PoradaPrawna.pl

I GSK 867/09 – Postanowienie NSA

Sygnatura:
6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne:
Podatek akcyzowy
Skarżony organ:
Dyrektor Izby Celnej
Data:
2009-12-01
Sąd:
Naczelny Sąd Administracyjny
Treść wyniku:
Podjęto zawieszone postępowanie
Sędziowie:
Józef Waksmundzki /przewodniczący sprawozdawca/

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący : sędzia NSA Józef Waksmundzki po rozpoznaniu w dniu 27 września 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Celnej we W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W. z dnia 3 lipca 2008 r., sygn. akt I SA/Wr 377/08 w sprawie ze skargi "S. Spółki jawnej" w J. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia […] stycznia 2008 r., nr […] w przedmiocie podatku akcyzowego postanawia: podjąć zawieszone postępowanie

Uzasadnienie wyroku

Naczelny Sąd Administracyjny, postanowieniem z dnia 6 lipca 2010 r., działając na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 w zw. z art. 193 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej p.p.s.a.) zawiesił postępowanie w sprawie, do czasu rozstrzygnięcia pytania Naczelnego Sądu Administracyjnego skierowanego do Trybunału Konstytucyjnego postanowieniem z dnia 28 sierpnia 2008 r., sygn. akt I FSK 817/08.Odpowiedź na wymienione pytanie prawne została udzielona w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 7 września 2010 r., sygn. akt P 94/08.Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że wobec ustania przyczyny zawieszenia postępowania koniecznym było podjęcie zawieszonego postępowania z urzędu.Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 128 § 1 pkt 4 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.

Powiązane treści:

  1. II FSK 1598/08 – Wyrok NSA
  2. II FSK 1052/08 – Wyrok NSA
  3. II FZ 549/09 – Postanowienie NSA
  4. I FSK 1416/08 – Wyrok NSA
  5. I FZ 461/09 – Postanowienie NSA
  6. II GZ 281/09 – Postanowienie NSA
  7. II GSK 248/09 – Postanowienie NSA
  8. I FSK 2034/09 – Wyrok NSA
  9. I FZ 372/10 – Postanowienie NSA
  10. 1. Trafny jest w szczególności zarzut dokonania przez Sąd błędnej wykładni art. 20 ust. 3 p.d.o.f., który w brzmieniu obowiązującym w analizowanym roku podatkowym stanowił, że wysokość przychodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach lub pochodzących ze źródeł nieujawnionych ustala się na podstawie poniesionych przez podatnika w roku podatkowym wydatków i wartości zgromadzonego w tym roku mienia, jeżeli wydatki te i wartości nie znajdują pokrycia w mieniu zgromadzonym w roku podatkowym oraz w latach poprzednich, pochodzącym z przychodów opodatkowanych lub wolnych od opodatkowania.2. Sąd dokonując wykładni omawianego przepisu (por. s. 14 wyroku) przyjął natomiast, że porównuje się jedynie wartość wydatków danego roku do łącznej wartości mienia zgromadzonego w roku podatkowym i oszczędności z lat wcześniejszych, pochodzącego z przychodów opodatkowanych i wolnych od podatkowania, pomijając tym samym w powyższym rachunku istotną pozycję wartości mienia zgromadzonego w danym roku, którą dolicza się do sumy wydatków.3. Zgodnie z art. 181 O.p. dowodem w postępowaniu podatkowym mogą być w szczególności dokumenty zgromadzone w toku kontroli podatkowej, deklaracje złożone przez stronę i zeznania strony (stosuje się do jej przesłuchania przepisy dotyczące świadka – por. art. 199 O.p.). W niniejszej sprawie organ kontroli skarbowej zobowiązywał stronę na podstawie art. 285a § 3 O.p. do złożenia oświadczenia o stanie majątkowym pod rygorem odpowiedzialności karnej za fałszywe zeznania, ale mimo uznania oświadczeń za niezgodne ze stanem rzeczywistym, tak odnośnie do wartości mienia zgromadzonego na początku 1999 r. jak i źródeł jego pochodzenia, nie odniósł się do konsekwencji złożenia niezgodnego z prawdą oświadczenia w tym trybie.4. W rezultacie za trafny należało uznać zarzut strony nieuwzględnienia przez Sąd naruszenia zakażoną decyzja art. 187 § 1 i art. 188 O.p. wskutek niezebrania niezbędnego materiału dowodowego, w szczególności nieprzesłuchania sióstr skarżącego w celu wyjaśnienia ww. okoliczności istotnych dla załatwienia sprawy. Ponadto ten sam przepis został naruszony wskutek nierozważenia danych wynikających z zeznań podatkowych skarżącego za lata poprzedzające rok podatkowy (przeanalizowano tylko przychody, koszty ich uzyskania oraz wydatki roku 2002). Skarżący trafnie zauważa, że zarówno Sąd jak i organy podatkowe (zgodnie z art. 191 O.p.) powinny zważyć z jednej strony stosunkowo niewielką kwotę (3.330 zł) tzw. dochodu ze źródeł nieujawnionych, a z drugiej fakt, że skarżący od około 30 lat wykonuje popłatny zawód adwokata. Powinno to jednak polegać na ocenie zachowanych w dokumentacji organów podatkowych zeznań podatkowych, bowiem ewentualne oszczędności mogły być czynione wyłącznie z dochodów, a nie przychodów podatnika w latach wcześniejszych, a dane dotyczące lat 2002 i 2003 powołane w decyzji organu I instancji świadczą o tym, że skarżący deklarował do opodatkowania stosunkowo skromne dochody, z których musiał jeszcze pokryć swoje potrzeby bieżące i inne wydatki.

Redakcja