W jaki sposób należy przepisać mieszkanie, właściciel nie żyje od 6 lat a syn chciałby przepisać je na siebie, jakie są formalności oraz opłaty z tym związane, co więcej jest ono zadłużone?


Odpowiedź prawnika:

Jak wnoszę z treści, syn odziedziczył mieszkanie będące własnością spadkodawcy. W takim przypadku zastosowanie mają przepisy Kodeksu Cywilnego dotyczące spadków, czyli Art. 922 do 1088. Ma to znaczenie o tyle, że przypadku mieszkań czynszowych, lokatorskich i zakładowych stosuje się przepisy szczególne, przewidziane w odpowiednich ustawach. Jak mniemam, spadkobierca dziedziczy mieszkanie sam. Do postępowań związanych z dziedziczeniem stosuje się Art. 627-Art. 691 Kodeksu Postępowania Cywilnego. Wszystkie postępowania związane z dziedziczeniem są postępowaniami nieprocesowymi, którymi zajmują się wydziały nieprocesowe odpowiednich sądów powiatowych. Pierwszą czynnością jaką należy wykonać jest złożenie oświadczenia o przyjęciu lub odrzuceniu spadku, czego dokonuje się albo przed notariuszem albo sądem powiatowym, w którym znajduje się miejsce zamieszkania lub pobytu składającego oświadczenie, w terminie 6 miesięcy od dnia dowiedzenia się o tytule powołania. Zaznaczyć należy, że jest to wyjątek od zasady, określającej jako sąd właściwy do spraw z zakresu postępowania spadkowego sąd powiatowy ostatniego miejsca zamieszkania zmarłego. Oświadczenie takie może być złożone ustnie do protokołu (najczęściej) albo pisemnie i powinno zawierać: 1. imię, nazwisko spadkodawcy (zmarłego), datę i miejsce jego śmierci oraz miejsce ostatniego zamieszkania; 2. tytuł powołania do spadku; 3. treść oświadczenia; 4. wymienienie wszystkich osób (znanych spadkobiercy), które należą do kręgu spadkobierców ustawowych i wszystkich znanych testamentów. 5. do oświadczenia należy dołączyć wypis aktu zgonu spadkodawcy lub prawomocne orzeczenie sądowe o uznaniu za zmarłego lub stwierdzeniu zgonu. Spadek można przyjąć wprost lub z dobrodziejstwem inwentarza, przy czym jeżeli w wyżej wymienionym 6 miesięcznym terminie się tego nie zrobi, to spadek uznaje się za przyjęty wprost. Ma to znaczenie o tyle, że jeżeli spadek przyjęty jest wprost, to spadkodawca odpowiada za długi spadkowe w sposób nieograniczony, całym majątkiem, a przy dziedziczeniu z dobrodziejstwem inwentarza, tylko do wysokości wartości aktywów spadku. Inwentaryzacji dokonują komornicy na wniosek lub z urzędu. Odrzucenie spadku powoduje brak odpowiedzialności za długi, z tym że, istnieją tu pewne ograniczenia chroniące wierzycieli spadkodawcy. Mogą oni żądać uznania odrzucenia za bezskuteczne wobec nich, jeżeli zostaliby pokrzywdzeni w ten sposób. Mogą tego dokonać w terminie 6 m-cy od dowiedzenia się o odrzuceniu spadku. Po przyjęciu spadku sąd (właściwy dla ostatniego miejsca zamieszkania zmarłego) musi stwierdzić nabycie spadku. Postępowanie to odbywa się na wniosek osoby, która ma w tym interes (może być to spadkobierca, zapisobiorca). Stwierdzenie to stanowi dla spadkobiercy dowód przeciwko wszystkim (poza tymi, którzy sami pretendują do roli spadkobierców), że to jemu przysługują wszelkie prawa wynikające z dziedziczenia. Sąd bada, ilu jest spadkobierców, przy czym za dowód, że nie ma innych spadkobierców może być przyjęte zapewnienie złożone przez zgłaszającego się spadkobiercę. Powinno ono zawierać oświadczenie o istnieniu lub nieistnieniu osób, które wyłączałyby znanych spadkobierców od dziedziczenia lub dziedziczyły wraz z nimi i o testamentach spadkodawcy. Sąd decyduje o nabyciu spadku w formie postanowienia. O problemach podatkowych, związanych z dziedziczeniem mówi ustawa z dnia 28 lipca 1983 r. o podatku od spadków i darowizn – Dz. U. 97.16.89 z późn. zmianami. Jest ona bardzo szczegółowa, nie widzę więc sensu w przepisywaniu poszczególnych artykułów. Wskażę tylko najważniejsze, dotyczące omawianego zagadnienia przepisy. Art. 6 ustala moment powstania obowiązku podatkowego, dla spadkobiercy jest to moment przyjęcia spadku. Art. 15 ustala zasady obliczenia wysokości podatku w zależności od przynależności spadkobiercy do jednej z trzech grup podatników (syn będzie w grupie pierwszej), oraz wartości przedmiotu opodatkowania. Art. 16 określa warunki zwolnienia spadkobiercy od obowiązku zapłaty podatku – mieszkanie poń. 110 m2 pow. użytkowej i łączne spełnienie wyliczonych w Ust. 2 warunków. Aby zwolnić się od ciążącego na spadkobiercy zobowiązania podatkowego musi on sam zgłosić się do urzędu skarbowego.