Sygnatura:
6110 Podatek od towarów i usług6560
Hasła tematyczne:
Inne
Skarżony organ:
Dyrektor Izby Skarbowej
Data:
2011-01-21
Sąd:
Naczelny Sąd Administracyjny
Treść wyniku:
Oddalono skargę kasacyjną
Sędziowie:
Arkadiusz Cudak /przewodniczący sprawozdawca/

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA: Arkadiusz Cudak po rozpoznaniu w dniu 4 marca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej K. S. N.V. Oddział w Polsce z siedzibą w P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 11 października 2010 r., sygn. akt III SA/Gl 1167/10 w sprawie ze skargi K. S. N.V. Oddział w Polsce z siedzibą w P. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 25 stycznia 2010 r., nr […], […] w przedmiocie podatku od towarów i usług postanawia: oddalić skargę kasacyjną.

Uzasadnienie wyroku

Postanowieniem z dnia 11 października 2010 r., sygn. akt III SA/Gl 1167/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił skargę K. S. N.V. Oddział w Polsce z siedzibą w P. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 25 stycznia 2010 r. nr […], […] w przedmiocie podatku od towarów i usług.W uzasadnieniu orzeczenia Sąd I instancji wskazał, że skargą z dnia 1 mara 2010 r. Spółka zaskarżyła powołane wyżej postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej.Zarządzeniem z dnia 25 maja 2010 r. wezwano stronę skarżącą do uwierzytelnienia odpisu z KRS, zgodnie z art. 4 ust. 1 b ustawy z dnia 26 maja 1982 r. Prawo o adwokaturze (Dz. U. z 2009 r. Nr 146, poz. 1188 ze zm., dalej: "prawo adwokaturze") w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: "p.p.s.a.").Z pokwitowania odbioru znajdującego się w aktach sprawy wynika, że wezwanie dotarło do strony 7 czerwca 2010 r. W załączonym do pisma z dnia 14 czerwca 2010 r. odpisie z KRS nie wskazano daty i miejsca jego uwierzytelnienia.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, w świetle przytoczonych przepisów: art. 57 § 1, art. 34, art. 37 § 1 p.p.s.a. oraz art. 4 ust. 1b prawa o adwokaturze uznał, że odpis dokumentu uprawniającego do reprezentowania strony skarżącej, o którym mowa w art. 37 § 1 p.p.s.a. winien być sporządzony zgodnie z wymogami zawartymi w art. 4b ust. 1 prawa o adwokaturze. Nieprawidłowo uwierzytelniony odpis (niezawierający niezbędnych elementów) nie może zostać uznany za wystarczający dokument umocowujący do działania w imieniu strony.Powyższe postanowienie w całości strona zaskarżyła skargą kasacyjną. W środku odwoławczym zarzucono:I. naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię względnie niewłaściwe zastosowanie, o których mowa w art. 174 pkt 1 p.p.s.a. poprzez przyjęcie, że art. 4 ust. 1b. prawa o adwokaturze wymaga od adwokata sporządzenia poświadczeń odpisów dokumentów za zgodność z okazanym oryginałem, w tym w szczególności odpisów z rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego podmiotów do tego rejestru wpisanych, w sposób przewidziany tym przepisem bez uwzględnienia wpływu na treść poświadczenia rzeczywistej daty okazania dokumentu, którego odpisu poświadczenie za zgodność z oryginałem dotyczy;II. naruszenie przepisów postępowania:- naruszenie art. 37 § 1 p.p.s.a. poprzez przyjęcie, że pełnomocnik Skarżącego nie uwierzytelnił – celem wykazania prawidłowości udzielonego mu pełnomocnictwa – przy pierwszej czynności procesowej, w sposób prawem przewidziany, odpisu udzielonego pełnomocnictwa i innych dokumentów, w tym w szczególności odpisu z rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego Skarżącego,- naruszenie art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z art. 49 § 1 p.p.s.a. poprzez przyjęcie, że na skutek nieuzupełnienia w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi w zakresie uwierzytelnienia odpisu z rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego Skarżącego zachodziły przesłanki do odrzucenia skargi Skarżącego z 1 marca 2010 r.- naruszenie art. 141 § 4 w zw. z art. 166 p.p.s.a. poprzez pominięcie w uzasadnieniu skarżonego postanowienia możliwości wpływu rzeczywistej daty okazania dokumentu, którego odpisu poświadczenie za zgodność z oryginałem dotyczy, na treść i sposób poświadczenia takiego dokumentu za zgodność z okazanym oryginałem, o których mowa w art. 4 ust. 1b prawa o adwokaturze.W uzasadnieniu swojego środka odwoławczego jego autor wskazał, że odpis z rejestru przedsiębiorców KRS, który został w niniejszym postępowaniu przedłożony w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym został pełnomocnikowi Skarżącego okazany przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 23 października 2009 r. o zmianie ustaw w zakresie uwierzytelniania odpisów dokumentów. Dlatego też pełnomocnik nie mógł w oparciu o aktualnie obowiązujący przepis art. 37 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 4 ust. 1b prawa o adwokaturze wskazać dokładnej daty i miejsca okazania mu przedmiotowego odpisu.W związku z powyższymi zarzutami strona wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, względnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia i rozpoznanie skargi Skarżącego; zasądzenie od organu na rzecz Skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego w niniejszym postępowaniu, na zasadzie określonej w art. 203 pkt 1 p.p.s.a.; nieobciążanie Skarżącego kosztami postępowania kasacyjnego, w przypadku oddalenia skargi kasacyjnej; rozpoznanie niniejszej skargi kasacyjnej na rozprawie.W odpowiedzi na skargę kasacyjną pełnomocnik strony przeciwnej wniósł o oddalenie skargi i zasądzenie kosztów postępowania.Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.Zgodnie z treścią art. 4 ust. 1b prawa o adwokaturze, w brzmieniu obowiązującym po dniu 1 stycznia 2010 r., na skutek nowelizacji dokonanej ustawą, z dnia 23 października 2009 r., o zmianie ustaw w zakresie uwierzytelniania dokumentów (Dz. U. z dnia 21 grudnia 2009 r.) adwokat ma prawo sporządzania poświadczeń odpisów dokumentów za zgodność z okazanym oryginałem w zakresie określonym odrębnymi przepisami. Poświadczenie powinno zawierać podpis adwokata, datę i oznaczenie miejsca jego sporządzenia, na żądanie – również godzinę dokonania czynności. Jeżeli dokument zawiera cechy szczególne (dopiski, poprawki lub uszkodzenia) adwokat stwierdza to w poświadczeniu.W aktach niniejszej sprawy znajduje się poświadczony za zgodność z oryginałem przez adwokata J. W. odpis z KRS z dnia 16 lutego 2010 r., (karta 19 akt sądowych). Jednak poświadczenie to nie zawiera daty oraz oznaczenia miejsca jego sporządzenia, wbrew wymogom stawianym w znowelizowanych przepisach powołanej wyżej ustawy.Wobec powyższego nie budzi wątpliwości, że skarga dotknięta była brakami formalnymi, gdyż nie załączono do niej prawidłowo sporządzonego dokumentu określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej. Zasadnie zatem Sąd I instancji, stosując się do wymagań zawartych w art. 49 § 1 p.p.s.a. wezwał stronę do uzupełnienia dostrzeżonych braków, wskazując termin wykonania zarządzenia oraz pouczając o skutkach procesowych niewykonania wezwania w ustawowym terminie. Skoro strona uchyliła się od złożenia dokumentu, spełniającego jasno określone w zarządzeniu wymagania, odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 było, w opinii Sądu odwoławczego prawidłowe.Odnosząc się do kwestii podnoszonych w skardze kasacyjnej należy zauważyć, że zawarte w niej zarzuty autor skargi uzasadnia przede wszystkim tym, iż odpis z rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego, który został w niniejszym postępowaniu przedłożony w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach, został pełnomocnikowi skarżącego okazany przed dniem wejścia w życie powołanej ustawy z dnia 23 października 2009 r. o zmianie ustaw w zakresie uwierzytelniania dokumentów. Stwierdzenie to nie jest jednak zgodne z prawdą. Jak już wyżej wyjaśniono zmiana przepisów nastąpiła z dniem 1 stycznia 2010 r., natomiast odpis z KRS, znajdujący się w aktach sprawy przedstawia stan na dzień 16 lutego 2010 r. a więc niewątpliwie był wydany po dacie wejścia w życie nowych przepisów. W tej sytuacji zarzuty dotyczące braku podstaw do poświadczenia odpisu dokumentu w sposób przewidziany w aktualnie obowiązujących przepisach, w szczególności zarzuty naruszenia art. 4 ust. 1b prawa o adwokaturze i art. 37 § 1 p.p.s.a., należy uznać za chybione. Skoro przedłożony wypis z Krajowego Rejestru Sądowego wydano w dniu 16 lutego 2010 r., to nie sposób uznać za wiarygodne twierdzenia pełnomocnika, że ten odpis został mu okazany przed dniem 23 października 2009 r. Fizycznie nie było to możliwe.W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nietrafny okazał się również zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Powyższy przepis wskazuje, że uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Na mocy art. 166 p.p.s.a. do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach, jeżeli przepis szczególny nie stanowi inaczej.Z treści powołanych przepisów wynika, że sporządzenie uzasadniania orzeczenia winno być dokonane z dołożeniem należytej staranności, bowiem ma ono dać rękojmię, że sąd wnikliwie rozważył wszystkie okoliczności i zastanowił się nad rozstrzygnięciem. Ponadto uzasadnienie orzeczenia ma umożliwić wyższej instancji kontrolę zapadłego rozstrzygnięcia poprzez ustalenie czy sąd dokonał prawidłowych ustaleń faktycznych i wyjaśnił przesłanki swojego rozstrzygnięcia. Przy czym obowiązku wskazania podstawy prawnej i jej wyjaśnienia nie należy utożsamiać z obowiązkiem drobiazgowego przedstawienia wszelkich motywów jakimi kierował się ustawodawca przy tworzeniu prawa – tak właśnie zdaje się rozumieć ten przepis strona skarżąca. Przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie ma być zwięzłe, co oznacza, że sąd winien się odnieść wyłącznie do kwestii istotnych z punku widzenia rozstrzygnięcia. Mając na uwadze powyższe należy stwierdzić, że uzasadnienie postanowienia z dnia 11 października 2010 r. czyni zadość normie art. 141 § 4 zd. 1 p.p.s.a., bowiem odnosi się do wszystkich niezbędnych kwestii mających wpływ na rozstrzygnięcie.Konkludując stwierdzić należy, że w niniejszej sprawie Sąd I instancji prawidłowo odrzucił skargę wobec nieuzupełnienia braków formalnych. Wobec tego także zarzut naruszenia art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z art. 49 § 1 p.p.s.a. należy uznać za niezasadny.Z tych względów skargę kasacyjną należało oddalić na podstawie art. 184 p.p.s.a. Sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 182 § 1 p.p.s.a. Odnosząc się do zawartego w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniosku o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że przepisy art. 203 i 204 p.p.s.a. nie mają zastosowania, gdy przedmiotem skargi kasacyjnej jest postanowienie Sądu I instancji kończące postępowanie w sprawie (por. uchwała NSA z dnia 4 lutego 2008 r., sygn. akt I OPS 4/07, ONSA i WSA 2008/2/23).