III SA/Wa 1550/10 – Wyrok WSA w Warszawie


Sygnatura:
6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne:
Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ:
Minister Finansów
Data:
2010-06-28
Sąd:
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Treść wyniku:
Oddalono skargę
Sędziowie:
Jarosław Trelka /przewodniczący/Jolanta Sokołowska /sprawozdawca/Marek Kraus

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jarosław Trelka, Sędziowie Sędzia WSA Marek Kraus, Sędzia WSA Jolanta Sokołowska (sprawozdawca), Protokolant st. sekr. sąd. Alicja Bogusz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 stycznia 2011 r. sprawy ze skargi W. W. na postanowienie Ministra Finansów z dnia […] maja 2010 r. nr […] w przedmiocie oddalenia skargi na czynność egzekucyjną oddala skargę

Uzasadnienie wyroku

Zaskarżonym postanowieniem Minister Finansów, po rozpatrzeniu zażalenia W. W. (Skarżącego w niniejszej sprawie), utrzymał w mocy postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. oddalające skargę na czynności egzekucyjne.Z motywów postanowienia wynika, że Naczelnik […] Urzędu Skarbowego w B. wszczął postępowanie egzekucyjne do majątku G. i W. W. na podstawie tytułów wykonawczych o numerach […] i […], obejmujących należności z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2002 r. Odpisy tytułów wykonawczych zostały doręczone w dniu 18 grudnia 2008 r.Ponieważ uprzednio zastosowane środki egzekucyjne nie doprowadziły do wyegzekwowania przedmiotowych należności organ egzekucyjny zastosował kolejny środek egzekucyjny w postaci egzekucji z rachunku bankowego w Banku Handlowym Citibank Oddział B.. Zawiadomienie o zajęciu zostało doręczone Skarżącemu w dniu 4 maja 2009 r.Pismem z dnia 4 maja 2009 r. Skarżący wniósł do Dyrektora Izby Skarbowej w K. skargę na dokonane czynności egzekucyjne. Wskazał, że w dniu 4 maja 2009 r. otrzymał zawiadomienie "o kolejnym zabezpieczeniu prawa majątkowego" na rachunku bankowym, pomimo, że wierzytelność została zajęta na dwóch nieruchomościach. Zarzucił naruszenie art. 239f Ordynacji podatkowej oraz nierzetelne wykonywanie obowiązków przez organ egzekucyjny. Poinformował, że złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie decyzji ostatecznej z uwagi na przedawnienie zobowiązania i wniosek o przywrócenie terminu w sprawie przyjęcia dobrowolnego zabezpieczenia.Dyrektor Izby Skarbowej w K. postanowieniem z dnia […] czerwca 2009 r., oddalił ww. skargę.W zażaleniu Skarżący zażądał stwierdzenia bezprawności działania i zaprzestania naruszeń prawa przez Naczelnika […] Urzędu Skarbowego w B.. Podtrzymał zarzuty zawarte w skardze na czynności egzekucyjne. Podniósł, że wykonanie ciążącego na nim zobowiązania zostało zabezpieczone przez wpisanie hipoteki przymusowej na nieruchomości, a organ odmówił przyjęcia zabezpieczenia wykonania zobowiązania podatkowego oparciu o błędną podstawę prawną.Minister Finansów utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. Wyjaśnił, że materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia stanowi art. 54 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm. dalej jako: "u.p.e.a.") oraz że w ramach tego rozstrzygnięcia badana jest prawidłowość dokonanych przez organ egzekucyjny czynności o charakterze wykonawczym.W ocenie Ministra Finansów organ egzekucyjny nie dopuścił się naruszenia przepisów prawa. Dokonał czynności egzekucyjnej, do której upoważniła go ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Środek egzekucyjny, tj. egzekucja z rachunku bankowego, został zastosowany zgodnie z art. 80 u.p.e.a. i jest to środek wymieniony w katalogu środków określonych w art. 1a pkt 12 tej ustawy. Spełnione też zostały wszystkie wymogi formalnoprawne. Zawiadomienie o zajęciu rachunku bankowego doręczono Bankowi oraz Skarżącemu, tego samego dnia, tj. w dniu 4 maja 2009 r. Zawiadomienie o zajęciu zostało podpisane przez uprawnionego pracownika, a jego forma odpowiada formie przewidzianej w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 22 listopada 2001 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. Nr 137, poz. 1541 ze zm.).Odnośnie do zarzutu zastosowania kolejnego środka egzekucyjnego Minister Finansów zauważył, że zgodnie z art. 7 § 2 u.p.e.a. organ egzekucyjny stosuje środki egzekucyjne, które prowadzą bezpośrednio do wykonania obowiązku, a spośród kilku takich środków – środki najmniej uciążliwe dla zobowiązanego. Wskazał, że postępowanie egzekucyjne musi być przede wszystkim skuteczne, gdyż przesłanką do niestosowania środków przymusu w postępowaniu egzekucyjnym mogłoby być jedynie wykonanie obowiązku, czego w przedmiotowej sprawie nie stwierdzono.Minister Finansów wyjaśnił, że w skardze na czynności egzekucyjne można podnosić wyłącznie kwestie formalnoprawne odnoszące się do prawidłowości postępowania organu egzekucyjnego lub egzekutora przez pryzmat przepisów regulujących sposób i formę dokonania tych czynności. Zgodnie z utrwaloną linią orzecznictwa sądów administracyjnych skarga na czynności egzekucyjne nie przysługuje w sytuacjach, gdy przewiduje się inne środki zaskarżenia (zarzuty, zażalenia na postanowienia, żądanie wyłączenia rzeczy lub prawa majątkowego oraz wnioski o umorzenie, wniesienie pozwu do sądu).Minister Finansów pokreślił, że Skarżący w skardze na czynności egzekucyjne i w zażaleniu nie podniósł żadnych zarzutów formalnych odnoszących się do prawidłowości dokonanej czynności. Natomiast podnoszone w tych środkach zaskarżenia okoliczności związane z wymagalnością dochodzonego obowiązku i jego przedawnienia podlegają rozpoznaniu w odrębnych postępowaniach przez właściwe organy, dlatego nie mogły stanowić przedmiotu badania w toku niniejszego postępowania.Organ odwoławczy wyjaśnił, że Skarżący błędnie utożsamił ustanowienie przez organ podatkowy hipoteki przymusowej na nieruchomości ze stosowaniem środka egzekucyjnego. Wskazał, że ustanowienie hipoteki przymusowej jest jednym ze sposobów zabezpieczania zobowiązań podatkowych, co zostało uregulowane w ustawie z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece (Dz. U. z 2001 r. Nr 124, poz. 1361 ze zm.). Hipoteka może służyć jedynie zabezpieczeniu wierzytelności pieniężnych i nie prowadzi bezpośrednio do wyegzekwowania należności z jej przedmiotu. Zastosowanie środka egzekucyjnego w postaci egzekucji z nieruchomości może nastąpić dopiero, gdy zastosowanie innych środków egzekucyjnych okazało się bezskuteczne.Odpowiadając na zarzut naruszenia art. 239f Ordynacji podatkowej Minister Finansów poinformował, że przepisy tej ustawy nie znajdują zastosowania w postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Z ostrożności procesowej podał jednak, że art. 239f Ordynacji podatkowej został dodany przez art. 1 pkt 38 ustawy z dnia 7 listopada w 2008 r. o zmianie ustawy – Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2008r. Nr 209. poz.1318) i wszedł w życie z dniem 1 stycznia 2009 r. Podtrzymał stanowisko wyrażone w tym zakresie przez organ pierwszej instancji, który wskazał, że zgodnie z art. 9 ww. ustawy zmieniającej do wykonania decyzji doręczonych przed dniem jej wejścia w życie stosuje się przepisy w brzmieniu obowiązującym przed zmianą. Decyzję, która stanowiła podstawę wystawienia tytułów wykonawczych o nr […] i […] doręczono Skarżącemu w dniu 19 listopada 2008r., tj. przed dniem wejścia w życie ww. ustawy z dnia 7 listopada 2008 r. Zatem do wykonania tej decyzji stosuje się przepisy Ordynacji podatkowej w brzmieniu sprzed 1 stycznia 2009 r. i dlatego art. 239f nie ma zastosowania w niniejszej sprawie.W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżący zarzucił ww. postanowieniu Ministra Finansów naruszenie art. 124, 239f, 224a pkt 1 i art. 70 § 1 i 8 Ordynacji podatkowej oraz art. 7, 8 i 35 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071, ze zm., dalej jako "k.p.a.)Skarżący utrzymywał, że organ egzekucyjny naruszył prawo przez dokonanie kolejnych czynności egzekucyjnych po okresie przedawnienia zobowiązania podatkowego. Wskazał, że zobowiązanie podatkowe za 2002 r. przedawniło się najpóźniej z dniem 31 grudnia 2008 r. przy czym zobowiązanie wynikające ze zwrotu wpłaconych zaliczek przedawniło się z dniem 31 grudnia 2007 r., natomiast organ egzekucyjny wystawił kolejne tytuły egzekucyjne i zawiadomienie o zajęciu rachunku bankowego w Citibanku w dniu 4 maja 2009 r., tj. po okresie przedawnienia.Według Skarżącego, wbrew twierdzeniu Ministra Finansów, nie było konieczności zastosowania środków przymusu. Obowiązek podatkowy zostałby bowiem wykonany, gdyby nie pośpiech i nadgorliwość wierzyciela i organu egzekucyjnego w jednej osobie. W dziesiątym dniu od dnia otrzymania decyzji wymiarowej wierzyciel wystawił tytuł wykonawczy, w sytuacji gdy złożony został wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji. Wniosek ten został prawomocnie odrzucony już po przedawnieniu zobowiązania podatkowego, tj. w styczniu 2009 r. Przed złożeniem odwołania od decyzji wymiarowej i przed uzyskaniem informacji o podjętych czynnościach egzekucyjnych został złożony wniosek o zabezpieczenie wykonania zobowiązania, który również został odrzucony. Odrzucony też został wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia środków zaskarżenia w przedmiocie przyjęcia zabezpieczenia wykonania zobowiązania.Zdaniem Skarżącego fakt zabezpieczenia należności określonej w decyzji w trakcie postępowania o wstrzymanie wykonania tej decyzji, nie czynił bezprzedmiotowym postępowania w sprawie wstrzymania wykonania decyzji. Skarżący miał bowiem cały czas interes prawny w tym, by jego sprawa dotycząca wstrzymania wykonania decyzji podatkowej została rozpatrzona. Skarżący wskazał, iż już od momentu złożenia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji i "zaoferowania" zabezpieczenia w trybie art. 224a § 1 pkt 1 O.p. stronie została stworzona tymczasowa ochrona właśnie przed wykonaniem decyzji – co najmniej do czasu zakończenia ostatecznym postanowieniem postępowania wszczętego tym wnioskiem.Ponadto Skarżący wskazał, że art. 239f § 1 pkt 2 O.p. dotyczy wstrzymania z urzędu wykonania decyzji pierwszoinstancyjnej w przypadku zabezpieczenia hipoteką przymusową. Podkreślił, że w przypadku zmiany prawa stosuje się te zapisy, które są dla podatnika korzystniejsze.Skarżący zwrócił uwagę, że naruszono również art. 35 § 3 k.p.a. poprzez niezałatwienie skargi w terminie pomimo dwukrotnego przesuwania terminu.W odpowiedzi na skargę Minister Finansów podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.Skarga jest niezasadna. Jak trafnie zauważył Minister Finansów, w skardze na czynności egzekucyjne Skarżący nie podniósł zarzutów dotyczących nieprawidłowości w zakresie czynności egzekucyjnej, na którą miał prawo wnieść skargę w terminie 14 dni od dnia dokonania zakwestionowanej czynności egzekucyjnej. W niniejszej sprawie tą czynnością egzekucyjną było zajęcie rachunku bankowego dokonane na podstawie zawiadomienia o zajęciu prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność z rachunku bankowego u dłużnika zajętej wierzytelności będącego bankiem z dnia 30 kwietnia 2009 r., które to zawiadomienie zostało doręczone Skarżącemu w dniu 4 maja 2009 r. Skarżący wskazał natomiast na kolejne zabezpieczenie prawa majątkowego, pomimo że "wierzytelność zajęta jest na dwóch nieruchomościach", wezwał do zaprzestania naruszeń prawa powołując się na art. 239f O.p., poinformował, iż złożył wniosek o "ponowne rozpatrzenie decyzji ostatecznej z uwagi na przedawnienie zobowiązania podatkowego" i wniosek o przywrócenie terminu w sprawie przyjęcia dobrowolnego zabezpieczenia.W skardze do Sądu Skarżący twierdził, że organ egzekucyjny naruszył prawo przez dokonanie kolejnych czynności egzekucyjnych po okresie przedawnienia zobowiązania podatkowego oraz podniósł zarzuty dotyczące postępowania w sprawie wstrzymania wykonania decyzji i przekroczenia terminu na rozpatrzenie skargi na czynności egzekucyjne.W związku z tym przede wszystkim wyjaśnienia wymaga jakie zarzuty mogą być podnoszone w ramach tego środka zaskarżenia.Otóż, ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji zawiera zespół norm określających postępowanie i środki przymusowe stosowane w celu doprowadzenia do wykonania przez zobowiązanych ich obowiązków o charakterze pieniężnym lub niepieniężnym. Postępowanie egzekucyjne to cały zespół czynności organów egzekucyjnych i innych podmiotów postępowania, podejmowanych w celu wykonania obowiązków wynikających z aktów poddanych egzekucji administracyjnej. Omawiana ustawa zawiera gwarancje represyjne, które stwarzają możliwość podjęcia prawnej weryfikacji czynności egzekucyjnych oraz przewiduje określone następstwa, gdy czynności te zostały podjęte z naruszeniem ustawy. Gwarancje te służą zobowiązanemu w zależności od rodzaju i momentu naruszenia jego interesu prawnego, albowiem ustawa nie przewiduje możliwości stosowania zamiennych środków ochrony przy naruszeniu tego samego dobra prawnego.Skarga na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego lub egzekutora wszczyna postępowanie, którego celem jest zbadanie prawidłowości dokonania przez tenże organ egzekucyjny lub egzekutora konkretnej czynności egzekucyjnej (w niniejszej sprawie – zajęcie rachunku bankowego – art. 80 § 1 u.p.e.a.) zmierzającej do zastosowania lub zrealizowania określonego środka egzekucyjnego (w niniejszej sprawie – egzekucji z rachunku bankowego – art. 1a pkt 12 lit. a) tiret 4 u.p.e.a.). Skarga, o której mowa w art. 54 u.p.e.a. służy zatem zaskarżaniu czynności o charakterze wykonawczym (zob. Dariusz Jankowiak w: Ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji – Komentarz 2005, wyd. Unimex, Wrocław 2005 r., s. 390; zob. też wyrok WSA w Warszawie z dnia 11 kwietnia 2008 r., III SA/Wa 139/08, niepubl.). W orzecznictwie sądowym jednolicie przyjmuje się, że w ramach skargi na czynności egzekucyjne można jedynie podnosić zarzuty formalnoprawne, odnoszące się do prawidłowości postępowania organu egzekucyjnego lub egzekutora przez pryzmat przepisów regulujących sposób i formę dokonywania tychże czynności egzekucyjnych (por. wyroki WSA w Warszawie z 14 marca 2008 r., III SA/Wa 85/08, niepubl.; z 30 stycznia 2008 r., III SA/Wa 1262/07, niepubl.; z 28 stycznia 2008 r., III SA/Wa 1626/07, niepubl.). Nie jest zatem możliwe podnoszenie zarzutów, które są podstawą do wniesienia innego środka zaskarżenia służącego ochronie praw zobowiązanego.Słusznie Minister Finansów wskazał, że skarga na czynności egzekucyjne nie będzie przysługiwać w sytuacjach, gdy np. przewiduje się wniesienie zarzutów, zażalenia na postanowienia, żądania wyłączenia rzeczy lub prawa majątkowego spod egzekucji, czy też wniosku o umorzenie postępowania egzekucyjnego albo w sytuacjach, gdy przewiduje się wniesienie pozwu do sądu. Za niedopuszczalną uznaje się sytuację, w której będzie występowała konkurencyjność środków służących ochronie praw zobowiązanego zawartych w ustawie o postępowaniu egzekucyjnym w administracji mających prowadzić – w wyniku ich uwzględnienia – do jednakowych skutków procesowych.Stwierdzić zatem należy, że Skarżący nie może oczekiwać korzystnego dla siebie rozstrzygnięcia, jeśli na okoliczność zaskarżenia postanowienia wydanego w trybie art. 54 § 1 u.p.e.a. stawia zarzut, o który mowa w art. 33 pkt 1 tej ustawy, tj. przedawnienie zobowiązania podatkowego. Jak już powiedziano, omawiana ustawa przewiduje inny środek, w ramach którego zarzut ten może być rozpatrzony. W związku z tym zarzut ten nie może być rozpatrzony w niniejszym postępowaniu. Dodać trzeba, że oprócz środka przewidzianego w art. 33 pkt 1 u.p.e.a., przedawnienie zobowiązania może być podstawą umorzenia postępowania egzekucyjnego w trybie art. 59 § 1 pkt 2 tej ustawy, o co może wnioskować zobowiązany.W żadnym razie w postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 54 § 1 u.p.e.a. nie mogą być rozpatrzone zarzuty dotyczące innego postępowania. Tymczasem zarówno w skardze na czynności egzekucyjne jak i w skardze do Sądu Skarżący podniósł zarzuty dotyczące postępowania w sprawie wstrzymania wykonania decyzji. Zarzuty te nie mogą być rozpatrzone nie tylko w ramach skargi na czynności egzekucyjne, ale w ogóle w ramach postępowania egzekucyjnego.Jak już to wcześniej wyjaśniono, postępowanie egzekucyjne ma na celu doprowadzenie do wykonania obowiązków wynikających z aktów poddanych egzekucji administracyjnej. Organ egzekucyjny bada z urzędu jedynie dopuszczalność egzekucji administracyjnej, natomiast nie jest uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym (art. 29 § 1 u.p.e.a.). Postępowanie w sprawie wstrzymania wykonania decyzji jest prowadzone w ramach postępowania podatkowego, na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej, które nie są stosowane w postępowaniu egzekucyjnym (w postępowaniu tym stosowane są przepisy k.p.a. – art. 18 u.p.e.a.). Na postanowienie w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji (również na postanowienie w przedmiocie przyjęcia zabezpieczenia zobowiązania podatkowego) służą odrębne środki zaskarżenia przewidziane w Ordynacji podatkowej i tylko w ramach tych środków może być kwestionowany ów akt administracyjny.Z przedstawionych powyżej wyjaśnień wynika, że w ramach skargi na czynności egzekucyjne nie mogą być też rozpoznane zarzuty dotyczące okoliczności w jakich nastąpiło wszczęcie postępowania egzekucyjnego, na które wskazał Skarżący. Dlatego one również uchylają się spod kontroli Sądu w ramach niniejszego postępowania.Reasumując, stwierdzić należy, że organ nie mógł dopuścić się naruszenia art. 124, art. 239f, art. 224a pkt 1 i art. 70 § 1 i § 8 O.p., gdyż organ przepisów tych nie stosował i nie mógł ich zastosować rozpoznając skargę na czynności egzekucyjne.Nietrafny jest też zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 7 i art. 8 k.p.a.Zasadnie Minister Finansów uznał, iż organ egzekucyjny prawidłowo zastosował art. 80 u.p.e.a. Przepis ten w § 1 stanowi, iż organ egzekucyjny dokonuje zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego przez przesłanie do banku, a jeżeli bank posiada oddziały – do właściwego oddziału, zawiadomienia o zajęciu wierzytelności pieniężnej zobowiązanego z rachunku bankowego do wysokości egzekwowanej należności pieniężnej wraz z odsetkami z tytułu niezapłacenia w terminie dochodzonej wierzytelności oraz kosztami egzekucyjnymi. Organ egzekucyjny jednocześnie wzywa bank, aby bez zgody organu egzekucyjnego nie dokonywał wypłat z rachunku bankowego do wysokości zajętej wierzytelności, lecz bezzwłocznie przekazał zajętą kwotę organowi egzekucyjnemu na pokrycie egzekwowanej należności albo zawiadomił organ egzekucyjny, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, o przeszkodzie w dokonaniu wpłaty. Zgodnie z § 2 tego artykułu zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego zobowiązanego jest dokonane z chwilą doręczenia bankowi zawiadomienia o zajęciu, o którym mowa w § 1, i obejmuje również kwoty, które nie były na rachunku bankowym w chwili zajęcia, a zostały wpłacone na ten rachunek po dokonaniu zajęcia. Z kolei według postanowień § 3 ww. artykułu jednocześnie z przesłaniem zawiadomienia, o którym mowa w § 1, organ egzekucyjny zawiadamia zobowiązanego o zajęciu jego wierzytelności z rachunku bankowego, doręczając mu odpis tytułu wykonawczego, o ile nie został wcześniej doręczony, i odpis zawiadomienia skierowanego do banku o zakazie wypłaty zajętej kwoty z rachunku bankowego bez zgody organu egzekucyjnego.Z przytoczonego przepisu wynika m.in., że organ egzekucyjny dokonuje zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego przez przesłanie do banku zawiadomienia o zajęciu wierzytelności pieniężnej zobowiązanego, zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego zobowiązanego jest dokonane z chwilą doręczenia bankowi zawiadomienia o zajęciu, jednocześnie z przesłaniem zawiadomienia organ egzekucyjny zawiadamia zobowiązanego o zajęciu jego wierzytelności z rachunku bankowego. W niniejszych sprawach wszystkich tych czynności organ egzekucyjny dopełnił. Postępowanie egzekucyjne dotyczyło należności pieniężnych, a stosownie do treści art. 1a pkt 12 lit. a) u.p.e.a. wówczas może być prowadzona egzekucja z rachunków bankowych, czyli środek egzekucyjny zastosowany w niniejszym postępowaniu egzekucyjnym.Prawidłowe jest też stanowisko Ministra Finansów, iż ustanowienie hipoteki na nieruchomości jest sposobem zabezpieczenia zobowiązań podatkowych, a nie środkiem egzekucyjnym. Egzekucja z zabezpieczonej nieruchomości jest możliwa, jednak w niniejszej sprawie nie miała miejsca. Słusznie organ wskazał przy tym na treść art. 7 § 2 u.p.e.a., który stanowi, iż organ egzekucyjny stosuje środki egzekucyjne, które prowadzą bezpośrednio do wykonania obowiązku, a spośród kilku takich środków – środki najmniej uciążliwe dla zobowiązanego. Z przepisu tego wynika, iż organ egzekucyjny może zastosować wiele środków egzekucyjnych, jednak najpierw powinien zastosować środki najmniej uciążliwe, a do takich zaliczana jest egzekucja z rachunku bankowego.Odnośnie do zarzutu naruszenia art. 35 § 3 k.p.a. stwierdzić należy, iż wskazane w tym przepisie terminy nie zostały przekroczone, bądź przekroczone nieznacznie, w zależności od tego, który termin zostanie wzięty pod uwagę. Przepis ten stanowi, że załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej – nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym – w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania. W skardze do Sądu jest mowa o terminie załatwienia skargi, a nie terminie rozpatrzenia zażalenia. Zważywszy na powyższe, zauważyć trzeba, że skarga na czynności egzekucyjne wpłynęła do organu w dniu 5 maja 2009 r., zaś postanowienie oddalające tę skargę zostało wydane […] czerwca 2009 r.Niemniej jednak, w ocenie Sądu, wskazany przez Skarżącego przepis nie znajdował w niniejszej sprawie zastosowania, ponieważ sprawa nie wymagała postępowania wyjaśniającego, ani nie była skomplikowana, a skarga na czynności egzekucyjne (zgodnie z zarzutem, nie chodzi o zażalenie) była rozpoznana przez organ pierwszej instancji. W związku z tym sprawa powinna być rozpatrzona bez zbędnej zwłoki (art. 35 § 1 k.p.a.). Natomiast termin określony w art. 35 § 3 k.p.a. został przekroczony przez organ odwoławczy, jednakże uchybienie to pozostaje bez wpływu na wynik sprawy, dlatego nie może być przyczyną wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego postanowienia.Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), postanowiono jak w sentencji.