PoradaPrawna.pl

II GZ 300/10 – Postanowienie NSA

Sygnatura:
6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne:
Koszty sądowe
Skarżony organ:
Dyrektor Izby Celnej
Data:
2010-10-08
Sąd:
Naczelny Sąd Administracyjny
Treść wyniku:
Uchylono zaskarżone zarządzenie
Sędziowie:
Cezary Pryca /przewodniczący sprawozdawca/

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Cezary Pryca po rozpoznaniu w dniu 19 października 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia "J.-P." Sp. z o.o. w R. na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. z dnia 26 sierpnia 2010 r., sygn. akt III SA/Gl 2014/10 w zakresie wezwania do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w sprawie ze skargi "J.-P." Sp. z o.o. w R. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia […] czerwca 2010 r., nr […] w przedmiocie odmowy zmiany decyzji o udzieleniu zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych postanawia: uchylić zaskarżone zarządzenie

Uzasadnienie wyroku

Zarządzeniem z dnia 26 sierpnia 2010 r., sygn. akt III SA/Gl 2014/10, Przewodniczący Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. wezwał "J.-P." Sp. z o.o. w R. do uiszczenia wpisu sądowego w wysokości 7900 zł od skargi na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia […] czerwca 2010 r., nr […], w przedmiocie odmowy zmiany decyzji o udzieleniu zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych, wskazując jako podstawę tego wezwania art. 220 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej powoływanej jako: p.p.s.a.) oraz § 2 ust. 2 pkt 13 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.; dalej powoływane jako: rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r.).Zażalenie na powyższe zarządzenie wniosła "J.-P." Sp. z o.o. w R., żądając jego uchylenia oraz zasądzenia kosztów postępowania według norm przepisanych. Strona zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, to jest § 2 ust. 2 pkt 13 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. W uzasadnieniu zażalenia spółka wskazała, że wniosła skargę na decyzję, której przedmiotem jest odmowa zmiany wydanego uprzednio zezwolenia na prowadzenie gier na automatach o niskich wygranych. W sprawie winien zatem mieć zastosowanie § 2 ust. 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r., a nie § 2 ust. 2 pkt 13 tego rozporządzenia.Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:Zażalenie jest zasadne i skutkuje uchyleniem zaskarżonego zarządzenia.Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest decyzja Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia […] czerwca 2010 r., utrzymująca w mocy decyzję tego organu z dnia […] maja 2010 r., którą – po rozpatrzeniu wniosku strony skarżącej – odmówiono zmiany decyzji ostatecznej Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia […] grudnia 2009 r. wydanej w sprawie udzielenia stronie zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa […] w zakresie wnioskowanej przez spółkę zmiany nieprzekraczalnego terminu rozpoczęcia działalności.W związku z powyższym stwierdzić należy, że Przewodniczący Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. wadliwie ustalił wysokość wpisu od skargi w oparciu o § 2 ust. 2 pkt 13 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r., uznając iż skarga dotyczy koncesji, zezwoleń lub pozwoleń na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie innych gier losowych i zakładów wzajemnych. Zawarte w § 2 ust. 2 omawianego rozporządzenia określenie "w sprawach skarg dotyczących koncesji, zezwoleń lub pozwoleń na prowadzenie działalności gospodarczej" nie może być stosowane rozszerzająco, lecz należy je rozumieć ściśle, to jest w ten sposób, że chodzi tu o skargi na decyzje o udzieleniu koncesji, o wydaniu zezwolenia, czy pozwolenia na prowadzenie określonej działalności gospodarczej, o odmowie ich udzielenia lub wydania, o ograniczeniu lub odmowie ograniczenia ich zakresu (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 lutego 2006 r., sygn. akt II GZ 13/06, ONSAiWSA 2006, nr 5, poz. 130). W niniejszej sprawie strona kwestionuje decyzję organu administracji odmawiającą zmiany decyzji ostatecznej, a zatem bez względu na przedmiot tej ostatniej, to przepis § 2 ust. 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. powinien stanowić podstawę określenia wysokości wpisu od skargi. Zgodnie z tym przepisem w sprawach skarg dotyczących postanowienia lub decyzji wydanych w trybie wznowienia postępowania administracyjnego, stwierdzenia nieważności, uchylenia lub zmiany albo wygaśnięcia aktu, bez względu na przedmiot sprawy, pobiera się wpis stały w wysokości 200 zł.Odnosząc się do zawartego w zażaleniu wniosku o zasądzenie kosztów postępowania wyjaśnić należy, iż stosownie do art. 209 p.p.s.a. wniosek strony o zwrot kosztów Sąd rozstrzyga w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę oraz w orzeczeniu, o którym mowa w art. 201, 203 i 204 tej ustawy. Na obecnym etapie postępowania nie ma zatem podstaw do wydania rozstrzygnięcia w tym przedmiocie.Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 w związku z art. 197 i art. 198 p.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu.

Powrót do

Powiązane treści:

  1. I GSK 1056/08 – Wyrok NSA
  2. I OZ 1055/09 – Postanowienie NSA
  3. II FSK 855/08 – Wyrok NSA
  4. II FSK 1733/09 – Wyrok NSA
  5. II FZ 321/09 – Postanowienie NSA
  6. II GZ 260/08 – Postanowienie NSA
  7. II FZ 585/09 – Postanowienie NSA
  8. II GZ 143/10 – Postanowienie NSA
  9. II OSK 7/11 – Postanowienie NSA
  10. 1. Trafny jest w szczególności zarzut dokonania przez Sąd błędnej wykładni art. 20 ust. 3 p.d.o.f., który w brzmieniu obowiązującym w analizowanym roku podatkowym stanowił, że wysokość przychodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach lub pochodzących ze źródeł nieujawnionych ustala się na podstawie poniesionych przez podatnika w roku podatkowym wydatków i wartości zgromadzonego w tym roku mienia, jeżeli wydatki te i wartości nie znajdują pokrycia w mieniu zgromadzonym w roku podatkowym oraz w latach poprzednich, pochodzącym z przychodów opodatkowanych lub wolnych od opodatkowania.2. Sąd dokonując wykładni omawianego przepisu (por. s. 14 wyroku) przyjął natomiast, że porównuje się jedynie wartość wydatków danego roku do łącznej wartości mienia zgromadzonego w roku podatkowym i oszczędności z lat wcześniejszych, pochodzącego z przychodów opodatkowanych i wolnych od podatkowania, pomijając tym samym w powyższym rachunku istotną pozycję wartości mienia zgromadzonego w danym roku, którą dolicza się do sumy wydatków.3. Zgodnie z art. 181 O.p. dowodem w postępowaniu podatkowym mogą być w szczególności dokumenty zgromadzone w toku kontroli podatkowej, deklaracje złożone przez stronę i zeznania strony (stosuje się do jej przesłuchania przepisy dotyczące świadka – por. art. 199 O.p.). W niniejszej sprawie organ kontroli skarbowej zobowiązywał stronę na podstawie art. 285a § 3 O.p. do złożenia oświadczenia o stanie majątkowym pod rygorem odpowiedzialności karnej za fałszywe zeznania, ale mimo uznania oświadczeń za niezgodne ze stanem rzeczywistym, tak odnośnie do wartości mienia zgromadzonego na początku 1999 r. jak i źródeł jego pochodzenia, nie odniósł się do konsekwencji złożenia niezgodnego z prawdą oświadczenia w tym trybie.4. W rezultacie za trafny należało uznać zarzut strony nieuwzględnienia przez Sąd naruszenia zakażoną decyzja art. 187 § 1 i art. 188 O.p. wskutek niezebrania niezbędnego materiału dowodowego, w szczególności nieprzesłuchania sióstr skarżącego w celu wyjaśnienia ww. okoliczności istotnych dla załatwienia sprawy. Ponadto ten sam przepis został naruszony wskutek nierozważenia danych wynikających z zeznań podatkowych skarżącego za lata poprzedzające rok podatkowy (przeanalizowano tylko przychody, koszty ich uzyskania oraz wydatki roku 2002). Skarżący trafnie zauważa, że zarówno Sąd jak i organy podatkowe (zgodnie z art. 191 O.p.) powinny zważyć z jednej strony stosunkowo niewielką kwotę (3.330 zł) tzw. dochodu ze źródeł nieujawnionych, a z drugiej fakt, że skarżący od około 30 lat wykonuje popłatny zawód adwokata. Powinno to jednak polegać na ocenie zachowanych w dokumentacji organów podatkowych zeznań podatkowych, bowiem ewentualne oszczędności mogły być czynione wyłącznie z dochodów, a nie przychodów podatnika w latach wcześniejszych, a dane dotyczące lat 2002 i 2003 powołane w decyzji organu I instancji świadczą o tym, że skarżący deklarował do opodatkowania stosunkowo skromne dochody, z których musiał jeszcze pokryć swoje potrzeby bieżące i inne wydatki.

Redakcja