II OZ 187/11 – Postanowienie NSA


Sygnatura:
6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne:
Prawo pomocy
Skarżony organ:
Inspektor Nadzoru Budowlanego
Data:
2011-03-04
Sąd:
Naczelny Sąd Administracyjny
Treść wyniku:
Oddalono zażalenie
Sędziowie:
Joanna Runge – Lissowska /przewodniczący sprawozdawca/

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Runge-Lissowska po rozpoznaniu w dniu 1 kwietnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia L.W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 lutego 2011 r. sygn. akt VII SA/Wa 1861/10 o odmowie przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi L.W. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia […] sierpnia 2010 r. nr […] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: oddalić zażalenie

Uzasadnienie wyroku

Zaskarżonym postanowieniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił L.W., reprezentowanemu przez adwokata, przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. W uzasadnieniu Sąd stwierdził, iż we wniosku skarżący podał, że jest właścicielem domu oraz współwłaścicielem nieruchomości, a ponadto uzyskuje stały dochód w kwocie 1590 zł. Ponadto skarżący nie podał żadnych innych danych, dlatego też pismem z dnia 15 listopada 2010 r. pełnomocnik strony wezwany został do przedłożenia, w terminie siedmiu dni, dokumentów potwierdzających wysokość ponoszonych przez skarżącego wydatków, a także wskazujących na ewentualne uzyskiwanie dochodów z wynajmu lub pochodzących z pomocy rodziny albo organizacji społecznych lub państwowych. Wezwanie to pozostało bez odpowiedzi. Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał więc, iż skarżący nie wykazał w sposób dostateczny, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, co dawało podstawę do odmowy przyznania mu prawa pomocy w żądanym zakresie na podstawie art. 246 § 1 pkt. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej "P.p.s.a.".Zażalenie na to postanowienie wniósł L.W., prawidłowo reprezentowany, domagając się jego uchylenia. W uzasadnieniu pełnomocnik skarżącego podniósł, iż wniosek o przyznanie prawa pomocy, złożony na urzędowym formularzu, winien być wystarczający do dokonania pełnej oceny majątkowej strony, a wezwanie z art. 255 P.p.s.a. powinno być traktowane jako środek wyjątkowy, stosowany tylko w nielicznych przypadkach. Wzywanie strony do składania dodatkowych wyjaśnień w każdej niemalże sprawie niweczy sens składania wniosku na urzędowym formularzu.Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: zażalenie nie posiada usprawiedliwionych podstaw.Art. 255 P.p.s.a., stanowi, że jeżeli oświadczenie strony, zawarte we wniosku o przyznanie prawa pomocy, okaże się niewystarczające do oceny jej rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych oraz stanu rodzinnego lub budzi wątpliwości, strona jest zobowiązana złożyć na wezwanie, w zakreślonym terminie, dodatkowe oświadczenie lub przedłożyć dokumenty źródłowe dotyczące jej stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego. Wbrew twierdzeniom zawartym w zażaleniu wezwanie to nie ma charakteru środka wyjątkowego, który winien być stosowany tylko w skrajnych sytuacjach. Sąd administracyjny, orzekając w przedmiocie przyznania prawa pomocy, opiera się bowiem jedynie na oświadczeniach strony, która zobligowana jest do wykazania swojej pełnej sytuacji majątkowej i finansowej. Jeśli oświadczenia te, zawarte we wniosku, nie są wystarczające do dokonania pełnej oceny sytuacji strony, wtedy wzywa się ją do uzupełnienia tych oświadczeń o dodatkowe elementy. Z taką sytuacją mamy do czynienia w przedmiotowej sprawie. L.W. w swoim wniosku wskazał jedynie, iż jest właścicielem domu, współwłaścicielem nieruchomości i że uzyskuje dochód z tytułu świadczenia emerytalnego. Nie wykazał natomiast w żaden sposób jakie są jego miesięczne wydatki, ani czy w wydatkach tych partycypują w jakikolwiek sposób osoby trzecie, takie jak członkowie rodziny czy też organizacje społeczne lub państwowe. Wezwany został więc przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie do przedłożenia, w terminie siedmiu dni, dokumentów potwierdzających powyższe okoliczności. Wezwania tego nie wykonał, dlatego też Sąd I instancji, który oparł się jedynie na oświadczeniu zawartym we wniosku, odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy. Stanowisko to uznać trzeba za zasadne.Podkreślić bowiem trzeba, iż zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. przyznanie prawa do pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku w utrzymaniu niezbędnym dla niej i jej rodziny. Instytucja zwolnienia od kosztów postępowania ma charakter wyjątkowy i może być zastosowana jedynie wobec osób o bardzo trudnej sytuacji materialnej, czyli takich, które ze względu na okoliczności życiowe pozbawione są jakichkolwiek środków do życia, lub środki te są tak bardzo ograniczone, iż wystarczają jedynie na zaspokojenie podstawowych potrzeb. Skarżący, jako osoba uzyskująca stały, miesięczny dochód w kwocie 1590 zł, za osobę taką nie może być uznany.Tym samym za w pełni uzasadnione uznać należy stanowisko Sądu I instancji, a zaskarżone postanowienie za zgodne z prawem.Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Powr