokalu bez uprawnienia do otrzymania lokalu socjalnego. Pismem z dnia 11.05.2009r. Wydział Mieszkalnictwa Urzędu Miasta zawiadomił W. P. o przyznaniu mu lokalu w budynku położonym w K. przy ul. S.Organ odwoławczy ustalił, że W. P. nie zamieszkuje w lokalu przy ul. G., który opuścił w związku z orzeczoną i wykonaną eksmisją. Skargę W. P. na czynności komornika, w której twierdził, iż eksmisja została dokonana bezprawnie, oddalono postanowieniem Sądu Rejonowego w Kielcach z dnia 13 października 2009r. W ocenie organu nastąpiło więc trwałe i dobrowolne opuszczenie przedmiotowego lokalu. Zgodnie bowiem z utrwalonym orzecznictwem za dobrowolne opuszczenie lokalu uznaje się nawet opuszczenie wymuszone jeśli dokonują tego uprawnione organy.Wojewoda stwierdził, że skoro W. P. nie zamieszkuje w przedmiotowym lokalu, to lokal ten przestał być dla niego miejscem stałego pobytu w rozumieniu art. 6 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, zgodnie z którym pobytem stałym jest zamieszkanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania. Oznacza to nie tylko sporadyczne przebywanie w danym lokalu lecz skoncentrowanie w nim swojego życia osobistego, rodzinnego i zawodowego.Odnośnie podniesionej w odwołaniu kwestii zawieszenia postępowania do czasu zakończenia sprawy o podział majątku organ wyjaśnił, że sprawa wymeldowania nie ma wpływu na sprawy dotyczące podziału majątku dorobkowego byłych małżonków, które rozstrzygane są w odrębnym postępowaniu cywilnym. Kwestie meldunkowe służą wyłącznie celom ewidencyjnym i mają na celu rejestrację faktu pobytu w danym lokalu (art. 9 ust. 2b cyt. ustawy). Utrzymywanie zameldowania W. P. w lokalu przy ul. G. w K. stanowiłoby fikcję meldunkową, co w świetle obowiązującego prawa jest niedopuszczalne.W skardze na powyższe rozstrzygnięcie złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach W. P. wniósł o "wstrzymanie" zaskarżonej decyzji do czasu prawomocnego zakończenia sprawy o podział majątku, która toczy się przed Sądem Rejonowym w Kielcach. W skład tego majątku wchodzi lokatorskie prawo do spółdzielczego mieszkania przy ul. G. w K. W uzasadnieniu skargi jej autor opisał swoją trudną sytuację życiową, będącą wynikiem konfliktu z rodziną. Jego zdaniem eksmisja z przedmiotowego mieszkania była bezprawna.W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację wyrażoną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:Skarga nie jest zasadna, albowiem zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu.Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się w nim naruszeń prawa skutkujących koniecznością jego uchylenia lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 i 2 p.p.s.a.).Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowią przepisy ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz.U. z 2006r. Nr 139, poz. 993 ze zm.), zwanej dalej ustawą. Stosownie do art. 15 ust. 2 ustawy, organ gminy wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się. Zgodnie z tym przepisem, źródłem powinności organu administracji dokonania czynności wymeldowania jest sam fakt opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu przez osobę podlegającą wymeldowaniu. Nie ma zaś znaczenia dla wymeldowania okoliczność, czy strona posiadała i nawet aktualnie posiada, czy też utraciła uprawnienie do przebywania w tym miejscu (por. wyrok NSA z dnia 6 lutego 2003r., sygn. V SA 1398/02). Należy podkreślić, iż obowiązek wymeldowania się z miejsca pobytu stałego lub czasowego został określony w art. 4 ustawy.W świetle regulacji art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji, ustalenia w sprawie wymagało, czy zachodziły przesłanki konieczne do dokonania wymeldowania, a zatem, czy skarżący opuścił miejsce pobytu stałego lub czasowego na okres ponad 3 miesięcy i nie dopełnił obowiązku wymeldowania się.Naczelny Sąd Administracyjny wielokrotnie wskazywał, iż przesłanka opuszczenia dotychczasowego miejsca stałego pobytu, w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, jest spełniona, jeżeli opuszczenie to miało charakter trwały i jest dobrowolne. W ocenie Sądu zebrany w sprawie materiał dowodowy potwierdza sformułowany przez organy meldunkowe wniosek, że wobec skarżącego wystąpiły wszystkie przesłanki do wymeldowania z dotychczasowego miejsca pobytu stałego. Na tle bowiem ustalonego stanu faktycznego sprawy wskazać trzeba, że w dniu 30 listopada 2006r. zapadł wyrok Sądu Rejonowego w Kielcach, sygn. VII C 159/06, orzekający eksmisję W. P. z lokalu mieszkalnego 32 mieszczącego się przy ul. G. w K. Na podstawie art. 365 § 1 k.p.c. wyrok orzekający eksmisję wiąże nie tylko sąd, który go wydał, ale także inne sądy. W takiej sytuacji Sąd orzekający w niniejszej sprawie nie może poddawać ocenie trafności tego wyroku. Opuszczenie lokalu wskutek wykonania wyroku orzekającego eksmisję jest opuszczeniem lokalu w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, które w konsekwencji uzasadnia orzeczenie o wymeldowaniu osoby eksmitowanej (por. wyroki NSA z dnia 6 października 2005r., sygn. II OSK 65/05, z dnia 18 kwietnia 2008r., sygn. II OSK 459/07). Nie budzi wątpliwości Sądu, że wykonanie w drodze egzekucji wyroku eksmisyjnego nie wyłącza dobrowolnego charakteru opuszczenia lokalu w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy. Występujący w tym działaniu element przymusu jest dozwolony prawem i stosowany wyłącznie w sytuacji, w której dłużnik nie wykonuje samodzielnie nałożonego nań tytułem wykonawczym obowiązku. Skuteczne wykonanie wyroku eksmisyjnego stanowiło zatem podstawę do orzeczenia o wymeldowaniu skarżącego z miejsca pobytu stałego, bowiem w czasie orzekania o wymeldowaniu W. P. nie przebywał w spornym lokalu.Wedle regulacji ustawy, ewidencja ludności jest instytucją służącą odzwierciedleniu stanu faktycznego, dostarcza organom wiedzy o rzeczywistym miejscu pobytu obywatela i w żaden sposób nie wiąże się ze sferą praw do lokalu bądź zajmowanego pomieszczenia. Trafnie wskazał organ odwoławczy, że kwestie uprawnień do zamieszkiwania, tytułu do lokalu, czy innych zagadnień natury cywilistycznej (podział majątku dorobkowego byłych małżonków), pozostają poza kręgiem zainteresowania organów i sądów orzekających w tych sprawach. Zatem materia (niewątpliwej) utraty tytułu do zamieszkiwania w spornym lokalu, a tym bardziej trybu jego wydania i wykonania, nie mogła być badana w niniejszej sprawie.Nieodłącznym elementem systemu ewidencji ludności jest mechanizm wymeldowania, tj. formalnego usuwania informacji o zameldowaniu, jeżeli informacja ta przestaje obrazować wynikający z uprzedniego zgłoszenia stan faktyczny.Skoro zatem W. P. opuścił bez dokonania obowiązku wymeldowania się miejsce stałego pobytu, wymeldowanie tej osoby przez organ znajduje usprawiedliwione podstawy.W tym stanie rzeczy, ponieważ podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 p.p.s.a.