Chciałbym wymeldować ojca, który jest alkoholikiem robi w domu awantury, burdy itd.. Nie jest właścicielem mieszkania lecz tylko jest zameldowany. W tym mieszkaniu mieszkam jeszcze z bratem. Nie wiemy od czego zacząć gdzie się udać.

Odpowiedź prawnika:

Wymeldowanie jakiejkolwiek osoby nie jest sprawą prostą. Wszelkie meldunki należy załatwiać w urzędzie gminnym (urzędzie miasta). Zgodnie z art. 9 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych organ gminy wydaje na wniosek lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która utraciła uprawnienie wymienione w art. 9 ust. 2 (to jest przestała mieć uprawnienie do przebywania w lokalu (pomieszczeniu), w którym ma nastąpiło zameldowanie) i bez wymeldowania się opuściła dotychczasowe miejsce pobytu stałego, albo osoby, która bez wymeldowania się opuściła dotychczasowe miejsce pobytu stałego i nie przebywa w nim co najmniej przez okres 6 miesięcy, a nowego miejsca jej pobytu nie można ustalić. Podstawą wymeldowania jest więc długotrwała nieobecność osoby zameldowanej.
Możliwość wymeldowania alkoholika przewiduje ustawa z 21 czerwca 2001 roku o ochronie praw lokatorów (Dz. U. z 2001 roku, nr 71, poz. 733). Art. 13 ust. 1 ustawy mówi, że współlokator może wytoczyć powództwo o nakazanie przez sąd eksmisji małżonka, rozwiedzionego małżonka lub innego współlokatora tego samego lokalu, jeżeli ten swoim rażąco nagannym postępowaniem uniemożliwia wspólne zamieszkiwanie. Jednak przepis ten można zastosować wyłącznie wobec osoby używającej na podstawie innego tytułu prawnego niż prawo własności. Można go stosować np. wobec współnajemcy, ale nie wobec współwłaściciela. Jeśli małżonek jest współwłaścicielem mieszkania, to właściwie jedynym rozwiązaniem jest wystąpienia o rozwód lub separację.
Jednym ze sposobów rozwiązaniem problemu jest ubezwłasnowolnienie alkoholika lub poddanie go przymusowemu leczeniu. Zgodnie z ustawą o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi z 26 października 1982 roku poddanie się leczeniu odwykowemu jest w zasadzie dobrowolne, jednak w stosunku do osób, które w związku z nadużywaniem alkoholu powodują rozkład życia rodzinnego, demoralizację małoletnich, uchylają się od pracy albo systematycznie zakłócają spokój lub porządek publiczny, możliwe jest zastosowanie leczenia przymusowego. Zgodnie z art. 26 ust. 1 ustawy osoby takie można zobowiązywać do poddania się leczeniu w stacjonarnym lub niestacjonarnym zakładzie lecznictwa odwykowego. O zastosowaniu obowiązku poddania się leczeniu w zakładzie lecznictwa odwykowego orzeka sąd rejonowy właściwy według miejsca zamieszkania lub pobytu osoby, której postępowanie dotyczy, w postępowaniu nieprocesowym.
Sąd wszczyna postępowanie na wniosek gminnej komisji rozwiązywania problemów alkoholowych lub prokuratora. Rodzina lub znajomi osoby mającej problemy alkoholowe mogą zwrócić się do tych organów, aby wystąpiły z odpowiednim wnioskiem do sądu.
Do wniosku dołącza się zebraną dokumentację. Jeżeli w dokumentacji brak jest opinii biegłego w przedmiocie uzależnienia od alkoholu, sąd zarządza przeprowadzenie odpowiednich badań. Sąd może, jeżeli na podstawie opinii biegłego uzna to za niezbędne, zarządzić oddanie badanej osoby pod obserwację w zakładzie leczniczym na czas nie dłuższy niż 2 tygodnie. W wyjątkowych wypadkach, na wniosek zakładu, sąd może termin ten przedłużyć do 6 tygodni. Przed wydaniem postanowienia sąd wysłuchuje osobę, której postępowanie dotyczy. Na postanowienie zarządzające oddanie pod obserwację do zakładu przysługuje zażalenie. Jeśli osoba, której postępowania dotyczy, bez usprawiedliwienia nie stawi się na rozprawę lub będzie uchylała się od zarządzonego poddania się badaniu przez biegłego albo obserwacji w zakładzie leczniczym, sąd może zarządzić przymusowe doprowadzenie przez organ Policji.
O obowiązku poddania się leczeniu odwykowemu sąd orzeka po przeprowadzeniu rozprawy. Jeżeli osoba, w stosunku do której zostało wydane orzeczenie nie stawi się dobrowolnie do zakładu leczenia odwykowego, to możliwe jest zastosowanie wobec niej przymusu.
Osoba, w stosunku do której orzeczony został obowiązek poddania się leczeniu odwykowemu związanemu z pobytem w stacjonarnym zakładzie lecznictwa odwykowego, nie może opuszczać terenu tego zakładu bez zezwolenia kierownika zakładu. Obowiązek poddania się leczeniu trwa tak długo, jak tego wymaga cel leczenia, nie dłużej jednak niż 2 lata od chwili uprawomocnienia się postanowienia.
Zgodnie z art. 35 ust. 1 ustawy sąd, który nałożył na osobę uzależnioną od alkoholu obowiązek poddania się leczeniu odwykowemu, może uznać, że na skutek takiego uzależnienia zachodzi potrzeba całkowitego ubezwłasnowolnienia tej osoby. O potrzebie ubezwłasnowolnienia zawiadamia prokuratora. Orzeczenie o ubezwłasnowolnieniu wydaje sąd opiekuńczy. Określając sposób wykonywania opieki, sąd rodzinny może orzec o umieszczeniu tej osoby w domu pomocy społecznej dla osób uzależnionych od alkoholu.
Zgodnie z art. 545 kodeksu postępowania cywilnego wniosek o ubezwłasnowolnienie może również złożyć małżonek osoby, która ma być ubezwłasnowolniona, jej krewni w linii prostej oraz rodzeństwo