I SA/Kr 1967/10 – Wyrok WSA w Krakowie


Sygnatura:
6115 Podatki od nieruchomości6561
Hasła tematyczne:
Interpretacje podatkowePodatek od nieruchomości
Skarżony organ:
Prezydent Miasta
Data:
2010-11-25
Sąd:
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Treść wyniku:
oddalono skargę
Sędziowie:
Agnieszka Jakimowicz /sprawozdawca/Jarosław WiśniewskiStanisław Grzeszek /przewodniczący/

Sentencja

Sygn. akt I SA/Kr 1967/10 | | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 1 lutego 2011r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Stanisław Grzeszek, Sędziowie: WSA Agnieszka Jakimowicz (spr.), WSA Jarosław Wiśniewski, Protokolant: Iwona Sadowska – Białka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 lutego 2011r., sprawy ze skargi Szpitala Miejskiego Specjalistycznego im. […] w K., na interpretację indywidualną Prezydenta Miasta K., z dnia 18 sierpnia 2010r. Nr […], w przedmiocie podatku od nieruchomości, – s k a r g ę o d d a l a –

Uzasadnienie wyroku

I SA/Kr 1967/10UZASADNIENIEW dniu 24 czerwca 2010 r. do Urzędu Miasta wpłynął wniosek Szpitala Miejskiego Specjalistycznego […] o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej zastosowania art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. d ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2010 r. nr 95, poz. 613 z późn. zm.).We wniosku przedstawiono stan faktyczny, z którego wynika, że wnioskodawca, będąc samodzielnym publicznym zakładem opieki zdrowotnej udziela świadczeń zdrowotnych w budynkach, do których przysługuje mu prawo użytkowania. Część pomieszczeń szpitalnych wykorzystywana jest na cele administracyjne, gospodarcze i socjalne, w których mieści się np. dyrekcja, służby pracownicze, księgowość, rozliczanie kontraktów z NFZ, zaopatrzenie, dział techniczny, dział zamówień publicznych i aparatury medycznej. Pomieszczenia te, zgodnie z odrębnymi przepisami, są niezbędne do prawidłowego funkcjonowania zakładu opieki zdrowotnej.Zdaniem wnioskodawcy do opisanych powyżej pomieszczeń powinna mieć zastosowanie preferencyjna stawka podatku od nieruchomości, wynikająca z art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. d cyt. powyżej ustawy. Z literalnego brzmienia przepisu wynika, że za pomieszczenia zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie udzielania świadczeń zdrowotnych należy uważać przede wszystkim pomieszczenia wykorzystywane faktycznie do udzielania świadczeń zdrowotnych, jednakże z uwzględnieniem faktu, że tzw. "pomocnicze" budynki czy pomieszczenia są ściśle związane z udzielaniem tych świadczeń. Zatem od budynków i pomieszczeń, w których nie są faktycznie wykonywane świadczenia zdrowotne, ale jest w nich prowadzona działalność ściśle związana z udzielaniem takich świadczeń, winna być stosowana taka sama stawka preferencyjna podatku od nieruchomości jak do budynków, w których te świadczenia są faktycznie udzielane. Przemawia za tym w opinii wnioskodawcy ścisły związek działalności administracyjnej i leczniczej oraz fakt, że bez odpowiednich pomieszczeń administracyjnych, gospodarczych i socjalnych wykonywanie świadczeń zdrowotnych w ogóle nie byłoby możliwe.Prezydent Miasta Krakowa w indywidualnej interpretacji podatkowej z dnia 18 sierpnia 2010 r. o nr […]uznał stanowisko podatnika za nieprawidłowe.W uzasadnieniu interpretacji organ przytoczył brzmienie art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. d ustawy o podatkach i opłatach, przewidującego maksymalną stawkę podatku od budynków lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie udzielania świadczeń zdrowotnych. Organ na wstępie pokreślił, że ustawodawca wprowadził wspomnianą stawkę podatku obok stawki przewidzianej w art. 5 ust .1 pkt 2 lit b cyt. ustawy dla budynków lub ich części, związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Różnica w obu rozwiązaniach sprowadza się do użytych w tych przepisach sformułowaniach "związanych" i "zajętych" na prowadzenie działalności gospodarczej. Zdaniem organu pojęcie "związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej" należy rozumieć szeroko, tzn. wystarczy, że budynki lub ich części znajdują się w posiadaniu przedsiębiorców, a należy uznać, iż są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Natomiast sformułowanie "zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej" należy rozumieć ściśle, w związku z czym preferencyjną stawką objęte będą jedynie te budynki lub ich części, które służą ściśle udzielaniu świadczeń zdrowotnych.Następnie organ przytoczył brzmienie art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 1991 r. o zakładach opieki zdrowotnej (Dz. U. z 2007 r. nr 14 poz. 89 z późn. zm.), w świetle którego świadczenia zdrowotne należy rozumieć jako działania medyczne, służące zachowaniu, ratowaniu, przywracaniu i poprawie zdrowia oraz inne działania wynikające z procesu leczenia lub przepisów odrębnych regulujących zasady ich wykonywania. Działania te są wymienione obok innych świadczeń mających na celu np. zapewnienie pomieszczenia i wyżywienia, co przesądza zdaniem organu o ich odrębności.Organ odwołał się też do ogólnej zasady zakazującej stosowania rozszerzającej interpretacji przepisów wprowadzających preferencje podatkowe.W związku z powyższym organ podatkowy stanął na stanowisku, że opodatkowaniu stawką przewidzianą w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. d ustawy o podatkach opłatach lokalnych, podlegają budynki lub ich części faktycznie zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie udzielania świadczeń zdrowotnych. Nie spełniają tego warunku użytkowane przez szpital budynki lub ich części wykorzystywane na cele administracyjne, gospodarcze i socjalne.Pismem datowanym na dzień 31 sierpnia 2010 r. strona wezwała Prezydenta Miasta do usunięcia naruszenia prawa. W uzasadnieniu wnioskodawca sprecyzował, że na prowadzoną przez niego działalność składają się czynności o charakterze podstawowym, do których należy zaliczyć samo leczenie oraz dodatkowe o charakterze pomocniczym, do których między innymi należy zapewnienie pacjentom odpowiednich warunków higienicznych, obliczenie wynagrodzeń pracowników, zarządzanie, zamawianie sprzętu medycznego, rozliczanie kontraktów z NFZ, magazynowanie sprzętu itp. Oprócz powyższej działalności wnioskodawca posiada także budynki lub ich części, które w ogóle nie są związane ze świadczeniem usług zdrowotnych i mają charakter mieszkalny bądź użytkowy.Wnioskodawca nie wnosił o uznanie, że wszystkie posiadane przez niego budynki powinny zostać opodatkowane preferencyjną stawką, a jedynie te, które są zajęte na podstawowe jak i pomocnicze czynności związane z udzielaniem świadczeń zdrowotnych. Wnioskodawca wskazał na ścisły związek pomieszczeń administracyjnych, gospodarczych, socjalnych służących obsłudze wykonywania świadczeń zdrowotnych z wykonywaniem przedmiotowych świadczeń, a który został całkowicie jego zdaniem pominięty w dokonanej przez Prezydenta Miasta Interpretacji. Tymczasem okoliczność ta w opinii wnioskodawcy ma znaczenie, o czym świadczy przytoczona interpretacja Ministra Finansów z 11 lipca 2003 r., LK-1617/LP/03/MS, zgodnie z którą preferencyjnej stawce podatku podlegają także pomieszczenia niezbędne do wykonywania świadczeń zdrowotnych, nawet jeżeli nie są w nich one bezpośrednio wykonywane.Odwołując się do definicji pojęcia "świadczenia zdrowotne" zawartego w art. 3 ustawy o zakładach opieki zdrowotnej, wnioskodawca podniósł, że przepis ten podaje jedynie przykładowy katalog świadczeń. Jego zdaniem w celu wyjaśnienia pojęcia budynku lub jego części zajętego na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie udzielania świadczeń zdrowotnych należy odwołać się do rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 10 listopada 2006 roku w sprawie wymagań, jakim powinny odpowiadać pod względem fachowym i sanitarnym pomieszczenia i urządzenia zakładu opieki zdrowotnej. Zgodnie z tym rozporządzeniem w zakładzie opieki zdrowotnej powinny być urządzone liczne pomieszczenia o charakterze administracyjno-gospodarczym, tj. poczekalnie, szatnie, rejestracja, informacja, ustępy, łazienki, z czego wynika, że w zakładach opieki zdrowotnej oprócz pomieszczeń, w których bezpośrednio wykonuje się świadczenia zdrowotne istnieją inne pomieszczenia ściśle związane z wykonywaniem tych świadczeń.Wnioskodawca powołał się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 8 listopada 2006 roku, SA/Sz 321/05 oraz artykuł dr Wojciecha Morawskiego, zdaniem którego art. 5 ust. 1, pkt 2 lit. d przedmiotowej ustawy odnosi się do budynków lub ich części (…) zajętych na prowadzenie działalności w zakresie udzielania świadczeń zdrowotnych. Nie należy więc do celów jego zastosowania ustalać, co jest zajęte na udzielanie świadczeń zdrowotnych, ale — co jest zajęte na prowadzenie działalności polegającej na udzielaniu tych świadczeń. Oczywiste jest, że działalność to zorganizowany proces składający się z działań, które określić możemy jako główne oraz wielu działań towarzyszących. Dopóki nie nastąpi wyodrębnienie organizacyjne, prawne, ekonomiczne, dopóty próby wydzielania odrębnych "działalności" można byłoby potraktować co najwyżej jako niezrozumienie czym jest działalność gospodarcza.Zdaniem wnioskodawcy nie jest trafne stanowisko, które przyjmuje, że czynności pomocnicze w stosunku do rzeczywiście wykonywanych świadczeń medycznych nie mieszczą się w pojęciu "zajęcia na prowadzenie działalności gospodarczej". Uznawanie, że w wypadku gdy ustawodawca wymaga "zajęcia" chodzi jedynie o ścisły bezpośredni związek z działalnością polegający na wykonywaniu w danym pomieszczeniu świadczeń zdrowotnych w przeciwieństwie do związku pośredniego, który występuje przy "związaniu" z działalnością gospodarczą jest nieprawidłowe. Stanowisko takie jest wynikiem pominięcia faktu, że pojęcie "związania z działalnością gospodarczą" ma swoją bardzo specyficzną definicję legalną zawartą w art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. W jej rozumieniu okolicznością, która powoduje, że budynek staje się związany z działalnością gospodarczą nie jest wcale jakikolwiek rzeczywisty związek budynku z tą działalnością, ale posiadanie przez przedsiębiorcę. Można tu mówić o swoistym domniemaniu związku z działalnością gospodarczą.Wnioskodawca zwrócił uwagę, że szpital prowadzi działalność statutową w szczególności w zakresie udzielania świadczeń zdrowotnych, zajmowane pomieszczenia służą zatem temu jednemu celowi, np. w przeciwieństwie do sanatoriów uzdrowiskowych, które mają podwójne przeznaczenie, bowiem służą z jednej strony pacjentom a z drugiej strony są wynajmowane turystom.Dla potwierdzenia zasadności swojego stanowiska wnioskodawca powołał się na interpretację Prezydenta Miasta Bydgoszczy o sygn. sprawy ZEK.II.31100-1/2/10 w której organ stanął na stanowisku, że niższej stawce podlega oprócz powierzchni zajętej stricte na udzielania świadczeń zdrowotnych, również powierzchnia związana z udzielaniem tych świadczeń, będąca zapleczem zapewniającym ich wykonanie, a więc nie tylko sala operacyjna, ale też stołówka i rejestracja szpitala. Wnioskodawca zacytował także wytyczne Ministra Finansów zawarte w piśmie Dyrektora Departamentu Podatków i Opłat Lokalnych z dnia 3 października 2007 r. znak: PL-833-106/AP/07/663, zgodnie z którymi przy ustalaniu czy budynki lub ich części są zajęte na prowadzenie działalności w zakresie udzielania tych świadczeń należy uwzględnić charakter świadczeń zdrowotnych oraz rodzaj zakładu, który ich udziela.W odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa Prezydent Miasta nie znalazł podstaw do zmiany wydanej w sprawie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego, opowiadając się ponownie za ścisłą wykładnią przedmiotowego przepisu.W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej interpretacji i zasądzenie kosztów postępowania. Organowi zarzucono naruszenie:- art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. d ustawy o podatkach i opłatach lokalnych poprzez nieprawidłowe uznanie, że budynki i pomieszczenia pomocniczo związane z udzielaniem świadczeń zdrowotnych nie mogą być objęte preferencyjną stawką podatkową,- § 2 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 10 listopada 2006 r. w sprawie wymagań, jakim powinny odpowiadać pod względem fachowym i sanitarnym pomieszczenia i urządzenia zakładu opieki zdrowotnej w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. d cyt. powyższej ustawy poprzez nieuwzględnienie w rozumieniu wyrażenia "prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie udzielania świadczeń zdrowotnych" szczególnych wymagań stawianych szpitalom przez bezwzględnie obowiązujące przepisy, w tym posiadania odpowiednich pomieszczeń, urządzeń, tworzących zorganizowaną działalność polegająca na udzielaniu świadczeń zdrowotnych;- art. 1a ust. 1 pkt 4 cyt. ustawy w zw. z art. 2 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej w zw. z art. 55] ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. kodeks cywilny poprzez nieprawidłową wykładnię polegającą na ujmowaniu działalności gospodarczej prowadzonej przez szpital z pominięciem jej zorganizowanego charakteru i wykonywania przy wykorzystaniu przedsiębiorstwa, pomimo że tego typu przedsiębiorstwo powinno być urządzone między innymi w następujące pomieszczenia: poczekalnie, szatnie, rejestracje, informacje, łazienki, składy bielizny czystej i brudnej, stołówki, pralnie, oddzielne pomieszczenia dla personelu administracyjnego itd., a przez to zajęte na wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie udzielania świadczeń zdrowotnych;- art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 1991 r. o zakładach opieki zdrowotnej oraz art. 5 pkt 40 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych, poprzez nieprawidłową wykładnię polegającą na zbyt wąskim rozumieniu pojęcia "świadczenia zdrowotnego" utożsamiającego jego znaczenie z pojęciem "działań medycznych", zamiast szerszej wykładni pojęcia "świadczenia zdrowotnego" jako działania służącego zachowaniu, ratowaniu, przywracaniu i poprawie zdrowia oraz innych działań medycznych wynikających z procesu leczenia lub przepisów odrębnych regulujących zasady ich wykonywania, bądź jako działania służącego profilaktyce, zachowaniu, ratowaniu, przywracaniu lub poprawie zdrowia oraz innych działań medycznych wynikających z procesu leczenia.W uzasadnieniu skargi strona skarżąca podniosła te same argumenty, jak we wniosku o wydanie interpretacji oraz wezwaniu o usunięcie naruszenia prawa.W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.Niniejsza sprawa podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na mocy przepisu § 1 pkt 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 28 sierpnia 2008 r. w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania ministra właściwego do spraw finansów publicznych, Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych oraz Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego (Dz. U. nr 163, poz. 1016).Zgodnie z art. 1 § 1 oraz art. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez m. in. kontrolę administracji publicznej. Kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem wydawanych przez nią decyzji, postanowień bądź innych aktów. Stosownie zaś do art. 3 § 1 i § 2 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg m. in. na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach. Sąd uwzględniając skargę na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego uchyla taką interpretację (art. 146 § 1 cytowanej ustawy).Należy również podkreślić, że w świetle art. 134 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, a w związku z tym nie ma obowiązku badania tych zarzutów i wniosków, które nie mają znaczenia dla oceny legalności zaskarżonego aktu (tak: NSA w wyroku z dnia 11 października 2005 r., sygn. akt: FSK 2326/04).Dokonując kontroli zaskarżonej interpretacji indywidualnej w oparciu o przedstawione wyżej zasady orzekający w niniejszej sprawie Sąd doszedł do przekonania, że akt ten nie narusza prawa w zakresie powodującym konieczność wyeliminowania go z obrotu prawnego.Problem w niniejszej sprawie dotyczy wykładni art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. d ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2010 r. nr 95, poz. 613 z późn. zm.) i koncentruje się na odpowiedzi na pytanie, czy do wszystkich budynków lub ich części wykorzystywanych przez skarżący szpital – także na cele administracyjne, gospodarcze i socjalne, zastosowanie ma preferencyjna stawka podatku od nieruchomości określona w ww. przepisie, czy też stawka ta ma zastosowanie jedynie do tych budynków lub ich części, w których faktycznie udzielane są świadczenia zdrowotne.Zgodnie z powołanym przepisem, rada gminy w drodze uchwały, określa wysokość stawek podatku od nieruchomości z tym, że stawki nie mogą przekraczać rocznie od budynków lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie świadczeń zdrowotnych – 3,46 zł od 1 m2 powierzchni użytkowej (od dnia 1 stycznia 2011 r. – 4,27 zł).Jak zasadnie podnosi się w ugruntowanym już orzecznictwie w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. d ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania interpretacji ustawodawca ograniczył możliwość zastosowania preferencyjnej stawki podatku wyłącznie do określonej kategorii budynków lub ich części, tj. wyłącznie do budynków i ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie udzielania świadczeń zdrowotnych. Ustawodawca w przepisie art. 5 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy różnicuje stawki w zależności od tego, jak budynki lub ich części są wykorzystywane. Najniższe stawki, dotyczą budynków mieszkalnych, najwyższe zaś budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Wprowadzając w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. c i d niższe stawki niż określone w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawodawca określa, iż stawki te dotyczą budynków lub ich części zajętych na prowadzenie działalności w tym przepisie określonej. Porównując treść tych przepisów należy, zdaniem Sądu, uznać, iż zwrot użyty w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. d "zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie świadczeń zdrowotnych" jest pojęciem węższym od zwrotu "związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej" użytego w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b tej ustawy. Świadczy o tym także dalsza część tego przepisu, bowiem w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. c także użyte zostało sformułowanie "zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie obrotu kwalifikowanym materiałem siewnym". Ustawodawca świadomie więc, w ocenie Sądu, różnicuje zwroty określone w tych przepisach na "związane z prowadzeniem działalności gospodarczej" i "zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej". Zróżnicowanie stawek podatku od nieruchomości określone we wskazanym wyżej przepisie uzależnione jest zatem od tego, na co zajęty jest dany przedmiot opodatkowania, a więc jest to zróżnicowanie przedmiotowe.Bez wątpienia odnoszące się do budynków sformułowanie pojęcie "zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej" ma zakres węższy niż pojęcie "związanych z działalnością gospodarczą". Nie wystarczy zatem sam związek budynku lub jego części z działalnością polegającą na udzielania świadczeń zdrowotnych, aby możliwe było ich objęcie preferencyjną stawką opodatkowania. Budynek lub jego część musi służyć wykonywaniu tak określonej działalności, a to oznacza, że muszą być w nim wykonywane świadczenia zdrowotne. Przy czym definicję świadczenia zdrowotnego zawiera ustawa z dnia 30 sierpnia 1991 r. o zakładach opieki zdrowotnej (Dz. U. z 2007 r. nr 14, poz. 89 z późn. zm.). Zgodnie z art. 3 tej ustawy świadczeniem zdrowotnym są działania służące zachowaniu, ratowaniu, przywracaniu i poprawie zdrowia oraz inne działania medyczne wynikające z procesu leczenia lub zapisów odrębnych regulujących zasady ich wykonywania. Świadczeniami zdrowotnymi są zatem wyłącznie działania o charakterze medycznym, a nie mają takiego charakteru wszelkie świadczenia pomocnicze opisywane przez stronę skarżącą we wniosku o wydanie interpretacji (zapewnienie łóżek pacjentom, wyżywienia, obsługa administracyjna szpitala itp.) – por. np. wyrok NSA z dnia 29 czerwca 2010 r., sygn. akt II FSK 373/09, wyrok WSA w Szczecinie z dnia 16 grudnia 2008 r., sygn. akt I SA/Sz 554/08, wyrok WSA w Szczecinie z dnia 8 lipca 2009 r., I SA/Sz 325/08Zarówno w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, jak i Sądu Najwyższego utrwalone jest stanowisko, że przepisy prawa podatkowego, w szczególności jeżeli wprowadzają określone preferencje, powinny być interpretowane ściśle. Zatem wykładnia art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. d ustawy o podatkach i opłatach lokalnych prezentowana przez stronę skarżącą nie może być uznana za prawidłową, z uwagi na to, że jest wykładnią rozszerzającą i nieakceptowaną jako metoda interpretacji przepisów prawa podatkowego przyznającego określone preferencje.Sąd nie neguje podnoszonej przez stronę skarżącą okoliczności, że istnieją przepisy prawa nakładające na szpitale obowiązki zapewnienia określonych pomieszczeń niezbędnych do prawidłowego funkcjonowania zakładu opieki zdrowotnej. Obowiązki te jednak nie mają wpływu na zastosowanie preferencyjnej stawki podatkowej w zakresie podatku od nieruchomości. Dlatego też za prawidłowe należy uznać stanowisko organu zaprezentowane w zaskarżonej interpretacji, a sprowadzające się do stwierdzenia, iż stawką przewidzianą dla budynków lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie udzielania świadczeń zdrowotnych opodatkować można tylko i wyłącznie budynki lub ich części, w których faktycznie udziela się i wykonuje takie świadczenia.Z uwagi na powyższe orzeczono jak w sentencji w oparciu o art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz. 1270 z późn. zm.).