I SA/Wr 1339/10 – Wyrok WSA we Wrocławiu


Sygnatura:
6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne:
Podatkowe postępowanie
Skarżony organ:
Dyrektor Izby Skarbowej
Data:
2010-11-10
Sąd:
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Treść wyniku:
*Oddalono skargę
Sędziowie:
Marta Semiczek /przewodniczący sprawozdawca/

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Radom, Sędziowie Sędzia WSA Ireneusz Dukiel, Sędzia WSA Marta Semiczek (sprawozdawca), Protokolant Katarzyna Motyl, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 20 stycznia 2011 r. przy udziale sprawy ze skargi M. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia […]nr […] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji dot. podatku dochodowego od osób fizycznych za 2002r. oddala skargę.

Uzasadnienie wyroku

Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w L. określił J. K. (Podatnikowi, Skarżącemu) zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2002 rok w wysokości 189.046,00 zł. Podstawą wydania rozstrzygnięcia było zakwestionowanie wysokości kosztów uzyskania przychodów spółki cywilnej "A" J. B. , M. K., P. M. oraz wartości kosztów uzyskania przychodów spółki cywilnej "A" J. B., M. K. (m. in. w związku z zawyżeniem kosztów o wartość usług zakupionych od firm prowadzonych jednoosobowo przez wspólników, tj. pracy własnej wspólników). Decyzja wydana w tym przedmiocie w dniu […] r. nr […] została doręczona stronie w dniu 18.12.2007r.Podatnik złożył odwołanie od tej decyzji.Dyrektor Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w L. decyzją z dnia […] r. nr […] utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w L. z dnia […] r.Decyzję organu odwoławczego podatnik zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, który postanowieniem z dnia 23.03.2009r. sygn. akt I SA/Wr 56/09 odrzucił skargę podatnika stwierdzając uchybienie terminu do jej złożenia.Pismem z dnia 13.04.2010 r. Podatnik wystąpił z żądaniem stwierdzenia nieważności decyzji Dyrektora Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w L. na podstawie art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej. Zarzucił rażące naruszenie art. 122 oraz 187 § 1 Ordynacji podatkowej przez wydanie decyzji bez dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, zebrania kompletnego materiału dowodowego oraz nie rozpatrzenia w sposób wyczerpujący tego materiału. W ocenie Podatnika takie postępowanie doprowadziło do podwójnego opodatkowania uzyskanych przez stronę dochodów: raz w postaci zwiększonego dochodu wspólników spółki "A" s.c. i po raz drugi, jako przychodów z tytułu prowadzenia jednoosobowej działalności gospodarczej w firmie "B", co zdaniem strony dodatkowo rażąco narusza art. 26 ust. 1 w zw. z art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 26.07.1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000r. nr 14 poz. 176 ze zm.). W ocenie Podatnika z treści wyroku wydanego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w sprawie drugiego wspólnika spółki "A." s.c. J. B. wynika, że zarówno Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w L. jak i Dyrektor Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w L. przy dokonywaniu wymiaru zobowiązania podatkowego naruszyli prawo w stopniu rażącym, bowiem podwójnie opodatkowano te same dochody: raz w postaci zwiększonego dochodu wspólników spółki "A" s.c. i po raz drugi jako przychody z tytułu prowadzenia jednoosobowej działalności gospodarczej, bez odpowiedniej korekty tych przychodów. W ocenie podatnika ww. decyzje organów I i II instancji dotknięte są wadą określoną w art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej tj. rażącym naruszeniem przepisów procesowych jak i prawa materialnego.Dyrektor Izby Skarbowej we W., odmówił stwierdzenia nieważności decyzji. W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej we W. brak było podstaw dla uznania, iż decyzja ostateczna Dyrektora Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w L. z dnia […] r. nr […] została wydana z rażącym naruszeniem prawa.W złożonym odwołaniu Podatnik zarzucił naruszenie prawa procesowego i materialnego, w szczególności poprzez błędną wykładnię art. 247 §1 pkt 3 ustawy Ordynacja podatkowa oraz jego niewłaściwe stosowanie. Organ podatkowy I instancji mylnie interpretuje pojęcie "rażącego naruszenia prawa" upatrując jego znaczenia w naruszeniu jedynie prawa materialnego, nie dostrzega, że rażące naruszenie prawa może dotyczyć również przepisów procesowych. Podatnik zarzuca iż decyzja Dyrektora Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w L. z dnia […] r. nr […] nie doprowadziła do wykrycia prawdy materialnej, co skutkowało nieprawidłowym ustaleniem podstawy opodatkowania oraz wydaniem decyzji bez rozpatrzenia w sposób wyczerpujący materiału. W ocenie strony takie postępowanie doprowadziło do podwójnego opodatkowania uzyskanych przez stronę dochodów: raz w postaci zwiększonego dochodu wspólników spółki "A" s.c. i po raz drugi jako przychodów z tytułu prowadzenia jednoosobowej działalności gospodarczej w firmie "B", co zdaniem strony dodatkowo rażąco narusza art. 26 ust. 1 w zw. z art. 8 ust. 1Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy zaskarżona decyzję, wywodząc, iż naruszenie prawa tylko wtedy powoduje nieważność decyzji, gdy ma ono charakter kwalifikowanego (rażącego) naruszenia prawa, tzn. gdy decyzja została wydana wbrew zakazowi lub nakazowi ustanowionemu w przepisie prawa, wbrew wszystkim przesłankom przepisu nadano prawa albo ich odmówiono, albo też wbrew tym przesłankom obarczono stronę obowiązkiem lub uchylono obowiązek.W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej zasadniczym zamiarem strony jest zakwestionowanie rozstrzygnięcia dokonanego w decyzji wymiarowej. Świadczą o tym wywody odwołania odnoszące się do oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego. Przedmiotem rozpoznanej sprawy nie może być jednak ocena merytorycznej zasadności rozstrzygnięcia w sprawie określenia skarżącemu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2002 r., lecz ocena, czy akt zawierający takie rozstrzygnięcie nie jest obciążony istotnymi wadami, określonymi w art. 247 § 1 Ordynacji podatkowej. Zrzuty skarżącego w tym zakresie, dotyczące naruszenia przepisu art. 122, art. 187 § 3 Ordynacji podatkowej przez nie rozpatrzenie wyczerpująco zebranego materiału w sprawie, co skutkowało zawyżeniem wymiaru zobowiązania podatkowego, wymagałyby ponownego rozpatrzenia sprawy co do istoty, co jest możliwe wyłącznie w trybie zwykłym (odwoławczym).W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej Sąd w wyroku z dnia 09.06.2009 r. w sprawie J. B. wskazał na naruszenie prawa przez organ II instancji, jednakże brak jest podstaw, aby uznać je za naruszenie rażące, o którym mowa w w/w art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej, a tym bardziej – do zastosowania ustaleń ze sprawy wspólnika do sprawy dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych Pana M. K.Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej nie można stwierdzić w sposób jednoznaczny i oczywisty, że decyzja Dyrektora Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w L. z dnia […] r. nr […] utrzymująca w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w L. z dnia […] r. określającą M. K. zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2002r. w kwocie 189.046,00 zł narusza konkretny przepis prawa w sposób rażący. Nie można również – bez przeprowadzenia dodatkowego postępowania uzupełniającego, co wyklucza tryb rozpatrywanej sprawy – jednoznacznie stwierdzić, że przedmiot decyzji, którym jest wartość należnego podatku dochodowego od osób fizycznych Pana M. K. za 2002 rok, jest nieprawidłowa, zatem brak jest podstaw do stwierdzenia, iż przedmiotowa decyzja rażąco narusza art. 26 ust. 1 w zw. z art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 26.07.1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000r. nr 14 poz. 176 ze zm.). W tej sprawie bowiem również – analogicznie jak w sprawie wspólnika J. B. – należałoby przeprowadzić dodatkowe postępowanie dowodowe i wyjaśniające.W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżący zarzucił:- naruszenie prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie w sprawie art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej przez błędne przyjęcie, iż w sprawie należałoby przeprowadzić dodatkowe postępowanie dowodowe i uzupełniające jak również przez błędną wykładnię z uwagi na przyjęcie, że błędna wysokość wymierzonego w ostatecznej decyzji zobowiązania podatkowego nie mieści się w pojęciu "rażącego naruszenia prawa"- naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy a to w szczególności art. 122 Op poprzez brak wyjaśnienia wielkości podstawy opodatkowania wynikającej z materiału dowodowego sprawy i brak jej porównania z wielkością podstawy opodatkowania zawartą w decyzji.W uzasadnieniu skargi Skarżący powtórzył argumentację zawarta w odwołaniu.W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:Skarga nie jest zasadna.Na wstępie należy podkreślić, iż zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269), stanowiąc w art. 1 § 1 i § 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd stosuje środki przewidziane w art. 145-150 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) – w skrócie upsa. Powyższe oznacza, że zaskarżony akt administracyjny może zostać wzruszony przez sąd tylko wówczas, gdy narusza prawo w sposób określony w powołanej ustawie; w przeciwnym razie skarga podlega oddaleniu. Sąd uchyla zaskarżoną decyzję, jeśli stwierdzi, że wydano ją z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub z naruszeniem prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy – art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i lit. c) upsa.Należy również podkreślić, iż zgodnie z art. 134 § 1 upsa, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.W tak określonym zakresie kognicji Sąd uznał, że decyzja będąca przedmiotem skargi nie narusza prawa.Przedmiotem zaskarżenia jest decyzja odmawiająca stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2002 r.Skarżący zrzuca, iż decyzja ostateczna rażąco narusza prawo ze względu na brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy.Na wstępie wskazać należy, że jedną z podstawowych zasad postępowania administracyjnego, w tym podatkowego jest zasada trwałości decyzji administracyjnej. Zasadę tę ustanawia art.128 O.p. (podobny zapis w art.16 KPA), w myśl którego "Decyzje, od których nie służy odwołanie w postępowaniu podatkowym są ostateczne. Uchylenie lub zmiana tych decyzji, stwierdzenie ich nieważności lub wznowienie postępowania mogą nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w niniejszej ustawie oraz w ustawach podatkowychUstanowiona zasada trwałości decyzji ostatecznej jest zagwarantowana sankcją nieważności. Według art. 247 §1 pkt 4 O.p. organ podatkowy stwierdza nieważność decyzji, która dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną. Zasada trwałości decyzji ostatecznych ma podstawowe znaczenie dla stabilizacji opartych na decyzji skutków prawnych, dlatego w świadomości społecznej zasada ta uchodzić będzie za jedno z kardynalnych założeń całego systemu ogólnego postępowania administracyjnego. Jest tzw. domniemanie mocy obowiązującej decyzji. Ustawodawca dopuszcza jednak możliwość zaistnienia sytuacji wyjątkowych, w których będzie można dokonać wyeliminowania rozstrzygnięć wadliwych. Celowi temu służą tzw. nadzwyczajne środki wzruszeń decyzji ostatecznych. Zostały one enumeratywnie wymienione w ordynacji podatkowej. Są to:1) uchylenie w całości lub w części decyzji ostatecznej, w trybie wznowienia postępowania podatkowego ( art. 240-246 O.p.),2) stwierdzenie w całości lub w części nieważności decyzji ostatecznej (art. 247-252 O.p.),3) uchylenie w całości lub w części decyzji ostatecznej, dotkniętej innymi wadami niż w trybach wyżej określonych ( art. 253-256 O.p.).Jeszcze innym rodzajem możliwości wyeliminowania decyzji przez organ podatkowy w pierwszej instancji jest stwierdzenie jej wygaśnięcia. Rozstrzygnięcie zapadłe w tym trybie ma charakter deklaratoryjny. Regulują tę instytucję przepisy art. 258 i 259 O.p..Wyznaczone przepisami odstępstwa od zasady trwałości ostatecznej decyzji administracyjnej, jako stanowiące wyjątek od zasady, podlegają wykładni ścisłej, aby wypełnić zawarte w Konstytucji RP wskazanie o stosowaniu w praktyce zasad demokratycznego państwa prawnego oraz działaniu organów władzy publicznej na podstawie i w granicach prawa (por. wyrok NSA z dnia 26.10.1992 r., sygn. akt III SA 907/92, B.Adamiak, J.Borkowski Kodeks postępowania administracyjnego – komentarz, Warszawa 2002, s.98).Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 247 § 1 pkt 3 O.p., należy podkreślić, że w dziedzinie stwierdzenia nieważności decyzji istnieje bogate orzecznictwo sądowe, przede wszystkim dotyczące zakresu postępowania w tym przedmiocie oraz przesłanki stwierdzenia nieważności, polegającej na rażącym naruszeniu prawa przy jej wydaniu. W zakresie tego zagadnienia, dominuje pogląd o samodzielności, odrębności, a także nadzwyczajności postępowania administracyjnego w omówionym przedmiocie. Oznacza to, że organ prowadzący takie postępowanie nie może rozpatrywać sprawy co do jej istoty, gdyż postępowanie dotyczące stwierdzenia nieważności decyzji nie może zastępować postępowania odwoławczego lub go powtarzać (por. np. wyrok NSA z dnia 13 czerwca 2003 r., sygn. akt III SA 1473/01, publ. Biuletyn Skarbowy z 2004 r., nr 3, poz. 26, LEX nr 109544). Przedmiotem zaś postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest jedynie ustalenie, czy zachodzą lub też nie zachodzą przesłanki takiego orzeczenia, wymienione enumeratywnie w art. 247 § 1 Ordynacji podatkowej. Nie może być inaczej, skoro wyeliminowanie z obrotu prawnego ostatecznej decyzji podatkowej stanowi odstępstwo od zasady stałości (legalności) tej decyzji, wyrażonej w art. 128 Ordynacji podatkowej (por. J. Borkowski w: Ordynacja podatkowa – komentarz 2004, Unimex, Wrocław 2004 s. 841-843; R. Kubacki, Rażące naruszenie prawa -problemy interpretacyjne, Mon. Pod. 1997, nr 11, s. 330-334 oraz H. Dzwonkowski, Stwierdzenie nieważności podatkowej decyzji wymiarowej z powodu rażącego naruszenia prawa, Mon. Pod. 2004, nr 9, s. 11-15).W wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 grudnia 2004 r., sygn. III SA/Wa 240/04 (LEX nr 168004), Sąd przypominając, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest postępowaniem nadzwyczajnym, stwierdził, że celem takiego postępowania nie jest ponowne rozpoznanie zakończonej sprawy co do istoty, tylko sprawdzenie, czy decyzja ostateczna nie została dotknięta jedną z najpoważniejszych wad wymienionych w art. 247 § 1 Ordynacji podatkowej. Według cyt. orzeczenia, co skład orzekający w niniejszej sprawie podziela, postępowanie o stwierdzenie nieważności nie może przerodzić się w postępowanie o charakterze merytorycznym, w którym bada się na nowo wszystkie okoliczności sprawy. Na poparcie wyrażonego powyżej poglądu warto przytoczyć również tezę kolejnego orzeczenia – w wyroku z dnia 25 listopada 2005 r., sygn. FSK 268/05 (LEX nr 187911)Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że (t. 2): "Postępowanie nadzorcze, w szczególności dotyczące stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej, nie służy załatwieniu sprawy podatkowej. Jego podstawowym celem nie jest orzekanie o obowiązkach i prawach strony, wynikających z podatkowego prawa materialnego, lecz zbadanie orzeczenia wydanego w postępowaniu zwykłym pod kątem zaistnienia przesłanek, wymienionych w art. 247 § 1 Ordynacji podatkowej. Można więc powiedzieć, że przedmiotem decyzji wydanej w postępowaniu nadzorczym jest inna decyzja, a nie rozstrzygnięcie sprawy podatkowej".Zważywszy powyższe, należy uznać, że słusznie badanie organów obu instancji skoncentrowało się wyłącznie na ustaleniu wystąpienia przesłanki rażącego naruszenia prawa, na które powołano się we wniosku o stwierdzenie nieważności. Dyrektor Izby Skarbowej wskazując na rozumienie przez niego pojęcia "rażące naruszenie prawa" ocenił, że w rozpatrywanej sprawie nie zachodziło naruszenie o takim kwalifikowanym charakterze. Sąd uznał, że w świetle złożonego przez skarżącego wniosku o stwierdzenie nieważności, stanowisko takie jest zasadne.W orzecznictwie przyjmuje się, że strona powołująca się na przesłankę rażącego naruszenia prawa, winna wykazać, że treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisu prawa i że charakter tego naruszenia powoduje, iż decyzja taka nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa (por. wyroku NSA z dnia 7 czerwca 2001 r., III SA 907/00, niepubl.). Wyrażenie "rażące naruszenie" prawa jest pojęciem nieostrym, niedookreślonym, którego prawne znaczenie było przedmiotem sporu zarówno w doktrynie, jak i orzecznictwie sądowym. Analiza orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego pozwala na przyjęcie, że preferowane jest w nim podejście kasacyjne (formalne), a nie apelacyjne, do stwierdzenia nieważności decyzji z powodu wydania jej z rażącym naruszeniem prawa. Polega ono na rozumieniu tego pojęcia jako oczywistej sprzeczności pomiędzy treścią przepisu prawa a rozstrzygnięciem objętym decyzją. Taka linia orzecznictwa jest następstwem gramatycznej, językowej wykładni tego pojęcia. Sąd podziela pogląd zaprezentowany w jednym z orzeczeń NSA, gdzie stwierdzono, iż "rażący" to dający się łatwo stwierdzić, wyraźny, oczywisty, niewątpliwy, bezsporny. Nadanie takiego znaczenia pojęciu "rażące naruszenie prawa" powoduje, że stwierdzenie nieważności decyzji z tej przyczyny może nastąpić w wypadku zastosowania w kwestionowanym rozstrzygnięciu normy prawnej, której znaczenie można ustalić w sposób niewątpliwy, bezsporny. Natomiast nie może być podstawą do takiego działania norma prawna, co do której treści istnieją istotne rozbieżności w orzecznictwie sądowym (por. wyrok NSA z dnia 20 października 2006 r., sygn. II FSK 113/06, LEX nr 281145).Podobne stanowisko zostało wypracowane w doktrynie, gdzie zgodnie przyjmowano, że rażące naruszenie prawa będzie miało miejsce w sytuacji, gdy w stanie prawnym niebudzącym wątpliwości co do jego zrozumienia zostaje wydana decyzja, która treścią swego rozstrzygnięcia stanowi negację całości lub części obowiązujących przepisów (por. B. Brzeziński, M. Kalinowski, M. Masternak, A. Olesińska, Ordynacja podatkowa. Komentarz, Toruń 2002, s. 802; J. Borkowski, J. Jendrośka, R. Orzechowski, A. Zieliński, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 1985, s. 237; por. także A. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 1996, s. 716-721). Treść decyzji można będzie w takiej sytuacji określić jako przeciwstawiającej się przepisom, na podstawie których decyzja została wydana, a zawarte w decyzji rozstrzygnięcie dotyczące praw i obowiązków stron postępowania będzie ukształtowane sprzecznie z przesłankami wynikającymi wprost z przepisu prawnego (por. J. Borkowski, Glosa do wyroku NSA z dnia 19 listopada 1992 r., SA/Ka 914/92, Przegląd Sądowy 1994, nr 7-8, s. 55). Innymi słowy, rażące naruszenie prawa występuje w sytuacji, gdy orzeczenie wydane przez organ w sposób ewidentny odbiega od obowiązującej normy prawnej, przy czym wykładnia tej normy nie budzi wątpliwości (por. wyrok NSA z dnia 13 lipca 2001 r., III SA 1110/00, niepubl.).Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, zarzuty, że do wydania decyzji ostatecznej doszło z naruszeniem przepisów art. 122 ordynacji podatkowej, w związku z czym pewnych czynności nie dokonano lub uczyniono to wadliwie mogą być podnoszone jedynie w trybie zwyczajnym, a nie w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej.Z ustalonego i przyjętego przez Sąd w niniejszej sprawie stanu faktycznego sprawy wynika, iż w dniu […] Dyrektor Izby Skarbowej wydał decyzję utrzymującą w mocy decyzję określającą Skarżącemu podatek dochodowy za 2002 r. Podstawą rozstrzygnięcia był między innymi zakwestionowanie zaliczania do kosztów uzyskania przychodów spółki cywilnej usług świadczonych przez Skarżącego, jako osobę fizyczną.Skarżący obecnie zarzuca, iż nie wyjaśniono stanu faktycznego w zakresie podwójnego opodatkowania tych kwot także w rozliczeniu działalności prowadzonej osobiście.Wskazać jednak należy, iż organ podatkowe na etapie prowadzenia postępowania zwykłego podjęły działania w celu skontrolowania prawidłowości opodatkowania także działalności podatkowej prowadzonej przez skarżącego osobiście, wzywając go do przedłożenia dokumentów z tym związanych, w szczególności podatkowej księgi przychodów i rozchodów. Kopie tej księgi skarżący – pomimo wcześniejszych wezwań przedłożył dopiero w dniu […] r. to jest w dniu wydania decyzji a po upływie 7- dniowego terminu wyznaczonego do wypowiedzenia się w sprawie zgromadzonego materiału.Nie można, więc obecnie twierdzić, iż organy nienależycie ustaliły stan faktyczny sprawy skoro nie uwzględniły dowodu, którym z winy skarżącego nie dysponowały do dnia wydania decyzji ostatecznej.W istocie wniosek skarżącego o stwierdzenie decyzji ostatecznej zmierza, więc do uzupełnienia postępowania dowodowego o dane wynikające z podatkowej księgi przychodów i rozchodów działalności prowadzonej osobiście. Działanie takie – w świetle powyższych wywodów- przekracza ramy postępowania nadzwyczajnego, mającego na celu stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej. Nie bło więc podstaw do stwierdzenia takiej nieważności.Reasumując Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdza, że zarzuty skargi nie są zasadne, gdyż organy w toku postępowania nie naruszyły prawa w zakresie, o jakim mowa na wstępie niniejszych wywodów. Dlatego na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarga została oddalona.Z tych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.