Odpowiedź prawnika:

Lekarz stomatolog praktykujący prywatnie zawiera z pacjentem umowę o świadczenie usług leczniczych (art. 750 k.c.), do której stosuje się odpowiednio przepisy o zleceniu (art. 734 i nast. k.c.). Lekarz zobowiązuje się tym samym do leczenia pacjenta w zakresie określonym umową. Ciążą na nim wszelkie ogólne obowiązki, jakie ciążą z istoty zawodu na każdym lekarzu, a nadto obowiązki umowne. Zobowiązanie lekarza zazwyczaj polega na dołożeniu wysokiej miary staranności, co oznacza, że lekarz odpowiada tylko za brak tej staranności, a nie za rezultat, chyba że czynności, których dokonuje są rutynowe i nieskomplikowane (np. zastrzyk). Lekarz ponosi odpowiedzialność na podstawie art. 471 k.c., a gdy wystąpi szkoda na osobie, to jednocześnie także z art. 415 k.c.
W rozpatrywanym przypadku lekarz niewątpliwie nie wykazał odpowiedniego stopnia staranności. Nie można tu co prawda mówić o błędzie lekarskim sensu stricto, gdyż nie miało tu miejsce zastosowanie niewłaściwej metody lub wadliwego sposobu leczenia. Można natomiast dopatrzeć się tutaj przypadku określanego mianem pozostawienia ciała obcego w polu operacyjnym, gdyż niewątpliwie ząb był miejscem interwencji lekarskiej, zaś złamana igła została pozostawiona przez lekarza po zakończeniu zabiegu. Dla ustalenia odpowiedzialności lekarza nie jest istotne, czy miało to miejsce w wyniku jego niezręczności czy nieuwagi, gdyż niezręczność czy nieuwaga lekarza nie może być traktowane jako ryzyko zabiegu ponoszone przez pacjenta. Ciężar dowodu nie zachowania przez lekarza należytej staranności spoczywa na pacjencie, choć ewentualne braki w dokumentacji medycznej nie mogą być rozstrzygane na niekorzyść pacjenta (tak SN w wyroku z 15 X 1997 r., III CKN 226/97).
Podstawą odpowiedzialności za ten zabieg będzie art. 444 § 1 k.c. i art. 445 § 1 k.c. Na mocy tych przepisów poszkodowanemu poszkodowanemu razie uszkodzenia ciała lub wywołania rozstroju zdrowia przysługuje odszkodowanie za wszelkie wynikłe z tego powodu koszty (koszt usunięcia tej igły i ewentualnego dalszego leczenia, a także inne bezpośrednio związane z tym koszty, jak dojazdy), a także zadośćuczynienie z doznaną krzywdę (cierpienia fizyczne, tj. utrzymujący się ból zęba, dolegliwości związane z usunięciem ciała obcego).
Należy poruszyć jeszcze kwestię niedoinformowania pacjenta o wyniku zabiegu i kontynuowanie leczenia. Lekarz ma bowiem obowiązek zgodnie z art. 31 ustawy z dnia 5 grudnia 1996 r. o zawodzie lekarza udzielać pacjentowi lub jego ustawowemu przedstawicielowi przystępnej informacji o jego stanie zdrowia, rozpoznaniu, proponowanych oraz możliwych metodach diagnostycznych, leczniczych, dających się przewidzieć następstwach ich zastosowania albo zaniechania, wynikach leczenia oraz rokowaniu. Stomatolog nie informując pacjenta sprawił jednocześnie, iż jego zgoda na przeprowadzenie kolejnych zabiegów była wadliwa. Tym samym działał on bez zgody pacjenta, a takie działanie jest bezprawne skoro zgoda pacjenta jest wymagana do tego, aby zabieg leczniczy był legalny, tj. dozwolony w świetle obowiązującego prawa. W takim wypadku lekarz odpowiada za wszelką wyrządzoną tymi zabiegami szkodę (np. koszty leczenia) i krzywdę (np. cierpienia fizyczne), a ponadto za niedozwolone naruszenie integralności cielesnej pacjenta, a ta chroniona jest przepisami prawa cywilnego (art. 23 k.c.). Jako że lekarz działał świadomie, podstawą jego odpowiedzialności za te kolejne zabiegi będzie art. 415 k.c.
Na koniec poruszyć trzeba jeszcze wspomnieć o sposobie realizacji tych roszczeń odszkodowawczych. Właściwą drogą jest proces cywilny. Należy w pierwszej kolejności zgromadzić materiał dowodowy, tj. orzeczenia lekarskie stwierdzające pozostawienie igły, prześwietlenia, itp. Potem należy wnieść pozew do sądu (rejonowego, gdy roszczenie poniżej 30000 zł, a do okręgowego gdy powyżej) właściwego dla dłużnika, tj. ze względu na miejsce zamieszkania lekarza. W pozwie należy zawrzeć żądania (odszkodowanie, zadośćuczynienie), podstawę prawną (patrz wyżej) oraz uzasadnienie (opis stanu faktycznego). Pozew należy złożyć wraz z odpisem dla pozwanego. Od złożonego pozwu należy uiścić wpis stosunkowy.